Allemaal gelijk (1)

Als u het mij vraagt – en dat doet u niet maar ik vertel het toch maar – wordt onze (westerse) beschaving met de dag griezeliger. Gedicteerd door onozole politiek wordt gepoogd eenheidsworst te fabriceren en als makke schaapjes doen wij eenheidsworsten daar zo hard mogelijk aan mee.

Een van de tactieken om eenheidsworst te fabriceren is: problemen maken die er niet zijn of problemen ernstiger laten klinken dan ze werkelijk zijn. Om maar een voorbeeld te noemen: kinderen en gezondheid. Er waren, zijn en blijven altijd kinderen die een handicap of probleem hebben waar enige hulp zeer handig voor is. Maar zoals ontzettend in de mode tegenwoordig, slaan we onmiddelijk door naar extremen. Zo kan je als ‘kind met een handicap een rugzakje‘ krijgen. Niet een mooie boekentas voor op den rug maar “een leerlinggebonden budget. Het kind neemt dit budget als het ware in een Rugzakje met zich mee.” Alle veroordelingen zitten meegenomen in de term die meegegeven is, het kind sleurt de bagage van welke afwijking dan ook – geloof je na het derde levensjaar nog in sinterklaas ben je immers al gehandicapt tegenwoordig – mee op de rug. Als het kind al geen probleem had, dan weet het nu dat het er wel degelijk is!

Nog erger is dan de ‘kanjertraining’. De term vertelt het kind al ruim voldoende, “tja kind, je bent geen kanjer. Maar we sturen je wel op training, misschien kom je er dan nog wel”. Mocht u mij van overmatig sarcasme verdenken, hier de officiëlere uitleg: De Kanjertraining is er voor kinderen die de moed hebben te erkennen dat ze er niet bij horen. Als uw kind er niet bij hoort, dan kan dat tal van redenen hebben. Uw kind kan het gewoon slecht treffen met de kinderen om zich heen. Uw kind kan sociaal onhandig zijn, verlegen, afhankelijk, agressief, of haalt wel erg snel de schouders op: uw kind neemt niets serieus.” Oftewel, vertoon je enige menselijke trekken die niet erg ‘hot’ zijn, snel afleren anders hoor je er niet bij en iets rampzaligers kan je toch niet bedenken nietwaar?! Alsof het een positief iets is, staat er ook nog aan toegevoegd: “Op dit moment hebben duizenden kinderen de trainingen gevolgd. Dat is enorm veel. De resultaten zijn aantoonbaar goed.” Jawel, en Orwell was een visionair van de bovenste planken.

Het zijn maar even twee voorbeelden, er is nog een keur aan -agogen, -peuten, therapiën, protocollen, gedragsregels, medicatie, supplementen en bezigheden beschikbaar om uw kind een copie van de buurtkinderen te maken die op hun beurt net zo hard worden gedrilt om vooral maar hetzelfde te worden. Zo worden onder de noemer ‘zorg’, ‘liefde’ en ‘opvoeding’ heel wat breinswasjes gedraaid en tegen de tijd dat een kind negen jaar is, heeft het één ding wel geleerd: niets zo afschuwelijk als uit de toon vallen.

Een levensles die een geheel leven meegaat maar desondanks een levenlang gestimuleerd blijft (je kan niet zeker genoeg zijn nietwaar). Ongemerkt wordt u bestempeld door sire-spotjes, een rookvrije polis, vettax, eigen risico in de zorg, beweging op recept en noem het maar op. Niet zozeer om u daadwerkelijk gezonder te maken maar om een gezamenlijk schuldgevoel te kweken: u wijkt af van de perfecte mens, alarm, alarm! Voor overmatig alcohol geldt dat dan weer niet natuurlijk, daar zit de eenheidsworst tenslotte al ingebakken. Geen gelegenheid zonder dat er drank gedronken, gekregen of geschonken wordt. “Ah doe nou niet zo ongezellig en drink ook wat”.

Mijn verwachting is als u zich werkelijk door deze tekst heeft geworsteld, u mij zal bezien als een sombere negatieveling. Beetje allemaal mooie hulpmidelen afkraken, niet fijn de voordelen opsommen maar de nadelen zien en dat ook nog in het weekend. Ja ik verwacht eigenlijk wel dat menigeen een depressieveling vermoed in ondergetekende of minstens een sombere bui. 

