Ik zit tegen een zeer zware, moeilijke en keiharde beslissing aan te kijken. Onze poes Dolly heeft het qua gezondheid slechter getroffen dan haar baasje. Slechts zes maanden oud en tweemaal geent kreeg ze zeer zwaar niesziekte en overleefde dat ternauwernood. Daarna bleef het toch met periodes kwakkelen met vooral onnoemelijk vaak ernstig blaasgruis en blaasontstekingen. Uiteindelijk moest men ruim een jaar terug concluderen dat ze een auto-immuunziekte onder de leden heeft. Welke hebben we niet boven water kunnen krijgen maar het komt erop neer dat haar lichaam zichzelf opvreet. Ze kreeg injecties ,kuren en pillen en kwam redelijk bij. Een half jaar terug kreeg ze er een herseninfarct overheen maar wonderbaarlijk kwam ze ook daar toch goed van terug.

Maar de laatste maanden krijgen we haar niet helemaal goed meer. Ze wast zichzelf niet meer dus moet ik haar af en toe douchen en regelmatig kammen. Toch heeft ze steeds vaker kleine stukjes vacht die ik niet meer ontklit krijg en inmiddels heeft ze de pest gekregen aan kammen. De pillen om de dag wil ze ook niet meer en hoe lief ze altijd geweest is, tegenwoordig probeert ze me af en toe te bijten en te krabben. De huid op de pootjes wordt heel dun van de medicijnen en een achterpoot en een voorpoot gaan toch regelmatig weer stuk. Ik mag het wel bekijken en zelfs schoonmaken met betadine, wat me doet afvragen of ze er nog wel gevoel in heeft.

Vannacht ging ze ineens weer overal plassen en zag ik dat er bloed en stukjes weefsel in de urine zitten, wat een teken van behoorlijke blaasproblemen is. En vanaf gisterenmiddag wil ze niet meer eten. Ben erachter dat dat van pijn in haar bekje komt. Beleg wilde ze nog wel maar ze mauwt erg en kreeg het maar moeilijk naar binnen.

Vandaag gaan we dus naar de dierenarts. Een dierenarts waarvan ik weet dat hij alles zal doen om haar zo optimaal mogelijk te krijgen. Maar ik voel de beslissing aankomen, ik kan haar toch niet zo door laten modderen. Zelfs al kan de dierenarts nog meer medicijnen meegeven, het gebitje schoonmaken en een injectie toedienen waardoor ze flink opgepept zal worden .. vraag me af of ze het nog wel echt zo leuk vindt allemaal. Het begint ook een strijd tussen methoden te worden. Eten is haar alles en met zacht voer komen we een stuk verder, maar zacht voer is weer slecht voor haar blaas en vacht. Kammen en medicijnen doen haar een wereld aan goed, maar als ze het zo verschrikkelijk gaat vinden dan heeft het voor haar toch geen zin.

Als ze bij me ligt knort ze het huis bij elkaar. En ik wil haar absoluut niet missen. Maar ik denk dat het toch niet anders kan ..