Allemaal gelijk (2)

Als u het mij vraagt – en dat doet u niet maar opnieuw vertel ik het toch maar – wordt onze (westerse) beschaving met de dag griezeliger. Gedicteerd door onozole politiek wordt gepoogd eenheidsworst te fabriceren en als makke schaapjes doen wij eenheidsworsten daar zo hard mogelijk aan mee.

Zondagmiddag zaten we gezellig op een terrasje en keuvelden wat over werk. Een vriendin werd gevraagd wat ze eigenlijk echt wilde doen en terwijl zij tien centimeter kromp, fluisterde zij met schaamrood op de kaken: “het liefst, het liefst zou ik eigenlijk huismoeder willen worden”. Op slag werd het terras twee keer zo druk van verbijstering en consternatie, de vraagsteller riep met uitpuilende ogen uit ‘maar dat is toch achterhááld’. Je zou denken dat ze had aangegeven zich graag te willen verhangen.

Werk, werk, werk, de laatste jaren is niets zo belangrijk als dat. Daar zijn dan ook aardig wat breinwasjes tegenaan gegooid. Te beginnen met het motto van Balkenende IV: ‘Samen werken, samen leven’. Want inderdaad, zonder werk behoort er niet geleefd te worden nietwaar, dat doe je gewoon niet. Dat motto viel menigeen echter niet meer op, het fenomeen werk als ultiem doel was al aardig uitgewaaierd door de maatschappij. Heeft u vijf kinderen dan verlaat u zich maar op kinderopvang die uw salaris fiks te boven gaat, als u zich maar naar een baan sleept. Ja óók als u een welverdienende partner heeft en graag zelf zou willen opvoeden, u weet toch wel waar uw prioriteiten behoren te liggen? Driedubbele hernia met hartklachten en een halfzijdige verlamming, volgens de Geus kunt u gerust met aangepast ziekenhuisbed en dito werkplek aan de slag op zijn voormalig departement. Toch 100% arbeidsongeschikt verklaard? Dan weet het UWV u te frustreren verblijden met een drie maandelijks magazine wat van a tot z over werk gaat en hoe óók u blind, doof met twee vingers en drie tenen nog best fotograaf kunt worden. Frappant ook, een 85+er krijgt geen begeleiding bij de boodschappen meer want na het werkende leven is dat ‘luxe’ volgens onze Jet (Bussemaker), een geestelijk gehandicapte die met geen mogelijkheid zelfstandig kan werken krijgt vijf hulpverleners om toch nog sleutelhangers aan elkaar te flansen en er zo ‘bij te horen’.

Er spelen zich ook indirectere breinwasjes af hoor. Waar u ook nieuwe mensen leert kennen, zal een van de eerste vragen zijn “en wat doe je?” Waarbij werkelijk iedereen weet dat het niet de bedoeling is dat u enthousiast over uw nieuwste hobby begint uit te wijden maar … juist, over uw baan gaat vertellen. Werkt u part-time of bent u simpelweg vrouw, dan hebt u een baantje. Biecht u op arbeidsongeschikt te zijn, is de kans groot dat de ander een zeer afwezige blik in de ogen krijgt en het gesprek snel overgaat naar het weer (voor het geval u misschien wil vertellen wat u dan mankeert wat u zo arbeidsongeschikt maakt) of maakt men een grote stap in de toekomst, want de verwachting is toch zeker wel dat er binnen afzienbare tijd wel weer gewerkt gaat worden? Geeft u aan belangrijk vrijwilligerswerk te doen, volgt onmiddelijk de vraag of u ook écht werk doet.