Afwijkend gedrag, weinig geaccepteerd, I rest my case …

Comments (27)



Previous

Rookvrije polis

Next

Allemaal gelijk (2)

27 Comments

  1. Ronald

    Tja menselijke natuur he, alles wat afwijkt is abnormaal he.

    Maar troost u met de gedachte dat als iemand bijv boven gemiddeld slim is hij/zij ook als afwijkend beschouwt wordt.

  2. tenenkrommend dit soort praktijken. Wat is er verworden van de zelfredzaamheid van de burger? Ouderlijke verantwoordelijkheid? Leren dat als je rugzakje leeg is of als je weer elders de kanjer moet uithangen je net zo hard weer op je bek gaat omdat je nou eenmaal anders bent en als je je anders dan jezelf wilt voordoen de maatschappij je dusdanig omarmt dat het beklemmend en uitzichtloos wordt?

  3. Ik wil ook een rugzakje. Moeten ze er wel genoeg in doen om ergens naar toe te gaan waar ik gewoon mezelf kan zijn natuurlijk.

  4. Hear hear.

    Niks depressiefs aan hoor, gewoon een kritisch geluid.

  5. We gaan de Amerikaanse kant op. Competenties en presteren is het credo. Voldoe je daar niet aan dan klopt er iets niet met je. Dan krijg je allerlei deskundigen op je dak. Ja. droevig is het wel.

  6. Hier heb ik niets aan toe te voegen, ik ben het 100% met je eens! 🙂

  7. Helemaal waar! Ik denk het, maar jij bent degene, die het weer raak onder woorden weet te brengen.

  8. De storm rond de uitspraak van Maxima (“De Nederlander bestaat niet”) lijkt mij ook een teken van dat streven naar een eenheidsworst, ook al zijn we allemaal individuen, dé Nederlander hoort kennelijk volgens velen wél te bestaan, een gemiddelde waar we als inwoners van Nederland allemaal op zouden (moeten) lijken.

  9. Ik ben het in grote lijnen wel met je eens Cinner. Neem bijvoorbeeld de ADHD’ers. De een zegt dat het een verzamelnaam voor afwijkend gedrag is (omdat ze eigenlijk niet weten wat het precies is), de ander zegt dat het om een tekort aan een stofje in het hoofd gaat (of beide natuurlijk). Dan gaat de ADHD’er een traject in. Bij voorkeur met medicatie, want dan kan de schooljuf tenminste rustig lesgeven zonder dat ze gestoord wordt. “Jantje is tegenwoordig zo rustig in het hoofd en hij kan veel beter leren.” Ja, want hij zit braaf aangepast in de klas. Net als de rest van de modelkinderen.
    En nu ik nog, want 4 dagen per week met mijn reet op een stoel achter een bureau is inderdaad niet niks!

  10. Ik vind dit een van je beste logs. En het mooie is, ik ben het voor de tweede keer in korte tijd met je eens!

  11. Goh, eigenlijk had ik stiekem wel ietsje weerstand hier en daar verwacht. Hopelijk bent u niet gewoon bang uit de toon te vallen 😀 😉

    @Ronald: een menselijke natuur die binnen nog geen twintig jaar totaal richting het onnatuurlijke is gepushed. Dat intelligentie mee wordt afgetopt, troost me dan ietsje minder dan de bedoeling vrees ik 😉

    @Kurai: wie weet, raken zelfredzaamheid, idealisme, uniek willen zijn of weerstand bieden met rap tempo uit de mens geëvolueerd. Het antwoord kan ik ook maar naar gissen, mijn tenen net zo gekromd.

    @frans54: ja hee, dat is weer niet de bedoeling natuurlijk he. Een beetje jezelf zijn zeg 😀

    @Greetje: en een positieve voorkeur voor eigenheid 🙂

    @Pascal: Tissue? Ow wacht, mannen huilen niet .. 😉

    @Poelekie, Capt. Corsaire: dankjewel :”>

    @Frans54: ja inderdaa. Waarbij de gezamenlijke verontwaardiging meteen al een gezamenlijke identiteit suggereert 😉 (En Maxima overigens ook met enige uitspraken die volgden, zoals gastvrij met één koekje bij de koffie en op privacy zijn met de gordijnen open 🙂 )

