Omdat mijn WAO niet was betaald en ik zeker wilde zijn dat het dan op korte termijn alsnog gebeurd, belde ik hetÃâ?šÃ‚ UWV vanmiddag. Dat is een algemeen nummer waar een beleefde vrouw op een bandje vraagt uw sofinummer in te toetsen. Feitelijk gaat het daarÃâ?šÃ‚ al fout, tegenwoordig heet dat tenslotte het Burgerservicenummer. Maar hoe het ook genoemd wordt, de beleefde mevrouw bleef beleefd beweren dat ik niets invoerde en dat ik nog maar eens een poging moest wagen. Even was ik bang in een eeuwigdurend cirkeltje te vallen maar gelukkig, na vier keer ‘geen invoer’ kreeg ik toch maar de menu opties gemeld. Ik koos mijn optie en kreeg een mijnheer aan de lijn. Ook die wilde mijn sofinummer (alweer fout!) en braaf lepelde ik het nummer op vanaf een UWV-brief.

Tot mijn verbazing beweerde mijnheer dat ik een fout nummer opgaf. En hoewel ik toch� zeker wist dat dat niet het geval was, nam de mijnheer zijn alziende gelijk en gaf me na drie keer harrewarren de opdracht mijn paspoort te gaan zoeken. Totaal geintimideerd deed ik dat onmiddelijk en gaf .. juist ja, hetzelfde nummer. Waarop de griezelige woorden uitgesproken werden:

U bestaat niet …

Alarmbellen gingen af, paniek sloeg toe, zweet brak uit. Want ‘niet bestaan’, dat is niet mis nietwaar!

Gelukkig bleek de mijnheer zijn fouten te maskeren door de computer de schuld te geven en zou mijn betaling ook onderweg zijn. Het kwam dus wel in orde en ik besta weer.

Wie had gedacht dat Shakespeare’s legendarische woorden zo achterhaald zouden raken door een maatschappij vol nummers. ‘Ik ben genummerd, dus ik besta?
Correctie: ik gooi ze allemaal door elkaar duidelijk, ik doelde natuurlijk op ‘ik dans dus ik besta’ van Het Goede Doel 😉