Of zit u op een terrasje en verklaart u huismoeder te willen zijn, is de kans groot dat u eenzelfde onthaal gegund wordt als bij genoemde vriendin. Tenslotte zijn we allemaal eenheidsworst…

Comments (16)



Previous

Allemaal gelijk (1)

Next

Allemaal gelijk (3) – zijspoor

16 Comments

  1. Bij dat voorbeeld van die vrouw is natuurlijk niet alleen sprake van een nieuw fenoemeen, veel ook van een verschuiving van de opvatting over hoe de eenheidsworst er uit zou moeten zien. Niet zo heel lang geleden was het de man die aangaf huisman te zijn of te willen zijn die met hetzelfde sort blikken werd aangekeken.

    Dat de eenheidsworst die wordt nagestreefd nu voorschrijft dat beiden moeten werken is uiteraard wel nieuw, eveneens niet zo lang geleden was dat juist ongehoord, van de ouders hoorde toen volgens de norm juist een beslist thuis te zijn voor de kinderen en tweeverdienerschap viel juist buiten de norm.

    Een zekere mate van streven naar een eenheidsworst en afkeuring voor wat afweek heeft altijd bestaan. Er wordt tegenwoordig alleen wel erg heftig geprobeert iedereen toch in die worst te persen.

  2. Ik ben tien jaar huismoedertje geweest, en had inderdaad altijd het gevoel dat ik me moest verdedigen, terwijl ik er eigenlijk zelf voor koos, en ik ook wist dat er genoeg vrouwen waren die me benijdden.
    Toen ik ging werken, had ik veel meer het gevoel dat ik maatschappelijk geaccepteerd was, al zei ik er zelf altijd meteen bij “drie ochtenden maar hoor”. Het slaat inderdaad nergens op.

    Nu heb ik thuis mijn bezigheden, waar ik op dit moment (nog) niet voor betaald krijg, het is een investering. En steeds weer dub ik over of ik het moet zéggen dat ik daarmee bezig ben, of niet. Want als ik het niet zeg, lijk ik weer zo’n saai huismoedertje. Vrees ik dan. terwijl het niemand wat aangaat wat ik al of niet doe.

    Goed logje.

  3. citrientje

    ja wonderlijke tijd waarin we leven. Tis toch raar dat je niet normaal kunt zeggen dat je niet werkt om wat voor reden dan ook. En of het nou echt zo goed is om je kind na voortijdse, natijdse en al andere kinderopvangen te brengen. Volgens mij is es ff lekker thuis zijn ook wel leuk voor een kind.

  4. Ik vind het de normaalste zaak van de wereld eigenlijk, tegenwoordig wil iedereen maar werken, en dan tussendoor ook nog ff kinderen om die vervolgens te dumpen bij opvang en al dat gedoe. En dan vinden ze het gek dat veel van die kids ontsporen

  5. Huismoeder zijn is een beroep op zich dat veelal wordt ondergewaardeerd

  6. Toen ik klein was , was een werkende moeder eigenlijk “not done”
    Nu is zorgen voor kroost “not done”.
    En als je zorgt voor kroost, moet je niet voor eigen kroost zorgen, want zorgen voor anderen is pas werk..
    *zet liedje op *
    Working class hero..

  7. Ben Helder

    Zolang het woord ‘eenheidsworstje’ nog getolereerd wordt, zal het masculiene deel van de wereldbevolking zich macho/mannelijk gedragen. Ik pleit niet snel voor verboden, maar hier ligt er één bijna op mijn lippen.

  8. ingrid

    Overigens is meer dan parttime werken – met kinderen – ook not done (In Nederland dan). Want je ‘dumpt’ je kinderen op een dagverblijf. Niet werken is niet goed, wel werken is ook niet goed. Aan mij regelmatig waar ik mijn kinderen laat als ik werk. Mijn man krijgt die vraag nooit. Toen ik tijdenlijk niet werkte dacht iedereen dat ik zat weg te stoffen achter de geraniums, want alleen voor kinderen zorgen moet wel saai zijn.

    Zucht.

