Month: May 2007 Page 2 of 3

De mosquito

Een nieuw wapen in de strijd tegen hangjongeren, in navolging van het blowverbod, cameratoezicht en buurtvaders: de mosquito. Het is een apparaat dat hoge pieptonen produceert waar jongeren tot 25 jaar niet tegen kunnen. De pieptonen zijn onhoorbaar voor mensen boven de 25 jaar. Bron

Bij Cornette was er al eerder een discussie over en ik gaf toen al aan het een beroerd idee te vinden. Het lijkt me weinig gezond voor het gehoor en buiten dat zijn er mensen van 25 jaar en ouder te over die die tonen wel degelijk horen .. en er totaal geschift van worden. Ondergetekende bijvoorbeeld.

Voor u uw mening over het gebruik van de mosquito geeft, kan u het eerst even op uwzelf uitproberen ..

Wees overigens gewaarschuwd, ik hoor de tonen niet alleen maar heb nu een uur later nog steeds behoorlijk pijn in mijn oren!! Dus indien gevoelig voor hoog geluid .. misschien beter van niet.

Comments (14)



Bellen tijdens het vrijen?

Nederlanders lijken behoorlijk gehecht te zijn aan hun mobiele telefoon. Ongeveer één op tien neemt de telefoon op tijdens een vrijpartij. Verder ..

Je kan ook maar niet goed bij je hoofd zijn nietwaar? Overigens blijkt dat één op de drie mobiele telefoongebruikers wel eens belt gedurende toiletbezoek, wat ik minstens zo eigenaardig vind.

Hoe gehecht bent u aan uw mobiel?

Comments (13)



Problematische maatschappij

De Maatschappelijk Ondernemers Groep (MOgroep) trekt aan de bel vandaag, blijkbaar zijn de wachtlijsten in de jeugdzorg weer schrikbarend aan het stijgen door opnieuw geldgebrek. De financiele injectie vorig jaar gaf slechts tijdelijk verlichting, volgens de MO-groep zou er structureel meer budget moeten zijn. In een artikel in de Volkskrant zag ik echter nog een reden genoemd staan:

“Bovendien hebben steeds meer jongeren steeds langer hulp nodig, zodat er weinig plaats vrij komt.”

Dat lijkt me zo een-twee-drie niet op te lossen met geld en sowieso vraag ik me af, hoe komt het dan dat steeds meer jongeren steeds langer hulp nodig hebben? Worden jongeren met de dag problematischer? Of is het wellicht dat onze maatschappij alles steeds makkelijker als problematisch bestempeld en het streven naar gemiddelder dan gemiddeld steeds grotere vormen aanneemt?

Persoonlijk vrees ik voor het laatste eigenlijk. In mijn ogen zijn we verworden tot enerzijds een geiten-wollen-sokken cultuur (met excuus voor fans van geiten wollen sokken) waarin een therapie bestaat voor werkelijk alles wat maar bij het leven hoort. Anderzijds streven we naar perfectie en wordt elke afwijking gebombardeerd tot iets wat in den treure behandeld moet worden. Een funeste combinatie als je het mij vraagt.

U nog een theorie in gedachten?

Comments (5)



Veilig gevoel?

In Roosendaal is iets eigenaardigs aan de gang. De gemeente wil graag dat de burger zich veiliger voelt en heeft derhalve overal camera’s opgehangen. Bovendien verrekt het van het zogenoemde blauw op straat, in de auto, op de fiets, op de motor en te voet.

Nou zult u denken dat het dus stikveilig aan het worden is. Niets is echter minder waar. Wordt je fiets gejat bij de kroeg waar drie camera’s op gericht staan, kunnen ze je wel vertellen wat er op je kettinkje gegraveerd staat maar geven ze de beelden niet vrij om de dader te pakken. “Daar zijn de beelden niet voor bedoeld” namelijk(??). Breekt er een enorme vechtpartij uit dan is al het blauw van de straat verdwenen, ga je echter simpelweg een dagje winkelen kom je minimaal vijf teams tegen die je bekijken alsof je elk moment een honkbalknuppel uit je handtasje kan halen. Als ze je niet bijna aanrijden omdat zij onder de impressie lijken dat verkeersregels niet op hen van toepassing zijn. Veilig gevoel my ass dus! Eerder Big Brother is watching you and is only watching while doing nothing.

