Wilsverklaring

Toen ik voor een posting zocht op wilsverklaring zag in de Wikipedia ineens dit staan “De meeste mensen die gezond zijn schrikken terug voor ernstige ziekten. Sommige mensen denken dat zij liever niet willen leven bij bepaalde ziekten. In de praktijk blijkt soms dat wanneer iemand die ziekte eenmaal heeft, er toch mee te leven is, en er nog steeds mooie momenten in het leven kunnen zijn.”

Dat laatste lijkt ook nogal het heersende gevoel in Nederland te zijn: eenmaal zover wil je er wellicht helemaal niet uitstappen. Onlangs hoorde ik de voorzitter van de Christen Unie zelfs zo ver gaan te stellen dat mensen alleen euthanasie willen plegen omdat zij door de hulpverlening in de kou zijn blijven staan, dat pailliatieve zorg altijd beter zou zijn en de wens tot euthanasie doet wegsmelten.

Veel geconfronteerd met het feit dat ook dood gaan een strijd kan zijn, schrik ik telkens erg van bovenstaande. Het stukje in Wikipedia suggereert bijna dat in een wilsverklaring besloten wordt bij welke ziekte het maar meteen afgelopen moet zijn waar het in werkelijkheid gaat om absolute noodsituaties waarbij je het zelf niet meer mag beslissen. Persoonlijk zou ik liever zien dat de soort van waarschuwing die er in schuilt andersom weergegeven zou worden, namelijk dat het welliswaar een moeilijk onderwerp is maar op het moment dat de noodsituatie is ontstaan het nog veel erger kan zijn geen wilsverklaring te hebben. En niet alleen voor jezelf, maar ook voor eventuele familie die in zo’n situatie soms voor ontzettend moeilijke beslissingen komt te staan.

De impressie die soms gegeven wordt – zoals door de Christen Unie – dat verlengen van lijden leven is en versterven een mooi manier van overlijden, vind ik persoonlijk al helemaal griezelig. Het kan en mag de eigen keuze zijn, maar in mijn ogen mag dat nooit gedicteerd en opgelegd worden aan ieder ander.

Liever zou ik het ver van mijn bed houden, ook ik vind een wilsbeschikking een naar en enigzins griezelig onderwerp. Pas 34 jaar voel ik uberhaupt enorme weerstand met dood en ellende bezig te zijn. Ergens heb ik ook altijd het gevoel gehad dat het zo jong opstellen van een wilsverklaring de goden verzoeken is. Maar momenteel word ik er opnieuw hevig mee geconfronteerd wat de consequenties kunnen zijn als het net onvoldoende geregeld is. Hoor ik de term ‘versterven’ langs komen alsof dat een mooi iets is, zie ik dat pailliatieve zorg wordt ‘opgedrongen’ naar maatstaven van deze maatschappij omdat het niet anders meer besloten kan worden. En bedenk ik me voor de zoveelste keer dat een wilsbeschikking toch ontzettend belangrijk kan zijn ..

Niet om in discussie te gaan of welke mening dan ook te willen betwisten, heeft u een wilsbeschikking of heeft u het wel eens overwogen?

Comments (19)



Previous

Dierenmanieren

Next

Waterval

19 Comments

  1. Ik heb er geen, maar er wel over nagedacht. En ben eigenlijk toen tot een soortgelijke conclusie gekomen als de CU en Wikipedia: als het zover is denk ik er misschien anders over en dan ben je in het algemeen niet meer in staat om je veranderde mening kenbaar te maken. Alleen verbind ik daar dan niet de conclusie aan dat anderen dat dan ook moeten denken. En was mijn mening andersom. Komt ook door de transplantatie die ik nog in het vooruitzicht had: ik zou vastgelegd hebben dat ze hoe dan ook het uiterste zouden moeten doen om het nog zo lang mogelijk te rekken in de hoop dat door een wonder er toch nog op tijd getransplanteerd zou kunnen worden.

