Afgelopen donderdag vond dan de herkeuring plaats bij mij thuis. Enneuh, zover je bij zoiets van ‘goed’ kan spreken is dat wel goed verlopen denk ik. Kreeg de indruk dat de thuissituatie heel goed bekeken werdt en verder is de verzekeringsarts met name afgegaan op mijn toelichting, samen met het hele dossierÃâ?šÃ‚ (inclusief verklaringen van artsen) dat al aanwezig was. Kortgezegd is er niets veranderd, hooguit iets verslechterd en dat zal ook gerapporteerd worden. Zover ik nu weet zal het arbeidsongeschiktheidspercentage dus hetzelfde blijven, maar ik ben pas op mijn gemak als ik alle papieren binnen heb.

Verder verschilden we nogal van visie over het begrip ME. Ik zie het als aandoening met een specifieke verzameling symptomen, hij� was van mening dat ME geen ziekte is maar een vergaarbak of verzamelnaam voor lichamelijk onbegrepen klachten. Hij neigde ook naar de CGT-gedachte dat de ziekte al verdwenen is maar het gedrag de symptomen in stand houden. Op� zich vond ik het wel jammer dat hij er zo over dacht maar� het had niets van doen met de keuring. Het ging om de beperkingen, niet om de naam die het heeft. Verder heeft hij� wat tips aan de hand gedaan waar ik misschien iets mee kan, onder andere de Buteyko (ademhalings)methode. Maar ook dat had niets van doen met de keuring dus. Wat me� wat verbaasde was dat hij nogal de nadruk legde op chronische hyperventilatie. Dat is bij mij tweemaal uitgesloten maar aan de andere kant adem ik niet geheel goed, dus misschien kan ik er toch mijn voordeel mee doen.

Net als vorige keuringen vond ik het geheel maar stikdeprimerend en daar was ook aandacht en begrip voor. Normaal zal je niet dagelijks bezig zijn met wat je allemaal wel niet mankeert en nu ben je daar heel intensief mee bezig dus overbewust van. Hij gaf me ookÃâ?šÃ‚ nog wat stof tot nadenken. Ik heb bijvoorbeeld de neiging te pogen zo gezond mogelijk over te komen en hij stelde daar keihard tegenover dat dat een negatieve aanwending van energie is. Of een vorm van ‘zonde energie’, waarom extra energie steken in doen wat je niet bent. Ben er nog niet uit of ik me er in kan vinden hoor. Zelf voel ik het als een manier om wat positiever met ziekzijn om te gaan. Overigens was een vriendin van me het roerend met hem eens .. *grmbl* Ook neig ik naar overdoen, teveel pieken (met bijbehorende diepe dalen) en een fikse overschatting van mijn kunnen. Dat komt ook in elk rapport en dossier naar boven geloof ik. Tja,Ãâ?šÃ‚ indedaad een structureel probleem maar ik doe mijn best de balans erin te houden!

Enfin, het is dus goed verlopen en daar mag ik blij mee zijn in deze tijden. En afgekeurd zijn is nu eenmaal de beste optie op het moment. Maar heb toch de ogen uit mijn kop zitten janken toen hij de deur uit was.

Acceptatie blijft wel het allermoeilijkste ..