Gezellig kletsend bij de kapper (het wahalla voor vrouwen geloof ik) vergat ik dat op gezette tijden voedsel tot me nemen geen slecht idee is. Dus gebeurde het dat ik om half zes midden in de stad een hypo stond te krijgen met risico op algehele instorting. En – uiteraard – toen pas bedacht dat ik vergeten was iets met suiker in mijn tas te proppen. Alle broodjeszaken dicht, het enige wat open was was een snackbar. Welliswaar veel eetbaars maar snacks moeten gebakken en dat duurt te lang! Gelukkig, ze hadden ronduit smerige maar onmiddelijk tot me te nemen sausijzenbroodjes dus haaste ik me die maar te bestellen.

De snackmijnheer wilde die echter erg graag opwarmen terwijl ik maar bleef roepen dat dat nergens voor nodig was. Uiteindelijk kreeg hij door dat er iets mis was dus gooide hij het – echt waanzinnig smerige – broodje mijn kant op. Tussen snelgenomen happen door legde ik uit dat ik alleen maar een hypo had maar de snackmijnheer was duidelijk bang geworden dat ik er dood bij zou neervallen en bleef me opvallend in de gaten staan houden. Wat enkele andere mensen opviel die me dus – zonder flauw benul waarom – ook maar in de gaten gingen staan houden.

Heel sympathiek allemaal hoor maar ik ging me toch wat ongemakkelijk voelen. Sta je dan eten zo snel mogelijk naar binnen te proppen terwijl een stuk of tien mensen je aan staan te staren alsof je elk moment in een smurf kan veranderen ..

Gelukkig zat mijn haar echt heeeel erg goed!Ã�Â