Toen ik voor de zestiende keer ‘ow sorry’ riep na iemand finaal omver gelopen te hebben en minstens vijf produkten uit het schap gegooid had, viel het me op: ik werd bekeken alsof ik de plaatselijke dorpsgek was! U weet wel, zoals mensen reageren op seniele senioren die met hun bibliotheekkaart proberen te pinnen. Geheel niet onvriendelijk en tevens behoorlijk terecht hoor, ik voelde me ook aardig bezopen. Bij de kassa bijvoorbeeld werd ik zo afgeleid van de kleurige haarstiekjes van het kassameisje, dat ik alleen nog ver vanuit de ruimte iets hoorde als “wrt u klsijes?”. ‘Wilt u zegeltjes’ begreep ik na de derde keer. Het verbaasde duidelijk niemand dat ik hard stond te lachen omdat ik mijn tasjes niet meer uit de knoop kreeg …

Sinds drie dagen ben ik maatschappelijker gaan slapen maar dat lijkt me weinig goed te doen. Dus. Meer stopverf dan samenhang ofzo. Bovendien slaat mijn ritme nu ineens de andere kant op, van extreem laat naar absurd vroeg. De dag voor eergisteren ging ik om elf uur naar bed en stond om half zeven op, eergisteren werd het tien uur en was ik kwart voor zes wakker en gisteren viel ik om kwart voor negen al in coma en werd ik vanochtend vier uur wakker(?!) Vroeg opstaan heeft zeker voordelen maar zo achterlijk vroeg slaat nergens meer op. Stond om vijf uur vanochtend dus de kattenbak al te doen, heb om half acht mijn half uur Nederland in Beweging afgewerkt en voel me nu meer dood dan levend. Ga zo eerst maar slapen voor ik de wijde wereld in trek, vrees dat ik anders van de weg gehaald wordt wegens veronderstelt alcoholisme (ja, dat is me werkelijk eenmaal overkomen *grinz*).

Misschien is het gewoon wennen?