Inmiddels zijn we ook weer enige tijd verder met de poezen. En ik moet bekennen, geen idee welke kant dat nu op gaat. Dinsdag besloten we eigenlijk dat Knoepie zich zo bang en moeilijk houdt dat Cleo toch maar terug moest naar haar vorige baasje. Dat was ook de afspraak, als het niet samen zou gaan met de andere huisgenoten, dan ging ze terug en zou hij een ander baasje zoeken. Dat liep echter helemaal anders. Toen ik voormalig baasje belde om een afspraak te maken, bleek dat hij het zo wilde plannen dat hij in een keer door kon rijden naar het asiel?! Hij had het idee dat hij toch geen nieuw baasje wist en dat terugbrengen naar haar eigen huis gelijk staat aan logeren in een dierenasiel.

U hoeft niet helderziend te zijn om te raden dat ik daar heel anders over denk. Een asiel is (uiterste) noodopvang en vaak aardig traumatiserend. Het is niet leuk om in een hokje gegooid te worden tussen allemaal andere hokjes met blerende poesjes. Mensen lijken zich bovendien niet te realiseren dat er een standaardprocedure bestaat waarbij dieren een tijdje moeten blijven voor er gezocht wordt naar een nieuw baasje (quarantaine en entingperiode). Vervolgens is er geen enkele garantie dat dat baasje ook daadwerkelijk komt! De keuze is groot en met wat pech zit zo’n beestje maanden tot langer weggestopt. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat iemand denkt dat dat hetzelfde is als een poesje terug in de oude situatie nemen, in dit geval veel alleen maar wel in haar eigen omgeving. Ik kan er al helemaal niet met mijn hoofd bij dat je een poesje vanuit het nest hebt gekregen, op hebt gevoed en drie jaar bij je hebt gehad om vervolgens ineens te besluiten haar maar bij het asiel te dumpen. Wat is dat toch?

Enfin, wij halen katten uit de penarie en ik ga nog liever kapot dan dat ik haar naar het asiel laat brengen. Dus is ze nog hier voorlopig. En bizar genoeg zit er ook ineens enige vooruitgang in. (Als ik niet beter wist zou je nog denken dat ze ons verstaan en strategieen uitdenken!). Diezelfde middag besloot Knoepie tot drie keer toe (!) heerlijk op mijn schoot te komen liggen en zich niet weg te laten jagen omdat er een andere griet rondhobbelt. Woensdagnacht vocht Cleo zich een plekje tussen Bor en Knoepie in en vervolgens hebben ze gedrieen de hele nacht en ochtend bij elkaar op het logeerbed gelegen. Vanavond ging Knoepie zelfs even op ontdekkingstocht op de vloer en nu liggen ze allebei heerlijk naast me te slapen.

We hadden besloten zelf een nieuw baasje te gaan zoeken maar we houden het toch nog maar even af. En hoop ik verschrikkelijk dat het goed gaat komen tussen die twee, want ook Cleo is echt een schatje hoor!