Na een dag waarop ik iedereen wel kon ombrengen van pure sjacherijnigheid en ik de dag fijn afsloot door mijn opgewarmde durum donner terug op te geven (dat wilde u zeker niet weten?), ben ik eens in mijn eigen log gaan rondbladeren. Om erachter te komen dat ik al ruim een jaar denk dat ik de ‘laatste paar weken’ depressievig ben. Ja welja, dat doet een mens goed zulks zelfreflectie nietwaar.

Enfin, dat is niet zo mooi in elk geval. Blijkbaar ben ik een wandelende depressie geworden met de misvatting het zonnetje in huis te zijn. Ondertussen probeert een goede vriendin me te overtuigen dat ik zo negatief niet ben dus blijkbaar kan ik onbewust ook nog� verbazingwekkend goed liegen of heb ik hele lieve vrienden. Of kunnen zij heel goed liegen, je weet het maar niet. (Of liegen ze tegen zichzelf, maar dat is wel weer erg ver gezocht).

Anyhoe, zit ik nu mooi te piekeren hoe dat toch zo komt allemaal. (Het depressieve, niet mijn vrienden natuurlijk). Enne…het enige resultaat is dat ik een nog grotere pestbui aan het krijgen ben. Omdat ik van alles en niets weet en geen clue heb hoe ik ermee verder zal gaan. Bovendien ben ik eigenwijs dus net als dat ik mijn beperkingen niet wil, wil ik ook geen depressie hee. Ik wil gewoon gezond en vrolijk door het leven huppelen. En dat dat morgen even geregeld is. Dat is toch niet zoveel gevraagd?

Misschien heeft u een vrolijk makend verhaal in de aanbieding?