Zolang er geen sprake is van problemen, misstanden of uitzonderingssituaties valt het allemaal heus mee. Maar ontstaat er een probleem, maak dan je borst(en) maar nat. Nederlanders zijn zelden geneigd goed te luisteren, mee te denken en een probleem snel en simpel op te lossen. Vaker kost de oplossing minstens zes telefoontjes, tien brieven, een hoop moddergesmijt over en weer en dan nog is het een questie van ‘het beste er van hopen’. Hoeveel mensen kent u wel niet in uw omgeving die na een half jaar nog geen werkende internetverbinding hebben, nog altijd pogen hun onterecht afgezegde aanvullende verzekering terug te krijgen, nog altijd wachten op een uitkering die maar niet uitgekeerd wordt of maandenlang een automatische afschrijving moeten aanzien terwijl de dienst allang is opgezegd?

Om dat te stroomlijnen gooit men er tegenwoordig ook nog vaak een duur 0900-nummer tegen aan. Zo betaald de klant tenminste voor de problemen die het bedrijf veroorzaakt en worden verantwoordelijken fijn afgeschermd door een haag aan slecht geinformeerde helpdeskmedewerkers.
Dit gaat voornamelijk op voor diensten en produkten die vroeger bekend stonden als nutsdiensten natuurlijk. Het bedrijf moet een bepaalde ‘macht’ in handen hebben, de client een afhankelijkheidspositie. Een commercieel bedrijf heeft een concurrentiepositie te verdedigen en daar hoef je het niet in je hoofd te halen om clienten zes maanden het bos in te sturen. Na een week ben je de klant immers al kwijt en na drie keer kan je je baan ook wel vergeten.

Toch blijft het een merkwaardig fenomeen. Waarom moet in Nederland alles toch zo waanzinnig moeilijk? Gunt men elkaar het licht in de ogen soms niet? Het idee van ‘ik werk er hard voor dus ga ik het jou zo moeilijk mogelijk maken een uitkering te verkrijgen’ of ‘ik ben gefrustreerd en zal alles doen om jou ook lekker gefrustreerd te maken’ ofzo?

Wie het weet mag het zeggen …Ãâ?šÃ‚

Wist u trouwens dat als je in Belgie een aanvraag voor bijstand doet, dat in een dag geregeld kan worden? De regels wijken niet gek veel af van de onze, het verschil zit hem in de medewerking. Men gaat er niet van te voren al vanuit dat je de boel komt oplichten en verklaringen/papieren/benodigdheden voor volgende stappen worden direct afgegeven. Het kost je een dag heen en weder rennen maar dan is het ook geregeld. Lijkt toch op een behoorlijk verschil in mentaliteit nietwaar?