Komt nog bij dat er een klopjacht op softdrugs is uitgebroken die zijn weerga niet kent. Coffeeshops maar ook cafe’s worden voortdurend binnengevallen waarbij een zakje wiet of een jointje in de kroeg voldoende is voor vijf jaar sluiting. De ene huisteler na de andere wordt aangepakt, openingstijden waren al vervroegd en op alle slakken liggen zout. Kennissen kregen beiden 240 uur taakstraf omdat ze de vijf plantjes die buiten wel mochten staan, niet binnen gehaald mochten worden omdat je dan plots teveel in bezit hebt. De planten werden met stengels, wortels, blaadjes en al gewogen et voila, die mensen werden aangepakt alsof ze ik weet niet wat gedaan hebben. (Ondertussen heeft hier een golf van inbraken plaats gevonden, zijn de daders bekend maar lopen die allemaal al maanden los rond en werden wij via de krant gewaarschuwd maar ‘goed op te letten’).

Gevolg is niet dat er minder overlast komt van softdrugsgebruikers maar die overlast steeds erger wordt. De hele zooi is terug in het criminele circuit en op straat beland met alle consequenties vandien. Waar weer niets aan gedaan wordt want zie bovenstaande …

Voelt u zich eigenlijk veiliger met bakken cameratoezicht en een overmaat aan blauw op straat?

Comments (20)



Euthanasie en Palliatieve sedatie II

Vandaag kwam het onderwerp euthanasie en palliatieve sedatie opnieuw aan bod in Netwerk. Nu omdat met name de Christen Unie vreest dat palliatieve sedatie verkeerd ingezet wordt, als verkapte euthanasie en ‘dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn’. Er kwam een voorbeeld aan bod van een oudere mijnheer met een terminale longziekte en levensmoeheid. Hij had zijn arts bezocht met vragen over euthanasie maar de mijnheer voldeed niet aan de criteria van ondraaglijk lijden dus zou afgewezen worden. De arts gaf daarom de optie van palliatieve sedatie aan. Ter verontwaardiging van de familie die dat onheus gebruik vond en aangaf dat er ook nog leuke dagen waren geweest met die mijnheer als argument hem zijn leven niet te laten beeindigen.

En lomp gezegd raak ik daar weer verontwaardig van. Want als een ding duidelijk werd, is het dat de mening van de patient zelf er van geen kanten toe gedaan heeft. Een commissie besluit dat hij niet ondraaglijk lijdt dus zijn leven dient te verlengen. De familie denkt in feite vooral vanuit hun standpunt en laten het feit dat ze soms nog wel eens gelachen hebben zwaarder wegen dan het feit dat de goede man zijn leven wilde beeindigen. De Christen Unie denkt alleen vanuit de eigen geloofsovertuiging ongeacht wat de patienten wensen.

Waarom heeft degene die uit het leven wil stappen zo verdomd weinig zeggenschap daarover? Wat doe je zulke mensen aan het eind van hun leven nog aan uit maatschappelijke en/of religieuze overwegingen?

Wie zijn wij om te pretenderen het beter te weten dan degene die zelf wil beschikken over het levenseinde?

Comments (10)



Posting kwijt

Door wat gerommel achter de schermen ben ik plots de laatste posting kwijt geraakt. Erg vervelend, het was een zwaar onderwerp en er waren enkele reacties al op gekomen die nu ook verdwenen zijn. Inmiddels heb ik een vervolg geschreven waar verder op gereageerd kan worden. De verdwenen posting zal ik hieronder beschrijven (de reactiemogelijk staat echter dicht, reageren kan in bovenstaand vervolg).

