Zo kan mijn gemoedstoestand de laatste dagen wel omschreven worden denk ik. Maandag op dinsdag zat ik helemaal stuk en voelde me totaal van de wereld. Woensdagmiddag kende weer een ontzettende piek qua geliefd en gesteund voelen wat een golf van vrolijkheid over me heen bracht. Vanmiddag heb ik me goed laten verwennen bij de kapper en ging ik intens tevreden naar huis. Vanavond sloeg mijn humeur echter plots totaal om en werd ik zelfs weer een beetje angstig over mijn gestel. Dat laatste krijg ik langzaamaan wel beter in de hand maar soms overvalt het me stiekem nog voor een paar uurtjes. Enfin, dit alles wordt mooi gecomplementeerd met onverwachtse huilbuien. Mooie boel ..

Nou weet ik wel dat het allemaal niet zo verwonderlijk is. Dat ik niet zo’n haast moet hebben en opkrabbelen nu eenmaal veel tijd nodig heeft. Dat ik het beter over me heen kan laten komen dan steeds maar weer vol weerstand te gaan zitten wezen. Maar stiekem zint het me niks dat onstabiele gedoe.

Ondanks dat heb ik zojuist besloten eens een heleboel rustige dagen in te gaan plannen. Want of het me nu zint of niet, dat onstabiele is er al en het lijkt er niet op dat het binnen een week verdwijnt. Ik ga maar eens veel bankhangen, mijn boek terug oppakken, vaker een lekker muziekje opzetten en meekrijzen, een beetje rondwandelen en euh .. gewoon heeeeel rustig aan doen.

Wat doet u in een momentje voor uwzelf?