Het is weer eens zover. Afgelopen zondag veranderde ik voor de zoveelste keer in een kotsend vlekkenmonster door wat een soort lichamelijke reactie lijkt te zijn op Joost-mag-weten-wat. Dat dat een paar dagen nodig heeft om bij te trekken is ‘normaal’ maar deze keer sloeg ook mijn biorimte plots om. Gevolg: na achten s’avonds is het niets meer en voor de tweede keer stond ik vandaag al om vijf uur naast mijn bed. Heel maatschappelijk allemaal (het wakker zijn dan), helaas hou ik echter het gevoel dat ik midden in de nacht opsta en sleep ik me maar wat door de dag.

Anyhoe, inmiddels toch maar de huisarts erbij betrokken. En ik log voorlopig even op de meest ongebruikelijke tijdstippen.

Tis weer eens wat anders ..Ã�Â