    In feite is dat ook wat gebeurd is: een maand voor de transplantatie kreeg ik een benauwdheidsaanval waar ik net zo makkelijk in had kunnen blijven (als ze een arts op zijn vakantie adres bellen en die komt met spoed terug van vakantie omdat de dienstdoende artsen niet meer weten wat ze nog kunnen doen kun je wel stellen dat de situatie echt ernstig is). Een maand later waren er inderdaad longen voor me. Terwijl ik er na die benauwdheidsaanval juist anders tegenaan was gaan kijken: langzaam stikken omdat je geen lucht meer binnen kunt krijgen en het zuurstoftekort langzaam oploopt is een zeer onplezierige ervaring die ik niet te vaak mee wenste te maken, zodat ik al zo ongeveer had besloten als dat nog eens gebeurde niet zelf op de noodbel te drukken in de hoop dat het dan ook de laatste keer zou zijn.

    En misschien had ik er op het moment dat er een volgende keer was gekomen wel weer anders tegenaan gekeken: het blijft hoe dan ook een moeilijke beslissing die je van te voren eigenlijk maar heel moeilijk in kunt schatten.

  2. Omdat het goed past in mijn reeks over mijn transplantatie en het onderwerp voor anderen in die situatie misschien ook informatief kan zijn heb ik je onderwerp even gepikt en met een verwijzing hierheen mijn reactie ook even bij mijzelf neergezet.

  3. mischien als het zover is dat je niet meer kan vertellen wat je nou wil kan je ook andersom zien als je er geen hebt en wel uit het leven wil stappen maar het niet meer kenbaar maken kan. Zitten 2 kanten aan dat verhaal dus

  4. 7 jaar geleden deed ik vakantiewerk in een verpleegtehuis.
    Een vrouw wou niet eten,en men vroeg of ik haar handen wou vathouden, ik deed het, en zag hoe de lepel met kracht naar binnen werd geduwd, hard genoeg om door de weerstand heen te breken,het begon te bloeden.
    Ik schrok en zei dat ik hier niet aan mee wou werken.
    Het gebeurde op last van haar zoon. Maar eigenlijk is het eten het enige wat ze zelf kunnen beslissen.
    Uiteindelijk overleed ze ook aan ondervoeding.
    Ook was er een man,die alleen at als zijn vrouw er was, voor haar dus.maar erg weinig
    Uiteindelijk stierf hij ook graatmager, een skelet met een vel. zoals je weleens op t.v ziet.Lijkt me dat politici eens op de arbeidsvloer moeten meedraaien voor ze spreken..

  5. Ik heb wel met mijn lief en kinderen afgesproken wat ik zou willen of beter gezegd niet zou willen. Tegenwoordig hoeft niemand meer vreselijk te lijden, want er is goede pijnstilling. Die moet dan wel gegeven worden. Daar zal mij lief voor waken. Euthanasie ben ik nog niet uit. Dat is een keus die ieder mens voor zichzelf moet maken. De meeste artsen zijn ook afhoudend. Mede door de huidige wetgeving. Bovendien moeten derden dat uitvoeren. Daar wordt vaak niet bij stil gestaan. Ik heb beroepsmatig diverse keren in mijn leven euthanasie uitgevoerd. Eerst was ik een vervent voorstander, nu zit ik toch met bepaalde gewetensbezwaren naarmate ik ouder wordt. Ik heb wel mensen in opdracht ‘vermoord’. Weliswaar op duidelijk verzoek van de patiënt en gevolgd euthanasie protocol. Maar toch.

  6. De christen unie is ongeveer een sekte.:x

  7. Joke

    Mijn familie en vrienden weten wel hoe ik erover denk, maar dat komt ook omdat we er in de tijd dat mijn vader ziek was heel veel over gesproken hebben. Bij hem is uiteindelijk euthenasie gepleegd, wat zijn uitdrukkelijke wens was en waar wij het ook gevoelsmatig mee eens waren. Zo’n man zo te zien lijden voor elk hapje lucht en weten dat er geen hoop meer is…Wat was ik toen blij dat hij koud twee uur na de diagnose al een wilsverklaring had opgesteld.

