Toen ik iemand vertelde dat ik na veertien jaar nog steeds niet bijster wel met chronisch ziek zijn om kan gaan, zei ze tot mijn verbijstering: “Ik begrijp het niet, je zit toch in een hardstikke luxe situatie. Je partner zorgt voor het financieel en jij hoeft alleen wat huishouden te doen, zover dat gaat dan. Verder hoef je niets, waarom heb je er dan zo’n probleem mee?”. Ze is niet de eerste die mij deze vraag stelde.

Vroeger dacht ik nog “nou ja, ze bedoelen het niet slecht”. Daar ben ik inmiddels echter wel overheen gegroeid! Het is een kortzichtige, lompe en kwetsende uitspraak, niets meer en niets minder. Evenals de veelgehoorde “Als ik ME had, had ik me allang verhangen”. En wat verwacht men eigenlijk dat ik zeg?

‘Joh, nou je het zegt .. ik zal even een touw gaan zoeken’??

En ja, ik weet dat ook enkele lezers uit mijn omgeving dit soort uitspraken tegen mij gedaan hebben. Voor diegenen die zich door dit stukje lichtjes gekwetst voelen, bedenk dan maar wat voor uitwerking de betreffende uitspraak had …