Vanmiddag hing ik met een vriendin aan de telefoon die ook ME heeft. Zij vertelde over een ME-patiente die had gesteld “Ik ga maar een uur naar ouderavond. Dat moeten ze maar begrijpen, het is gewoon mijn grens”. We waren beiden totaal flabbergasted. Zou dat nou de manier zijn om met matige energie om te gaan??

Ik moet bekennen dat zoiets niet eens in mijn hoofd opkomt! In een maatschappij waar het mantra is ‘doormodderen tot je er dood bij neervalt’, ga je toch niet van te voren al verkondigen dat je een grens hebt gesteld? Hoogstens vraag je je stiekem af of je er heelhuids doorkomt maar minstens blijf je net zo lang zitten tot je op het punt staat in de prullenbak te kotsen. Tenzij het bij voorbaat al niet gaat, dan zeg je af. Om je de rest van de dag/week/maand (afhankelijk hoe belangrijk de gebeurtenis) schuldig te voelen dat je moest afzeggen. Dat dat ook anders kan was alsof het licht aanging ..

Anyhoe, we hebben een nieuw idool. En een goed voornemen: dat gaan wij ook leren! Nu nog even uitvogelen wat onze grenzen zijn ..

Weet u van te voren al de grenzen van uw kunnen?