    @Leez: zelf ADHDer zonder medicatie kan ik dat dubbel en dwars beamen! behalve dat met je reet op een stoel achter een bureau, dat zou ik niet durven zeggen 😀

    @Mack: oef, het wordt nog griezelig. Wacht maar tot ik religie als producent van eenheidsworst ga betitelen, wie weet vliegen we elkaar dan nog in de haren 😡

  12. U is een negatieveling?

    Jaaaaah maar dat heb ik altijd al geweten heur! *proest*

  13. Correctie: ik ben geen negatieveling, ik val uit de toon en wordt derhalve wel eens zo bestempeld 😀

  14. Ja ja in dit land hebben we alles een rugzakje.
    Sommige hersenloze bedenkers van die ongein gaan er mee naar de slager om hersenen te kopen.

    Maar wat moet je nu als een bochel hebt; buikzakje 😕

  15. Dan hebben we altijd nog kanjertraining he Henk 😉

  16. Suffie

    Even een opmerking van iemand die hier dagelijks mee te maken heeft:

    Het werkt wél!

    En daar gaat het toch om?

  17. Ik hou niet van eenheidsworst. We zijn allemaal verschillend. En dat is maar goed ook.

    Daarom snap ik je volkomen. Je bent geen sombere negatieveling.

    Natuurlijk ik het goed om hulp en begeleiding te krijgen op bepaalde momenten. Maar momenteel lijkt het erop dat die vooral is gericht om de mensen in die eenheidsworst te proppen. Wat mij betreft is begeleiding een goede zaak. Rugzakjes zijn ook een leuk idee. Maar vooral als het iemand helpt zichzelf te zijn én zich te kunnen handhaven in de wereld waarin we leven. Niet om ze rustig te krijgen en om ze aan het gemiddelde te laten voldoen. Daarmee pak je ze hun persoonlijkheid af.

  18. Hoezo depressief, inderdaad gewoon een kritische mening, zoals we je kennen

  19. Tja… boven en onder het maaiveld.
    Gezien, maar niet bekeken willen worden.
    Ik val ook vaak buiten de ‘norm’
    Eigenlijk…. twijfelt men regelmatig of ik normaal ben, (bij gebrek aan volgzaamheid.)
    Neem een pil ,en wees stil..lijkt erbij ‘te moeten’ horen..ten behoeve van de omgeving wordt zoiets maar al te vaak onderdrukt.

    Maar ja ik ben een FeeX , dus enigzins abnormaal van nature…

    @};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-@};-

  20. Kanjertraining…. zoals ik het ken geeft de kinderen bewustheid van de rollen in groepsverband, de leider,( Of de pestkop) de meeloper( degene die erbij willen horen) de zelfdenkende degene die zichzelf blijft, en voor zichzelf opkomt.
    En de angsthaas (de pispaal de onzekere de pineut.)
    Ik vond het wel interressant, de kanjertraining, maakt wel meer zelfbewust.of weerbaarder.
    :)>-
    Zelfs de kinderen vonden het leerzaam, vorig jaar, kunnen het nog steeds navertellen

  21. @Suffie: “Er waren, zijn en blijven altijd kinderen die een handicap of probleem hebben waar enige hulp zeer handig voor is.” was de start voor de ‘maar’. Alles na de ‘maar’ wordt niet beter omdat de genoemde zorg voor een specifieke groep wél nodig is of wel werkt. Degene waar jij aan refereert zal je ook met geen mogelijkheid kunnen vergelijken met een kind wat een verlegen inslag heeft of wat meer energie kwijt moet weet ik dan toevallig, toch bestaat er een grote groep van de laatste categorie die eveneens bedolven wordt onder diezelfde zorg. (Het heeft zelfs nog een exra nadeel voor de kinderen die echt hulp nodig hebben, daar staan ouders tegen enorme wachtlijsten aan te kijken omdat verlegen Sofietje toevallig graag dagdroomt)

    Daarnaast worden de termen voor specifieke zorgpakketten steeds ongelukkiger als je het mij vraagt. Kan je als ouder om het hardst roepen dat het kind al een kanjer is en de training dat alleen maar boven gaat halen, ik betwijfel enorm of kinderen diezelfde volwassen associaties zullen maken.