  8. Ronald

    Ik heb een wilsverklaring en een testament.

    Als ik niet meer kan beslissen mogen mijn vriendin en/of kinderen de beslissing nemen over wat er moet gebeuren, mij boeit het namelijk niet zo erg.
    Zij moeten doorleven en dat feit houd in dat ze de beslissing mogen nemen waarbij hun het meeste rust kunnen vinden.

  9. Je kan wel alles verklaren, maar als de mensen om je heen er NIET aan mee willen werken. Dan heb je niets aan deze verklaring.

  10. Een wilsverklaring leg je af voor wanneer je eventueel niet meer zelf kan beschikken over je eigen wil, terwijl je misschien op dat moment juist weer van gedachten veranderd bent zonder daar uiting aan te kunnen geven.

    voor mij hoeft het dus niet op voorhand te worden vastgelegd en hoe zwaar het ook zal zijn voor eventuele nabestaanden leg ik mijn lot in hun handen en het goede advies van eventuele professionals,

    waar ik het met de CU mee eens ben is dat kwaliteit van leven ook door de zorg verbeterd kan worden, hier zou dus ook meer aandacht aan besteed moeten worden, maar zorg houd ook in te weten wanneer de kwaliteit van leven niets meer waard is en het sterven te lang aanhoud.

  11. Ik kijk nu tegen een situatie aan waar degene goed genoeg is om zelf te weten wat ze wil maar door de oplopende symptomen reeds wilsonbekwaam wordt beschouwd. Wat keihard wil zeggen dat haar wensen die ze nog kenbaar kan maken toch niet uitgevoerd zullen (kunnen) worden. Bovendien krijgt ze uitmuntende pijnbestrijding maar spelen hele andere dingen een rol. Overweldigende vermoeidheid, griezelige aanvallen, niet kunnen zien en meer maken dat zij het al gehad heeft terwijl de pailliatieve zorg enorm goed genoemd kan worden. Pijnbestrijding is echt niet altijd alles, hoe goed bedoeld en uitgedacht ook. Lijden kan in zoveel vormen.

    @Frans: maar dat kan ook in een wilsbeschikking, vast leggen dat je in alle gevallen zoveel mogelijk zorg als mogelijk wil blijven krijgen. Veel mensen weten dat echter niet. Worstel er ook wel mee, sommige dingen zou ik niet weten wat ik dan wil. Blijft inderdaad complex als je zelf direct in zo’n situatie terecht komt lijkt me. En wie weet kom ik er wel op uit dat ik geen wilsbeschikking wil.

    @Mannie: dat is de kant die ik erg aan het bekijken ben ja.

    @feex: dat zou zeker goed zijn met zulke onderwerpen denk ik ook. Hoewel ik me af vraag of de mening dan zo direct veranderd. In het geval van de Christen Unie zal het sterk verankerd liggen in de religieuze overtuiging.

    @pascal: zie ook het eerste algemene stukje in mijn reactie. Niet alleen pijn kan lijden geven en vele vormen van lijden kan nu eenmaal niet goed bestreden worden, hoe goed de zorg ook is of wordt. Daarmee geconfronteerd is het me erg bezig gaan houden. Mag ik vragen waarom je gewetensbezwaren hebt gekregen?

    @Redstar: in elk geval vrij extremistisch ja :/

    @Joke: ook erg mee geconfronteerd dan, kan me het goed voorstellen.

    @Ronald: dat vind ik ook wel een mooie gedachte ergens.

    @Brillie: dat is wel zo maar in de meeste gevallen zal men toch je wensen willen respecteren denk ik.

