Net bij het bankhangen zag ik per ongeluk een programma over omgaan met longproblemen. Een en ander kwam sowieso wat overdreven op mij over eerlijk gezegd. Iemand met astma zat bijna in tranen omdat de omgeving nooit aan zijn partner vroeg hoe het eigenlijk met haar ging. Daar had ik me wel iets bij voor kunnen stellen als het om ernstige problemen gaat, maar gewoon in de hand te houden astma .. je kan ook overdrijven.

Enfin, er kwam ook een stukje communicatie bij de arts om de hoek kijken waarbij een zijige ‘kijk-mij-eens-een-totaal-relaxte-maar-vooral-ongeloveloos-sympathieke-huisarts-zijn’ en ‘die-brede-glimlach-gaat-nooit-en-te-nimmer-van-mijn-gezicht-af’ mijnheer een verhaal afstak over assertiviteit van de patient. Hij stelde dat als een patient zich niet gehoord of serieus genomen voelt, deze daar een rustig gesprek over aan moet gaan en dat elke arts daar ‘natuurlijk’ voor open zal staan. De patienten knikten allemaal totaal onassertief van ja en geluk daalde neer over het kringgesprek.

Nou wil ik niet moeilijk doen hoor. Maar als een arts jou het gevoel geeft je totaal niet serieus te nemen, denkt iemand dan werkelijk dat hij of zij wel open zal staan voor een fijn emotioneel gesprekje over wederzijds respect??