Nou, vanochtend was het dan zover. Nog een laatste knuffel, lekker snorren en toen hups in de kattenmand. Ocherme, ik voelde me een beul en heb de ogen uit mijn kop zitten janken toen ze eenmaal weg was. In drie weken ben ik ontzettend aan haar gehecht geraakt en pfff…

Helemaal niet nodig natuurlijk. Zo snel als Cleo hier gewend was, zo snel ging het bij haar nieuwe baasje ook. Met het verschil dat de poezige bewoonster daar helemaal blij is met een nieuw vriendinnetje. Ze had dus niet beter terecht kunnen komen. Knoepie ging wat minder vlot maar vanmiddag vrolijkte ze toch rap op. Ze slaapt weer lekker op bed, heeft� op al haar plekjes rondgehangen� en begint alweer wat praatjes te krijgen. En niet onbelangrijk, na verschoning van de kattenbak doet ze haar behoefte weer pretig tussen de steentjes in plaats van overal in huis. Bor vond Cleo wel leuk maar werd toch wat gestressed van de ruzies tussen de dames denk ik, die is nu ook weer helemaal in zijn element.

Oftewel, had me geen betere oplossing kunnen bedenken en daar moet ik geen tranen om vergieten ..