“Hij vroeg nog na het stappen of hij me even thuis zou brengen. Maar bijdehand zei ik ‘welnee, het is niet zo ver. Dat kan ik nog prima lopen’. STOM!! De uitgelezen kans hem te laten zien waar ik woon en ik zeg dat ik wel kan gaan lopen?!”

Aldus een vriendin waarvan ik dacht dat die alles zou durven maar nu plots een vlaag van verlegenheid kreeg. Zelf ben ik wellicht erg rechtstreeks, eenmaal verliefd kan ik het niet eens onder stoelen of banken steken al zou ik het willen. Maar het valt me op dat veel mensen om me heen weet ik veel hoe lang verliefd kunnen zijn zonder iets te durven zeggen. Angst dat de vlinders niet wederzijds zijn, vriendschappen stuk kunnen gaan of omdat ze gewoon verlamd raken van de vlinders. In mijn ogen zonde, hoeveel kansen lopen mensen zo niet mis misschien?

Bent u van de jacht of meer van het verlegene?