    Misschien moeten mensen zelf weten welke keuze ze maken en wat mij betreft zijn ze allebei even goed. Geen kwaad woord meer over vrouwen/moeders die niet werken en geen kwaad woord meer over vrouwen/moeders die wel werken. Is dat een goede deal?

  9. @Frans54: ja precies. Dat mensen en ideeën veranderen is vrij natuurlijk, maar de manier waarop uit alle macht alle neuzen onmiddelik in dezelfde richting moeten, ongeacht allerlei andere consequenties, is in mijn ogen schrikbarend.

    @Greetje: het feit dat je zelf het woord huismoeder<em>tje</em> gebruikt, zegt misschien voldoende. Neiging tot onderwaardering zit er vast in opgesloten terwijl je groot gelijk hebt, doen wat je wil doen!

    @Citrientje: lijkt me ook, alsook voor de mens die er zelf van kan genieten.

    @Mannie: yup, daar hebben we dan weer rugzakjes en kanjertrainingen voor (verrek, ik heb ze verkeerd om geschreven 😉 )

    @Chantal: en nog nooit zo erg als de laatste paar jaar.

    @feex: moet je nog je eigen kroost naar binnen smokkelen als je andermans kroost onder je hoede hebt 🙂

    @Ben Helder: castreren! Die eenheidsworstjes dan he ..

    @Ingrid: Erm … ehr .. Moeilijk lastig. In de zin dat ik wel van mening ben dat als twee mensen kiezen om kinderen te krijgen, daar ook wel consequenties aan zitten zoals niet twee forse carrieres op de rails houden. Ben het dan tot op zekere hoogte met je eens, met de toevingen dat extremen niet nodig zijn.

    Kan me wel voorstellen dat het onnoemelijk vervelend moet zijn dat wat je ook doet het niet goed is en iedereen zich ermee bemoeit.

  10. Naar mijn bescheiden mening is huismoeder een van de zwaarste banen die er is! Huismoeder wordt je geacht te zijn 24 uur per dag, 7 dagen per week en 52 weken per jaar. Oh ja een betaald wordt het niet enne je wordt ook geacht nooit ziek te zijn.

    Kijk bij mij ligt dat anders. Als ik na mijn werk naar huis toe fiets ben ik klaar en kan ik in feite doen en laten wat ik wil. Dit in tegenstelling tot een huismoeder.

    Met chronisch zieke mensen geldt ongeveer hetzelfde. Ik ben ook wel eens moe of ben het zat op mijn werk. Dan denk ik wel eens: “Was ik maar ziek, dan kon ik lekker thuis blijven.”

    Maar toen ik 2 jaar geleden eens 2 maanden in het ziekenhuis lag, piepte ik wel anders. Toen wilde ik op een gegeven moment maar wat graag weer aan de gang. Dat was het moment dat het tot volle omvang tot me doordrong wat chronisch zieke mensen ongeveer moeten meemaken. En dat was het bij mij nog maar 2 maanden…

    Ik relativeer daarom altijd een beetje. Als de mensen aan mij vragen wat ik nu precies doe dan wil ik nog wel eens zeggen: “Mijn werk is zo geheim, ik weet zelf nog niet eens precies wat ik doe!”

    Het ijs is daarmee vaak wel gebroken en het communiceert op zo’n moment een stuk prettiger.

  11. Dit is niet iets van de laatste tijd, dat is al snds de ajren 60 bezig…werk voor eht land en etc…het is iets van de multinationals ons graag laten geloven…maar logs als deze leggen de kritische noot weer daar waar hij thuishoort en durft het om vragen te stellen.

    Goed log!

