Ben al een paar weekjes – zo niet een heel leven maar daar gaat het even niet om – aan het piekeren geslagen en om onderstaande posting een vervolg te geven: ik denk dat ik ergens op de automatische piloot ben gevallen. Of zo voelt het tenminste. Ik probeer nog altijd meer te betekenen dan mijn fysieke grenzen feitelijk toelaten en zodoende heb ik me de laatste maanden vooral gefocused op wat in mijn hoofd ineens ‘moet’ of ‘zo hoort’.

Dat is natuurlijk niet op alle gebieden even beroerd, er zullen altijd dingen zijn die moeten. En zelfs dingen die best wel horen, al is het maar omdat ik dat zelf vind. Maar misschien ben ik me er teveel op gaan richten en is het moeten een doel op zichzelf geworden. Wat dat aangaat heb ik eigenlijk niet zoveel geleerd van mijn paar dagen ziekenhuisopname. In plaats van leuker en relaxter te gaan leven ben ik gaan proberen braver en ‘beter’ te gaan leven. En dat is – ben ik sinds vandaag achter – onnoemelijk vermoeiend, energievretend en vooral weinig gezellig. Het bereikte kan niet van worden genoten, wat op stapel staat krijgt loden schoenen. Omdat het zoals vaker teveel is geworden. Eigenlijk is het dan ook niet het piekeren wat me deze ingeving gaf, het is de slopende vermoeidheid die me elke dag meer als stopverf doet voelen.

Anyhoe, anyway, alleen het bedenken is natuurlijk niet voldoende. Dus heb ik vannacht een paar knopen doorgehakt en enkele prioriteiten verlegd. Voorzichtig voel ik me al enigzins opgelucht. Enne, denk dat ik binnenkort weer lustiger zal loggen…

Raakt u ook wel eens uwzelf een beetje kwijt?