Uit de evaluatie van de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding ( WTL), die gisteren werd gepresenteerd, is gebleken dat het aantal gevallen van euthanasie flink is gedaald. In de volkskrant stond onder andere te lezen:

Comments Off on Posting kwijt



Darten en nog wat

Het is wat van de dozige de laatste tijd hier, dat zie ik zelf ook wel. Maar ja ik zit met mijn gedachten overal en nergens, kijk amper nog actualiteiten (en als ik kijk onthoud ik er niets van moet ik bekennen), heb last van slaapgebrek omdat de woning naast ons gerenoveerd aan het worden is, ‘moet’ naast de dagelijkse dingen ook flink akkoorden oefenen en ook nog giga veel International Darts League kijken.

Dat laatste kan ik u trouwens echt aanraden, mocht u het niet al volgen. Erg leuke en spannende wedstrijden, hoge gemiddeldes, leuke truukjes en voor het eerst in de historie is er reeds twee maal een ninedarter gegooid op een tv toernooi. Wel sneu dat er een auto klaar stond voor Phil Taylor’s ninedarter en Tony O’Shea vandaag van de roem mocht genieten maar geen prijs kreeg. In het contract staat dat de ‘eerste ninedarter beloond wordt met een auto’ en dat is knap lullig natuurlijk. Aan de andere kant is het eerder nooit een probleem geweest, een ninedarter is toch al schaars op een tv-toernooi en zoals gezegd is het nog nooit tweemaal in een competitie gebeurd. De organisatie heeft snel wat anders geprobeerd te regelen maar dat werd een slap aftreksel helaas (als hij in Nederland verblijft staat er voor een jaar een auto tot zijn beschikking). Maar goed, de gebeurtenis blijft spectaculair en misschien komt er nog wat beters van de sponsors.

Heeft u toevallig nog wat van het darten gezien?

Comments (8)



Deuzig!

Mijn snorfiets start ik door een hendeltje in te drukken links en dan met een paar stappen aan te lopen. Zo ook vanmiddag, alleen er startte helemaal niets en hij werd plots ook erg zwaar. Mijn slot zat toch niet om mijn wiel en ik begreep er niets van. Een paar mensen stonden al wat vreemd naar me te kijken.

Het was dan ook niet zo handig dat ik niet het hendeltje maar de rem heel hard aan het indrukken was…

Welja, ik ben wel in een stuk thuis gekomen hoor 😉

Comments (6)



Mijn eerste

santana-c-100.jpgMet excuus voor de vele ‘en-toen-lifelogjes’ de laatste tijd, het kan verkeren nietwaar. Hoe dan ook, omdat het pielen op de electrische gitaar van vriend al goed beviel heb ik de stap genomen … ik heb een akoestische gitaar gekocht!! Zo vaak gewild en nooit gedaan met het idee ‘dat zal ik toch wel niet kunnen’ (of nog erger, uit mijn hoofd laten praten omdat anderen zeiden ‘dat zal je toch wel niet kunnen’), heb ik hem dan nu mooi in huis staan: mijn eerste eigenste gitaar. Omdat ik (nog) niet op gehoor kan stemmen, heb ik er een stemapparaatje bij gekocht en dat werkt bijzonder makkelijk. Als gadget staan er ook 140 akkoorden op, voor een beginneling niet eens onhandig eigenlijk.

Dus blij als een kind heb ik onder het darten (ook belangrijk!) flink zitten proberen en jawel, ik ga langzaam maar zeker vooruit. Ok, ik kan nog geen liedje vloeiend spelen maar de majeur en barre akkoorden kan ik inmiddels onthouden en daadwerkelijk spelen zonder een hoop snaren dood te slaan en ik begin aardig door te krijgen hoe ik tabalatuur moet lezen. De rest is een kwestie van me het apezuur oefenen.

Sowieso is het gewoon erg leuk om iets te leren, het is weer eens wat anders dan me druk maken of de vaatwasser wel uitgeruimd is of de kattenbak niet teveel stinkt nietwaar.