  12. Ik, alleenstaande moeder, werk drie dagen. 2 in het weekend, 1 doordeweek. Dat betekent dat ik er vier dagen voor mijn ventje ben. Men noemt dat vier dagen ‘vrij’. Relaxed zeg, vier dagen niets doen. Jij hebt echt een luizeleventje. Tuurlijk. Maar ik werk niet ‘maar’ drie dagen omdat ik dan lekker vier dagen vrij ben..Ik kies er bewust voor om thuis te zijn voor mijn ventje als ie naar en uit school gaat/komt. Omdat ik bovenalles moeder ben. En dat ik aan het eind van mn geld altijd een behoorlijk stuk maand over heb.. ach.. dat ik weet hoe de kindertjes uit zn klas heten en met wie hij t liefste speelt, dat hij na school ook eg-wel thee lust en dan graag met twee Diegokoekjes, dat we iedere dag memory spelen en dat ie keer op keer wint, dat ie een prachtig doelpunt scoort tijdens voetbaltraining en dat ik dat zie, dat ik veeeeelste lief ben, volgens meneertje zelf, dát vind ik veeeeeelste belangrijk!

  13. ingrid

    Ik heb het een beetje moeilijk met de term huismoeder(tje). Maar dat zal de verborgen tuinbroek in mij wel zijn 😉

    Mijn partner en ik zijn allebei huis… euhh… man/vrouw/mens. We doen samen het huishouden en werken allebei. Allebei vier dagen. Onze oudste zit al jaren op de middelbare school en gaat niet meer naar de opvang. Onze jonste gaat drie dagen. Ik begin vroeg en ben op tijd thuis en de man begint wat later en is later thuis.

    Ik zou mijn baan nooit willen opgeven en dat is omdat ik weet uit ervaring hoe het is om er alleen voor te staan met een kind. Ik zou nooit financieel afhankelijk willen zijn van een ander. Het is overigens niet zo dat wij beiden een carriere najagen. De consequentie van vier dagen werken is nog steeds dat er geen grote promoties inzitten. Geen enkel probleem hoor, ik vind het prettig om echt alles samen te doen en een gelijke inbreng te hebben in ons huishouden.

    Maar nogmaals, iedereen kiest zijn/haar eigen invulling. Ik heb er geen oordeel over, maar kan de oordelen van anderen over mijn manier van leven missen als kiespijn
    🙂

    ps. Goed log Cin!

  14. @Twennie Five: Hahahaha, dat klinkt ook meteen mysterieus, hoeveel potentiele partners trek je daarmee aan? 😉 Ik ben de arbeidsongeschikte die tegenwoordig ook maar wat vager probeert te blijven.

    @GobboE: tnx! Denk je niet dat het de laatste kabinetsperiodes wel erg in extremen is gevallen, ook op gebied van werk?

    @Juul: mooi evenwicht, alleen wel jammer dat er veel maand overblijft. Ook een reden voor veel ouders om massaal aan het werk te zijn vrees ik, niet altijd zo vrijwillig.

    @Ingrid: *ziet feministe in tuinbroek, kort haar en roze oorbellen voor zich* Grapje!! Misschien zou huisvrouw/moeder beter zijn, ik heb vooral weerstand tegen het verkleinen van het woord.

    Dat nooit financieel afhankelijk willen zijn vind ik overigens ook iets van deze tijd en begrijp ik ook slecht. Wellicht omdat ik in feite behoorlijk financieel afhankelijk ben, het gaat mij zo goed of slecht als mijn partner het doet en tja, dat is nu eenmaal zo. Maar ook omdat je met samenwonen/trouwen het samen doet, dus afhankelijkheid lijkt mij dan zo’n groot woord. Begrijp wel wat je bedoeld, als partbner besluit er vandoor te gaan met een twintig jaar jonger equivalent van jezelf dan zit je er maar mooi als je geen werk hebt maar dat is ook weer niet iets waar je vanuit gaat als je je met elkaar verbind.

    Dankjewel voor het compliment.

  15. LOL! Helaas het werkt niet als versiertruuk. Ik zou willen dat het waar was! [grijns]

  16. Hm dat valt dan aardig tegen, zeker omdat humor als belangrijkste eigenschap van ‘de leuke man’ werd gezien door vrouwen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft