De drempels zijn huizenhoog, er aan denken kost al moeite. Opstaan gaat nog, maar dan moet de hele rest van de lange dag nog volgen. Koffie zetten, ontbijt maken, douchen, afdrogen, aankleden, mijn haar kammen, een boodschap doen. Iets doen van een lijst die tot in de eeuwigheid rijkt en nooit af zal komen. Zie er nu al tegenop, en dan moet voor mij eerst de nacht nog voorbij glijden.

Ben gewoon zo fucking, fucking moe. Lichamelijk. Geestelijk. Alles in mij is moe. Alles doet pijn. Alles sleept zich voort. Honderd kwaaltjes strijden om de eer, samen een huizenhoge drempel in mijn leven.

Niet dat ik geen leuke dingen te doen weet, ik weet er genoeg! Of dat ik niet kan lachen, want ook dat doe ik elke dag. Ik ben zelfs stiekem best rijk. Met een lieve vriend, een lieve vader, enkele goede vrienden, twee schatten van katten. Maar die allesoverheersende vermoeidheid gaat altijd met me mee, zet overal een drempel voor.

Eigenlijk ben ik zelf de drempel geworden waar ik soms even niet overheen kom …