Door wat gerommel achter de schermen ben ik plots de laatste posting kwijt geraakt. Erg vervelend, het was een zwaar onderwerp en er waren enkele reacties al op gekomen die nu ook verdwenen zijn. Inmiddels heb ik een vervolg geschreven waar verder op gereageerd kan worden. De verdwenen posting zal ik hieronder beschrijven (de reactiemogelijk staat echter dicht, reageren kan in bovenstaand vervolg).

Uit de evaluatie van de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding ( WTL), die gisteren werd gepresenteerd, is gebleken dat het aantal gevallen van euthanasie flink is gedaald. In de volkskrant stond onder andere te lezen:

De twee partijen maken zich wel zorgen over de keuzevrijheid van de patiënt in zijn laatste dagen. SP-Kamerlid Kant: ‘Voor artsen is palliatieve sedatie een makkelijker weg. Er is geen controle door de euthanasiecommissie en ook is het emotioneel makkelijker. Maar het mag niet zo zijn dat artsen palliatieve sedatie opleggen voor hun eigen gemak.’ Van Miltenburg: ‘Artsen mogen de weg naar de euthanasie niet afsnijden.’

De ChristenUnie is tevreden met de afname van het aantal gevallen van euthanasie. ChristenUnie-parlementariër Wiegman: ‘Daar zijn wij altijd voor geweest.’

Naar aanleiding hiervan noemde ik de politiek erg hypocriet. Het aantal gevallen van euthanasie is tenslotte feitelijk niet afgenomen, er heeft een verschuiving plaats gevonden van euthanasie naar palliatieve sedatie. Waarbij ik van mening ben dat de keuze voor palliatieve sedatie voor de arts emotioneel net zo zwaar zal zijn, voor de omgeving zwaarder kan zijn als er eigenlijk de wens tot euthanasie bestaat en de politiek een soort goede sier met cijfers maakt waar wel erg mee gegoocheld is.

Een aflevering van Netwerk eergisteren illustreerde dat goed, daar melden huisartsen dat ze mensen die niet voldoen aan de criteria van de wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding, maar aanraden te stoppen met eten en drinken om zodoende te versterven of dat patienten daar zelf maar toe besluiten omdat zij niet door de toetsing komen. Een afschuwelijk probleem wat nu volkomen genegeerd lijkt te worden door de politiek.

Daarnaast sprak ik mijn verbazing uit over de uitspraak: “Hulp bij zelfdoding kwam in 2001 300 keer voor, vier jaar later nog maar 100 keer.” Want gebracht als vreugdevol feit is het daarnaast ook zo dat het aantal zelfmoorden enorm is toegenomen. Het kan dus zijn dat mensen vaker afgewezen worden en dan voor rigoreuze, vervelende maatregelen kiezen als voor de trein springen.

In elk geval ben ik van mening dat er welliswaar niet te licht gedacht moet worden over een zwaar onderwerp als dit, maar de politiek er nu wel erg eenzijdig mee naar buiten komt. Verkiezingscampagne over de rug van patienten aan het eind van hun leven ..