Kijk, zelf stuur ik mijn schrijfsels het net op en vraag ik om reacties. En op zich vind ik discussieren heel errug leuk. Dus als er toevallig iemand tussen zit die werkelijk iets onnoemelijk stomzinnigs komt melden, blijf ik meestal wel moeite doen om te reageren. Hoogstens wat sarcastisch poog ik in ieder geval toch beleefd te blijven. Tenslotte vraag ik er om ..

Hoewel, ik vraag om interactie. Niet om kortzichtige, lompe analyses van mijn veronderstelde persoonlijkheid die niets met het onderwerp van doen hebben. En liever zou ik dus zeggen dat ik op die mensen kots. Dat ik zelden zo’n stel randdebielen ben tegen gekomen. Dat het ze goed zou doen in hun kont tegen de muur omhoog geneukt te worden. Dat ik met liefde en plezier de tanden uit hun bek wil rammen!

Dat klinkt misschien weinig sympathiek (duh, dat is het ook niet) en ik zou die enkeling moeten negeren, er boven moeten staan en meer blah blah blah. Toch. Waarom eigenlijk? Waarom moet ik zo nodig beleefd incasseren? Als het toch maar om een enkeling gaat, waarom niet lekker me uitleven en van mijn hart geen moordkuil maken?

Wellicht ga ik me dus maar eens wat harder opstellen. Heerlijk, voel me nu al beter!

Wat doet u met enigzins minder sympathieke gevoelens tegenover een medemens?

PS: inderdaad, ik laat me nu wel erg kennen en een en ander is wat kinderachtig gesteld. Ook wel eens lekker. Maar ik zal nu niet in scheldcannonades vervallen hoor. Hoogstens ietsje vaker me wat duidelijker uitspreken tegen af en toe een enkeling.