    @Lennard: ik denk eigenlijk dat zulke therapieen en trainingen zelden bedoeld zijn om een kind zichzelf te laten zijn, ze zijn tenslotte in het leven geroepen om de zogenoemde afwijkingen weg te poetsen.

    En het zit ook wel in de methode verborgen. Zoals het rugzakje, bedoeld om kinderen met een handicap toch naar een reguliere school te kunnen doen. Met de intentie dat een kind zo normaal en makkelijk mogelijk opgroeit ondanks een handicap, is het bij voorbaat gedoemd te mislukken. Bij binnenkomst wordt de klas vertelt ‘nou jongens hier is Jan, hij heeft een rugzakje maar hij is even welkom in de klas. Boem, de afwijking is al even goed aangestipt en de rest van de schooltijd zal iedereen weten en op de hoogte gehouden worden dat Jan er wel bij zit maar eigenlijk anders is. Het kind in kwestie hetzelfde, want Jan weet ook dat hij een ‘rugzakje’ nodig heeft om mee te komen. Ik begrijp eigenlijk vooral niet wat het nut is kinderen op te zadelen met termen en uitleg, alsof zij dat kunnen verwerken als iedere volwassene die er mee te maken heeft.

    @Chantal 😀

    @feex: vanzelfsprekend gaan de kinderen er niet dood aan, dat moest er nog eens bij komen 😉 Maar is een kanjertrainig werkelijk nodig om een kind sociale patronen en verbanden te laten zien,iets zelfverzekerder of weerbaarder te maken? Nog niet zo lang geleden had je daar eeuwenoude tradities voor die prima werkten, zoals opvoeding en school.

  22. Dit was een project van school.
    Heb er destijds ook een log over geschreven.
    Zelf heb ik mijn schooltijd als onprettig ervaren.
    Kinderen weerbaar maken mag dan (gezien de hedendaagse brutaliteit) onnodig lijken,maar er is altijd ergens wel een groep dat wat steun kan gebruiken, een duwtje in de rug nodig heeft om … wat meer zelfvertrouwen te ontwikkelen.om ze ook een beetje te laten groeien, zich ook te durven laten zien.

    Ik moet zeggen dat ik de hedendaagse maatschappij wel erg hard vind.
    (Alhoewel de vroeger was alles beter ,ook niet klopt) Wel vind ik dat kinderen veel meer negatieve input krijgen ,en er al erg jong erg veel verwacht wordt.
    En opvoeding.. als ouder zijnde, hóóp je grip te kunnen hebben op het doen en laten van je kroost..
    Maar het blijven natuurlijk wel individuen..
    voelt de grijze haren al opkomen

  23. Maar ik ben ook helemaal niet tegen wat weerbaarder maken van kinderen hoor. En een project op school waar de hele klas aan meedoet, dat lijkt me best heel zinnig. Het is alleen dat heleboel extra wat aan de lopende band in het leven geroepen wordt en in combinatie met het feit dat steeds meer al als handicap of afwijking word aangemerkt.

    Heel dom voorbeeldje (wat ik wel erg vaak gebruik de laatste tijd hahaha). Toen ik jong was kreeg ik op een gegeven moment van mijn ouders een hele mooie step. Zo’n stoere met een rem, een zadel achterop en echte banden enzo. Alleen kon ik niet steppen en kreeg het ook niet voor elkaar dat echt te leren (verstoorde motoriek). Dat gaf niets, ik rende er heel hard naast en zo heb ik waanzinnig veel plezier van de step gehad. Ongetwijfeld realiseerden mijn ouders wel dat ik motorisch niet in de haak was (ik kon wel meer niet), maar ik had lol in de step dus maakten ze er geen probleem van. En dus was het voor mij ook geen probleem. Pas toen ik half twintig was en merkte dat mensen dat soort verhalen raar vinden, kwam ik erachter dat zulk soort dingen als niet normaal wordt gezien.

    Nu zit ik in een groep van ouders met kinderen die hetzelfde mankeren als ik en daar is het duidelijk een monsterlijk probleem, alsof er onderhand niets ergers bestaat. Waarbij opvalt dat de ouder of de school het een probleem vind, het kind gaat het pas als problematisch ervaren op het moment dat het drie keer per week een andere training krijgt en zich heel bewust gemaakt wordt dat er iets niet goed is. Mijn neuroloog was en bleef overtuigd dat ik erg ongelukkig moet zijn geweest in mijn jeugd toen ik dat voorbeeld noemde terwijl het voor mij een leuke jeugdherinnering is, laten we het over de psycholoog maar niet hebben.

