Month: October 2007

Restje renovatie

Toegegeven, het ergste van de renovatie van de flat is wel ruim achter de rug (mocht u het gemist hebben, alle zeikerige updates staan in augustus, ik zou het niet gaan lezen als ik u was) en de rest van de verbouwingen heb ik me maar niet meer aan gestoord. Dat was nog best goed van mij, aangezien ik tweemaal tegen een of ander bouwwerk in het portiek aanliep. Letterlijk, kreeg mijn snorfiets niet naar binnen of buiten omdat er met behulp van stapels hout, stoeptegels en planken een soort van loopbrug in elkaar was geknutseld wat voor een kind van zes een waar kunstwerk geweest was maar voor een woningbouw nogal knullig middeleeuws overkwam. Enfin, met hulp van vriendje en een dag bewust thuis blijven niets onoverkomelijks.

Maar nu loop ik nu toch tegen een flauwiteitje aan waar ik me dan stiekem weer wat aan stoor. We krijgen namelijk een nieuw intercomsysteem en daarvoor moet een deel van de gang nog gesloopt. Dat is op zich niet erg. Alleen kregen we vandaag 11 Oktober de aankondiging voor aanstaande dinsdag met de dagstempel van 28 September. Alsof we dan ineens denken dat het wel op tijd is aangekondigd in plaats van nog geen drie werkdagen van te voren. Bovendien weet zo’n beetje elke medewerker die ook maar iets met de verbouwing te maken heeft dat ik een slaapstoornis heb en s’ochtends slapende en heeft menigeen beloofd dat dit werkje met gemak s’middags kon, dus is de afspraak vanzelfsprekend s’ochtends. Met klemmend verzoek de deur te openen want kan het bij één iemand niet vervangen, werkt het voor het gehele portiek en alles wat er boven woont niet. Pogen de afspraak te verzetten zal dus wel een hopeloze missie worden. En ik vermoed zomaar dat de bovenburen met baan – zowel degene met nachtdienst als de rest die plotseling weer vrij moet zien te nemen – ook opnieuw staan te gillen van plezier.

Enfin, verder genieten we wel van de gedane vernieuwingen, ben ik sinds korte tijd aanmerkelijk positiever en vrolijker en dus komt het volgende week ook wel weer in orde.

Wees gerust, ben nog wel zo pessimistisch te vrezen dat de brokstukken uit de gangmuur zullen vallen…

Update: de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Betreffende monteur vindt de gang van zaken net zo vervelend, begrijpt de massale klacht tegen de woningbouw erg goed en vond het geen enkel probleem om s’middags te komen. Heel fijn opgelost dus!

Comments (10)



Allemaal gelijk (3) – zijspoor

[edit]Dit logje is enigzins aangepast omdat het oorspronkelijke stuk wat misverstanden kon oproepen.[/edit]

Mijn vader en ik mogen graag discussieren over wat wij zien als misstanden, minkukelige politici en meer van dat. Hoewel, discussie kan je het bijna niet noemen, over het algemeen zijn we het roerend eens (en kunnen er toch úren over praten, het is een gave). Nav die gesprekken en ons gezamenlijk drukmaken over de push een copie van de buren te worden in bijna elk opzicht wat je kan bedenken, besloot ik dat eens op mijn log te gooien. Drie dagen schreef ik me in het zweet om te merken dat de bedenksels hierover simpelweg teveel waren om in één log te persen (zonder een volkomen chaotisch ADHD-getint stuk te produceren). Et voila, vandaar een serie.

Groot was mijn verbazing toen ik merkte hoe eens de reagluurders het over het algemeen zijn op dit gebied. Verbaasd vooral omdat de gesprekken hier geen weergave lijken van wat er in de maatschappij speelt. Eigenlijk zijn veel het blijkbaar eens dat wat we gezamenlijk in de maatschappij in stand houden, geen prettige ontwikkeling is.

En dat doet me aan iets denken wat ik me al een half leven afvraag (voor de duidelijkheid, niet over de reagluurders op dit log maar als maatschappelijk fenomeen). Als het zo is dat velen  iets niet willen, hoe kan het dan dat we toch allemaal meewerken het wel te doen en vice versa? Is de theorie goed maar de praktijk weerbarstig? De drang om niet uit de toon te vallen zo groot, dat er ook meegewaaid wordt met de kritische wind van het moment? Vallen de ogen misschien dicht als het om de ik gaat? Of is het een vorm van moedeloosheid, het ultieme Nederlandse ‘wat kan ik er aan doen, het gaat toch niet werken’?