U nog een nieuwe uitdaging aangegaan onlangs?

Comments (18)



Lugubere romantiek?

Het had iets (luguber?) romantisch moet ik zeggen, samen met vriendje letterlijk in mijn hart kijken en het bloed horen zwoesjen. Vandaag kreeg ik mijn checkup in verband met anderhalf jaar terug, dus een hart echo en een fietstest. Voor de gezelligheid ging vriend mee naar binnen, we kwamen er later pas achter dat ze dat liever niet hebben hier. Maar goed, geschikte mijnheer van de echo was goed gehumeurd, begreep wel dat de wachtkamer ook maar een saaie bedoening is en legde en passant uit wat waar zit en wat moet doen. Zonder uitleg had ik er ook niets van kunnen maken moet ik zeggen en zelfs met uitleg is het nog niet makkelijk. Geinteresseerd de oren van zijn kop gekletst tot ik de hint kreeg dat het soms handiger was niet zoveel te lullen… euh 😀

De fietstest moest ik wel echt alleen doen, aanmoediging wordt niet op prijs gesteld flauw genoeg (Nah, eigenlijk zijn ze bang als het misgaat ze met twee patienten opgescheept zitten in plaats van een, waar wel logica in zit). Heb niet de indruk dat de test bevredigend was in de zin dat mijn spieren veel sneller op hun eindje zitten dan mijn hart waar ze het laatste willen testen nietwaar. Sowieso had ik de hele nacht lopen spoken (nachtangsten) met gevolg dat ik het gevoel had de Tour de France gefietst te hebben voor ik maar naar de fiets had gekeken. Bovendien was het steenkoud binnen, ze had ‘lekker de ramen open gehad’. Met ontbloot bovenlichaam verschilden we lichtelijk van mening over behagelijkheid van de temperatuur maar allee, fietsen loste dat wel weer op. Verder hadden ze zowel test als fiets heel vriendelijk afgestemd op chronisch ziek maar dat betekende ook dat het zadel erg schuin stond – ‘dat is voor vrouwen fijner'(?) – waardoor ik mezelf erg schrap moest zetten op het stuur waardoor mijn armen het het eerst begaven. De fiets werd tevens langzamer op zwaar gezet dus tegen de tijd dat het een piepbeetje zwaarder zou gaan worden, gaven mijn benen het ook al aardig op. Dus was het al snel nog twee minuutjes uitfietsen en mocht ik niet meer naar de snelheid lampjes kijken (oewwwwwww, wat niet mag moet wellus!). Al met al was ik in een kwartier dus wel klaar en voelde ik me een watje.

Maar goed, ik vond het zelf onbevredigender dan zij geloof ik. Daarna (gierend van de lach wat het niet beter maakte) naar het wachthokje terug gezwalkt, bijna door de douchecabine gevallen (wie zet er nou ook een douchecabine neer, er gaat toch niemand daar douchen?!) en mevrouw van de fietstest daarmee nog een beetje de stuipen op het lijf gejaagd. Aan haar reactievermogen mankeerde in elk geval niets 😉

Op mijn tandvlees nog even mee naar de supermarkt omdat ik zelf wilde kijken wat we gingen eten (voor u mijn vriend een zwijn vindt), de kassajuf gerust gesteld dat ik wel vaker zo oog en het helemaal in orde zou komen en eenmaal thuis als een blok beton liggen slapen.

Inmiddels ben ik alweer aardig boven Jan trouwens. En mooi versierd, de testdingusjes zetten ze op je lichaam vast door ze vacuum te laten zuigen en ik heb een stuk of acht mooie blauw-paarse ringen op mijn lichaam staan. Flatteert prachtig bij de zonneallergie (nee, geen foto’s, u moet maar van me aannemen dat het heel grappig oogt). De uitslag krijg ik eind van de maand maar die zal hoogstwaarschijnlijk prima in orde zijn.

Enerverend dagje, hoe was u dag?

Comments (7)



Page 2 of 3

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft