Liep vorige keer het telefonisch contact al hoogst merkwaardig, de daadwerkelijke afspraak kreeg een behoorlijk verrassende wending. Bij binnenkomst kreeg ik onmiddelijk een formulier onder mijn neus geduwd met een verhaaltje over vrijgeven van mijn medische gegevens, een dozijn handtekeningen van verpleegkundige tot huisarts en ruimte voor mijn eigen krabbel. Snel ratelde ze af dat de eerste brief me duidelijk had gemaakt dat ik mee deed aan een landelijk onderzoek over preventie in de huisartsenpraktijk. Omdat menig huisarts zijn coordinerende rol niet op zich blijkt te nemen en de begeleiding en ondersteuning zoveel beter kan. “Tekent u even snel, dan kunnen we verder”

Mijn kaak lag zo’n beetje op de vloer. Die eerste brief leek niet eens op haar beschrijving. Er was me zelfs vertelt dat ‘we’ een nieuwe verpleegkundige hadden waar ik mooi terecht kon terwijl nu bleek dat ik haar nooit meer zal terugzien. Na wat meer uitleg heb ik enigzins verbouwereerd getekend. Want eigenlijk onderzoekt zij precies wat al jaar en dag mijn grote klacht over de zorg is ..

Daarna ging het wel ok en hebben we een hoop besproken. Een fijn gesprek dus. Desondanks voel ik me nu – een paar uur later – toch best in de zeik genomen. Omdat ik onder valse voorwendselen richting praktijk gelokt ben. Omdat ik pas na tekenen te horen kreeg hoe enorm veel medische gegevens ze gingen meenemen in het onderzoek (en toen pas bleek dat ik ook ziekenhuisgegevens en erfelijkheidsonderzoeksgevens had vrij gegeven), ook al kreeg ik de belofte dat het een anonieme aangelegenheid is. Omdat ik ook van haar dus geen verdere hulp hoef te verwachten vanwege het simpele feit dat ze geheel niet in dienst van de praktijk is. Al met al toch een merkwaardige gang van zaken om het lichtjes uit te drukken. En ik weet eigenlijk niet of dat haar te verwijten is of de huisartsenpraktijk die de brief schreef (en zo’n beetje alles fout had staan aan mijn medicatie wat er maar fout kon zijn).

Om mezelf te plezieren wijt ik het maar aan de praktijk. Ook omdat ik wel een en ander aan het gesprek heb gehad. Mijn vetwaarden waren op de meeste punten aanzienlijk verbeterd en daar ben ik best erg trots op. Mijn suikerwaarden waren perfect en met diabetes in de familie is dat fijn om te horen. Mijn bloeddruk liet wat te wensen over maar ik heb witte jassen hypertensie (“en ik heb geen wite jas aan – haha) en de tweede meting was al beter dus niets om me druk om te maken. Verder kreeg ik veel feedback over hoe ik bezig ben, hoe ik daarmee verder kan, welke meetmomenten ik waar moet aanvragen en waar ik me zoal zorgen over maak. Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat zij ook aan mij zag dat ik erg overstressed bezig ben met gezondheid. Dusdanig zelfs dat zij me – net als de cardioloog eerder – afraadde nu al te stoppen met roken. Ze herinnerde me er goed aan dat ik me teveel focus op wat ik ‘fout’ doe terwijl ik me zou moeten richten op de winsten die ik boek (zeker omdat ik flinke verbeteringen heb kunnen maken). Natuurlijk kwam daarbij de “je kan echt niet alles tegelijk” en de “beter een voor een goed aan pakken dan alles tegelijk laten mislukken” boven. Ik weet het, ze heeft gelijk. Net als mijn vriend ‘ja, dat is toch niets nieuws Cin’ en mijn vader ‘ik zeg niets maar god hoort me brommen’.

Anyhoe anway, ik heb besloten een goed gevoel aan dit gesprek over te houden. En opnieuw – voor de zoveelhonderdste keer inderdaad – neem ik me voor vanaf nu de stress eveneens aan te pakken…