Vanavond was er een indrukwekkende documentaire op Talpa over extreem overgewicht. Let wel, extreeeeeeeem overgewicht dus. Dat overstijgt de 225 kilo en veel meer. Wat daarbij vooral duidelijk werd gemaakt is dat het bij deze mensen allang niet meer gaat om troostvoedsel of emotioneel eten maar om een heuze, echte verslaving. Vergelijkbaar met drugs of alcoholverslaving dus. De hersenen geven zelfs eenzelfde patroon als bij zware drusgverslaafden. Er is een continue behoefte aan eten, zowel gezond als ongezond. En ook gezond kan je vele malen teveel van binnenkrijgen.

Ondanks de wetenschappelijke uitleg van eetverslaving heb je toch de neiging je ogen niet te geloven, hoe kan iemand in hemelsnaam zoveel eten?! Maar een eetverslaafde zei iets wat me wel een iets ander beeld gaf: ‘Een eetverslaving is onnoemelijk zwaar te overwinnen, omdat je niet geheel kan stoppen met eten. Een alcoholist zal je nooit verplichten tot het drinken van een glas alcohol per dag met de verwachting dat het daarbij blijft. Een eetverslaafde moet verplicht blijven eten maar tegelijk de verslaving zien te overwinnen. Dat maakt het onder andere zo moeilijk.’ Hij gaf het niet als excuus maar probeerde uit te leggen waarom hij toch zoveel bleef eten ondanks dat zijn enorme gewicht enkel verschrikkelijke nadelen kent.

Moet bekennen dat ik me na deze verklaring nog steeds niet geheel voor kan stellen dat een mens zoveel eet en zoveel overgewicht krijgt. En kan me� al helemaal niet voorstellen dat de omgeving eraan mee blijft werken. Dat laatste moet toch het geval zijn, die mensen kunnen niets meer zelf dus het voedsel zal gebracht moeten worden. Maar het gaf denk ik wel beter weer dat er inderdaad sprake kan zijn van een heuze verslaving en welke moeilijkheden er op het pad liggen. Zelf kom ik vooralsnog maar niet van het roken af en dat is zelfs geen levensbehoefte te noemen. Indien eenmaal verslaafd aan voedsel, hoe groot is die verleiding dan wel niet ..