    @Kurai: mijn probleem met de CU zit er meer in dat zij hele andere ideeen hebben over kwaliteit van leven dan bijvoorbeeld ikzelf en zij vanuit de overheid hun visie zouden willen opleggen. Zorg willen optimaliseren vind ik zeker een goed streven. Maar de impressie geven dat mensen feitelijk nooit vrijwillig euthanasie plegen maar dat doen uit nood vanwege slechte zorg, vind ik ronduit schandalig. Dat is alleen willen denken vanuit hun eigen achtergrond en referentiekader en eigenlijk willen zij dus andersdenkenden hun laatste zeer persoonlijke wensen afnemen. Heb zeker geen probleem met hun visie zolang ze die dan ook op zichzelf betrekking laten hebben.

  12. @Cin: dat weet ik en ou ik ook gedaan hebben, mijn probleem was de onzekerheid over hoe ik er op het moment zelf over zou denken, een onzekerheid die ook is blijven bestaan nadat de situatie zich voordeed en ik dacht “niet vaker dit, niet op deze nanier”

  13. Het vreemde aan zo’n euthenasieverklaring is dat je deze meestal opstelt wanneer je voorziet dat er een tijd komt waarin je levenskwaliteit zo laag is dat je geen reden meer tot leven hebt. Maar deze verklaring vervalt direct op het moment dat je er geestelijk niet meer bij bent. Dat is zoiets vreemds. Tijdens mijn buddywerk is dit ook de meest besproken problematiek: mensen moeten eigenlijk nog voordat het moment aanbreekt waarop ze dood willen, al doodgaan, anders is die verklaring ongeldig en moeten ze alsnog maandenlang als kasplant creperen en een natuurlijke dood sterven.

  14. @Frans: daar kan ik me goed iets bij voorstellen ja.

    @Wenz: ja dat is inderdaad een vreemd probleem eigenlijk hoewel ik heb begrepen dat je (in de wilsverklaring dan) kan laten opnemen in welke specifieke gevallen je euthanasie wilt, juist voor het geval je wilsonbekwaam wordt in die tijd. Maar zal lang niet altijd problemen ondervangen waarschijnlijk.

    Vind het overigens erg knap dat je buddywerk gedaan hebt, lijkt me ontzettend zwaar om te doen.

  15. Cisca

    Sinds een maand weet ik dat mijn ruggemerg in mijn nek op diverse plaatsen bekneld en beschadigd is.Niks geen fibro dus. Zonder een operatie is het een kwestie van tijd dat het vanaf de nek verlamming veroorzaakt.Dus dan ga je eens goed op je hoofd krabben. Met de operatie kan het ook mis gaan . Want niemand is onfeilbaar. Dus dan maak je de afweging wat is mijn kwaliteit van leven.Ik wil niet oud worden met alleen een hoofd wat het nog doet. Dit is vastgelegd bij de huisarts en de neurochirurg.Morgen wordt ik opgenomen en donderdag geopereerd.Ik ga er van uit dat ik met een week weer thuis ben. Maar niks is zeker in het leven. Dus de wilsbeschikking werd opeenss een ding wat erg belangrijk voor me was. Het zal je maar overkomen om het niet meer te kunnen regelen zelf en een ander weet van niets.Het is heel bizar. Het was toch al jaren waardeloos met dit lijf.En nu…ik zit al plannen voor de rest van de zomer te maken en er ligt ook een verklaring wanneer het genoeg is. Heel dubbel dus. Maar het geeft ook een gevoel van rust. Dit is voor een aantal mensen die hier ook lezen heel herkenbaar denk ik.

  16. @Ciska: dat hoor ik meer dat het een gevoel van rust geeft. Weet niet of je dit nog voor je opname leest maar heel, heel erg veel sterkte met de komende operatie en het herstel.

  17. Ik hoop van harte dat ik de beslissing pas op het moment dat het zover is kan en mag nemen. Niet nu. Nu weet ik nog niet wat ik dan wil.

  18. anne

    Wat een hysterisch gedoe over de CU. Een dergelijke verklaring is in alle gevallen wenselijk, ook wanneer je geen voorstander bent van authanasie en bewust kiest voor palliatieve zorg.

  19. @anne: dat is ook zo, daarom begrijp ik niet waarom de CU er zo’n issue van wil maken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft