Zelf heb ik nogal de neiging wat lacherig te doen over mijn capriolen die voortkomen uit ME. De serieuze uitleg die ik hier wel eens wil geven, hou ik in het dagelijkse leven meestal voor me. Onder het mom ‘Je kan moeilijk de hele dag depressief gaan lopen doen’ wordt er heel wat afgelachen over mijn valpartijen en slaapaanvallen. Hoewel meestal anderen er grappig over doen en ik dan om het hardst meelach.

Toen we uit eten waren met mijn vijfenzestig� geworden schoonvader, schoof er een kennis van de familie aan. En zij bleek ook ME te hebben! Dus wisselden we wat informatie uit en vanzelfsprekend kwamen de grappen en grollen ook snel op tafel. Hoewel zij op andere gebieden vol zat met zelfspot en niet vies was van een reeks grapjes, reageerde zij echter heel anders op dit gebied. Een stuk serieuzer gaf ze aan dat het zo grappig ook weer niet is, eigenlijk best wel verschrikkelijk zelfs. Daarna werd er weer veel gepraat en gelachen en was het moment voorbij.

Toch maakte het indruk op me zoals zij er mee om gaat. Want ik merkte wel, mijn schoonfamilie nam het ineens toch ietsje serieuzer dan ze normaal (wel al) doen. Alsof ze het toch ietsje beter hadden gehoord, er ietsje langer bij stil stonden. Het was maar een subtiel verschil hoor maar toch, dat had iets prettigs.

Misschien moet ik daar iets van opsteken. Want lachen is gezond en je kan er moeilijk de hele dag om gaan zitten huilen. Maar leven met ME, daar is niets makkelijks aan.

En teveel weglachen is wellicht ook niet zo gezond ..