Opperde ik begin deze maand nog dat mannen wellicht beter vriendschappen op kunnen bouwen dan vrouwen, lees ik zojuist dat de beste vriend van de man met uitsterven bedreigd wordt:

Langere werktijden, concurrentie op de werkvloer en de opkomst van het internet als ontmoetingsplaats hebben ertoe geleid dat vooral jonge mannen steeds minder echt goede vrienden hebben. Dat blijkt uit onderzoek in de Verenigde Staten, aldus de Britse zondagskrant The Sunday Times. Verder ..

Nou is het een mannelijke eigenschap om dingen die misgaan te wijten aan externe factoren (waar vrouwen neigen externe problemen aan zichzelf te wijten) en zo vermoed ik dat deze onderzoeksgroep grotendeels uit mannen bestaat. Want het komt natuurlijk geheel niet door de man zelf dat hij zijn vriendschappen ziet slinken, maar door zijn baas, de collega’s en zelfs de ontwikkeling van internet! *De kolerelijers!*

Knap lastig, de man ziet zich dus niet gesteld voor oplosbaar probleem maar een voldongen feit. Echte vrienden zijn een uitstervend ras en dat is het dan. Dat de man zelf beste vriend van een ander kan worden om uitsterven tegen te gaan, komt blijkbaar niet in hem op.

Toch zie ik een donker lichtpuntje voor de man, volgens mij is deze dreiging namelijk geheel niet alleen aan mannen voorbehouden. Vorige week bleek al dat Nederlanders liever internetten dan op viste gaan en bezoek zelfs als sociale druk ervaren. En ook om mij heen tref ik te vaak zowel mannen als vrouwen die eigenlijk zoekende zijn naar de ‘beste vriend’ of de ‘echte vriend’. Helaas lijkt het voor beiden sexen op te gaan dat zij in de veronderstelling zijn dat vriendschap spontaan uit de lucht komt vallen, zonder dat je er zelf ook maar iets aan moeite, tijd of interesse in hoeft te steken. En wordt door vrouwen – geheel tegen hun natuur in – eveneens een scala aan externe factoren als excuus opgevoerd om vooral zelf maar niet die ‘echte’ vriend(in) te hoeven zijn …

Een voordeel, vriendschap stijgt snel in waarde …