Minstens een half uur staan we te praten en ik voel de stijfheid, steken en pijn zich vastzetten in mijn benen. Wetende dat ik hier nog zeker een dag last van ga houden, wil ik me niet laten kennen en dus glimlach ik er op los alsof mijn neus bloed. Tot de ander zegt: “pfff, ik moet nu echt gaan zitten hoor, ik verga van de pijn in mijn benen”

Inderdaad, soms ben ik gewoon een sukkel!!Ã�Â