“Ik kom morgen om twee uur bij je langs”
Euh nou, ik bel wel eerst hoe het gaat.
“Hoezo dat, is er iets mis?”
Nee hoor, wat krakkemikkig de laatste dagen dus ik weet niet of ik het red.
Wat, hoe kan dat nou!! Wat is er aan de hand dan?
*Stilte*
Nou eh, ik ben chronisch ziek he.
“Jaaaa, maar het moet wel gewoon goed met je gaan”

Het zou ook fijn zijn als er een miljoen uit de lucht viel nietwaar. Ik weet het wel, het is niet onsympathiek bedoeld ofzo. Maar soms krijg ik er toch stiekem wel het lazerus van. Evenzo met de 160 keer per jaar dat iemand zegt “Ben je nog steeds ziek?” of de 221 keer “Ben je al wat beter geworden?”. Niet gezegd door vreemden maar door mensen die mij echt wel langer dan vandaag kennen. Die inmiddels heus wel weten dat het de ene dag slechter gaat dan de andere dag. Die me te vaak zien om niet te weten dat ik iets mankeer en dat ‘chronisch’ daadwerkelijk een betekenis heeft.

Vraag me altijd af wat die mensen eigenlijk denken. Iemand die een onderarm mist vraag je toch ook niet “Hee, is hij al een beetje terug aan gegroeid?”.