Momenteel komen de meeste verhalen in mijn hoofd niet op het beeldscherm terecht. Tenminste, wel op de mijne maar niet op de uwe. Drukte ik tot een paar weken terug meteen na schrijven op de ‘publish’ toets, tegenwoordig verdwijnen talloze schrijfsels in een bakje ‘nog even nadenken’ om er nooit meer uit te komen. En waarom? Ja, dat is een hele goede vraag.

Er zijn talloze oppervlakkige redenen te noemen. Misschien is het iets te persoonlijk, verhaalt het over anderen die het liever op geen enkel beeldscherm terug willen zien, is het te zwartgallig of deprimerend, vind ik het zelf niet interessant genoeg, is het de zoveelste herhaling in iets andere bewoordingen, kan ik er geen begin of eind van maken of blijkt het bij nader inzien niet zo ‘leuk’ als gedacht. Toch, allemaal dingen die ik een maand terug niet zo bezag en nu ineens wel.

Uiteindelijk zit het dus gewoon in mij denk ik. Ik heb het niet en weet ook nog eens niet wat ‘het’ dan wel is. Voel me tja .. onbestemd?

Nou ja, als ik het al niet weet zal u het ook wel niet kunnen raden vermoed ik …