    Het is maar een dom voorbeeldje maar in het geheel zie ik dat er tegenwoordig van wel erg veel een probleem gemaakt word. Niet omdat het echt een probleem is maar omdat het afwijkt van wat je mogelijk allemaal wel niet moet kunnen. En daar gaan mijn haren van overeind staan. Niemand is overal goed in en dat is ook lang niet altijd zo nodig.

    Met daarbij op welke manier het kind bewust gemaakt wordt van hetgeen als problematisch wordt ervaren. Je kan een kind ook ergens heen sturen met een positieve insteek of het kind wat minder lastig vallen met waarom iets precies is. Van een jongetje met ADHD die naar die kanjertraining ging begreep ik dat hij dacht dat hij daarheen gestuurd werd omdat hij nu niet zo leuk was maar dan wat leuker zou worden. In mijn ogen zadel je een kind dan op met een rotgedachte.

    Vind trouwens ook dat de wereld steeds harder wordt ja, misschien speelt dat ook wel een grote rol.

  24. Ik snap wat je bedoeld ..
    Problemen aanpraten, of afvragen voor wié het een probleem is. Is het voor die mijnheer een probleem dat hij zoveel knoeit met eten?
    Nee, hij geniet dat hij dat nog kán (en er zijn servetten) maar oei oei wat een geknoei en lijkt nergens op dus de ‘omgeving” ervaart het als probleem.hij wordt gevoederd.

    Die andere man eet erg langzaam, gaat moeizaam, maar het lukt. toch wordt als de rest klaar is gevraagd of hij de rest nog opeet, de tafel wordt afgeruimt de tijdsdruk door de omgeving opgevoerd.
    Hij voelt zich zenuwachtig en ‘slaat op slot’l aat het eten staan en vraagt de volgende x om gevoederd te worden.

    Voor wie is het een probleem?
    Voor degene die het graag anders willen zien..
    Maar het wordt wel een probleem ..als je elke x met je onvermogen wordt geconfronteerd.( dus niet wordt geaccepteerd)
    Terwijl er ook veel vermogen in elk persoon schuilt.

    :)>-

  25. @feex: ja precies. En dan denk ik bij het laatste “Maar het wordt wel een probleem ..als je elke x met je onvermogen wordt geconfronteerd.( dus niet wordt geaccepteerd)”, dat dat komt omdat het gros van de mensheid er aan mee blijft doen of er voor kiest zich op het negatieve te richten. In jouw voorbeeld vermoed ik bijvoorbeeld dat het voor personeel makkelijker en sneller is om het eten bij de mijnheer naar binnen te gooien en in tijden van tijdsdruk en onderbezetting is de keuze dan snel gemaakt. Op dat moment gaat het al helemaal niet meer om wat de mijnheer wil maar iedereen er omheen. Dat principe vermoed ik bij een deel van de kinderen die naar trainingen worden gestuurd ook. Marietje die wat moeilijker bij de les gehouden kan worden vanwege dagdromen werd vroeger bij de les gehouden door ouders en leraar en tegenwoordig is het snel dat marietje op training moet.

  26. Neem een pil en wees stil..
    Hierbij ligt steeds de discussie wat acceptabel is,bellicht vanuit welk perspectief.
    Ik vind de druk hoger worden op velerlei manieren… het voldoen aan.. begint zo gauw je de kinderen naar het consultatiebureau brengt, gewogen en gemeten, te klein te licht, te zwaar te groot, in groeischema staat de standaardkind centraal,, met standaard voedingsbehoeften en standaard slaapuren..
    Elk mens is uniek , zo blijkt, maar ook zijn we kuddedieren.
    De standaard cijfers komt ook omdat extremen elkaar opheffen.
    Waar jij motorisch onhandig bent loopt er ergens 1ond die erg bewegenlijk en precisiecoordinatie heeft, of waar jij verbaal sterk je punten uiteenzet, zit een ander daarintegen wat onhandig niet te weten welke woorden te vinden.
    Eenheidsworst?
    Daar zijn we veel te uniek voor..

  27. Gelukkig maar. Hopelijk maakt menigeens zich alleen niet te sappel daarom 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft