U bent ze vast ook wel eens tegen het lijf gelopen, de zelfbenoemde wijze heer of mevrouw. Aanvankelijk vriendelijk doch vaak ongevraagd zijn zij niet te beroerd uw persoonlijkheid en leven te analyseren als zijn ze kinderen van Freud zelf. In welke situatie u bovendien ook beland bent, zij geven u al advies voor u met uw ogen kan knipperen. Typerend voor deze zelfbenoemde guru is dat elk gesprek al op slot zit eer het begint. Zij besluiten bij voorbaat dat u niet zal luisteren of aannemen wat zij zeggen waardoor elk weerwoord weggewoven wordt met diezelfde vaststelling. De veronderstelde wijsheid ligt daarnaast veelal ten grondslag aan een onnoemelijke oost-indische doofheid, waardoor het er al helemaal niets meer toe doet wat u denk of vindt. Zij zijn dan ook zelden werkelijk geinterreseerd in de ander, het enige doel is hun zogenoemde kennis en levenservaring op te dringen. Blijft u weerwoord geven, is het risico groot dat de aanvankelijk sympathieke houding omslaat in licht onbeschoft, bazig gedrag. Zij hebben immers ten alle tijden gelijk en u bent ten alle tijden lang niet zo wijs als u wellicht dacht.

En kijk uit, dit slag mensen vindt u niet alleen terug onder de senioren onder ons. Het kan zomaar iemand amper boven de twintig zijn zelfs. Ook wel bekend als ‘betweters’ hoewel zij die term zelf meestal weinig kunnen waarderen. De maatschappij is ermee doorspekt, u kunt ze werkelijk overal tegen komen. In de wachtkamer van de huisarts tot op de bushalte, de betweter voelt zich zelden plaatsgebonden en lijkt weinig gevoel voor timing te hebben.

Chronisch zieken kennen er waarschijnlijk meerdere en mij schijnt het toe dat hoe complexer het ziektebeeld, de meer zelfbenoemde wijsneuzen op u pad zullen komen. Als MEer ben ik er langs de jaren aardig wat tegen gekomen in elk geval. Zij pretenderen altijd vele malen beter te weten wat ik denk, hoe het gaat en waarom ik wat dan ook mankeer dan ik zelf. Daarbij was menigeen niet te beroerd historie of zelfs mijn veronderstelde persoonlijkheid aan te passen aan hun zogenoemde gelijk. De ergste was nog wel de professional die hoog bij laag zwoer dat mijn vastgestelde evenwichtsstoornissen veroorzaakt werden door alcoholisme. Mijn eveneens vastgestelde alcoholintolerantie was blijkbaar geenzins van belang, het ging tenslotte om zijn gelijk en geheel niet om mijn welbevinden…

Kom, u kent ze toch ook wel?