Misschien is het wel – nog griezeliger – net zo’n maatschappelijk fenomeen als niet uit de toon willen vallen. Hordes mensen zijn op zoek naar échte vrienden en weten prima te omschrijven wat ze daar van verlangen, zelf zijn ze zelden degene die de verwachtingen waarmaken naar een ander toe met tot resultaat dat het zowel het verlangen als de frustratie in stand gehouden blijft. Zou dit net zo werken, afzonderlijk willen we wel maar gezamenlijk komt er weinig van terecht?

Blijft toch de vraag waarom dat dan is …

Comments (18)



Allemaal gelijk (2)

Als u het mij vraagt – en dat doet u niet maar opnieuw vertel ik het toch maar – wordt onze (westerse) beschaving met de dag griezeliger. Gedicteerd door onozole politiek wordt gepoogd eenheidsworst te fabriceren en als makke schaapjes doen wij eenheidsworsten daar zo hard mogelijk aan mee.

Zondagmiddag zaten we gezellig op een terrasje en keuvelden wat over werk. Een vriendin werd gevraagd wat ze eigenlijk echt wilde doen en terwijl zij tien centimeter kromp, fluisterde zij met schaamrood op de kaken: “het liefst, het liefst zou ik eigenlijk huismoeder willen worden”. Op slag werd het terras twee keer zo druk van verbijstering en consternatie, de vraagsteller riep met uitpuilende ogen uit ‘maar dat is toch achterhááld’. Je zou denken dat ze had aangegeven zich graag te willen verhangen.

Werk, werk, werk, de laatste jaren is niets zo belangrijk als dat. Daar zijn dan ook aardig wat breinwasjes tegenaan gegooid. Te beginnen met het motto van Balkenende IV: ‘Samen werken, samen leven’. Want inderdaad, zonder werk behoort er niet geleefd te worden nietwaar, dat doe je gewoon niet. Dat motto viel menigeen echter niet meer op, het fenomeen werk als ultiem doel was al aardig uitgewaaierd door de maatschappij. Heeft u vijf kinderen dan verlaat u zich maar op kinderopvang die uw salaris fiks te boven gaat, als u zich maar naar een baan sleept. Ja óók als u een welverdienende partner heeft en graag zelf zou willen opvoeden, u weet toch wel waar uw prioriteiten behoren te liggen? Driedubbele hernia met hartklachten en een halfzijdige verlamming, volgens de Geus kunt u gerust met aangepast ziekenhuisbed en dito werkplek aan de slag op zijn voormalig departement. Toch 100% arbeidsongeschikt verklaard? Dan weet het UWV u te frustreren verblijden met een drie maandelijks magazine wat van a tot z over werk gaat en hoe óók u blind, doof met twee vingers en drie tenen nog best fotograaf kunt worden. Frappant ook, een 85+er krijgt geen begeleiding bij de boodschappen meer want na het werkende leven is dat ‘luxe’ volgens onze Jet (Bussemaker), een geestelijk gehandicapte die met geen mogelijkheid zelfstandig kan werken krijgt vijf hulpverleners om toch nog sleutelhangers aan elkaar te flansen en er zo ‘bij te horen’.

Er spelen zich ook indirectere breinwasjes af hoor. Waar u ook nieuwe mensen leert kennen, zal een van de eerste vragen zijn “en wat doe je?” Waarbij werkelijk iedereen weet dat het niet de bedoeling is dat u enthousiast over uw nieuwste hobby begint uit te wijden maar … juist, over uw baan gaat vertellen. Werkt u part-time of bent u simpelweg vrouw, dan hebt u een baantje. Biecht u op arbeidsongeschikt te zijn, is de kans groot dat de ander een zeer afwezige blik in de ogen krijgt en het gesprek snel overgaat naar het weer (voor het geval u misschien wil vertellen wat u dan mankeert wat u zo arbeidsongeschikt maakt) of maakt men een grote stap in de toekomst, want de verwachting is toch zeker wel dat er binnen afzienbare tijd wel weer gewerkt gaat worden? Geeft u aan belangrijk vrijwilligerswerk te doen, volgt onmiddelijk de vraag of u ook écht werk doet.

Of zit u op een terrasje en verklaart u huismoeder te willen zijn, is de kans groot dat u eenzelfde onthaal gegund wordt als bij genoemde vriendin. Tenslotte zijn we allemaal eenheidsworst…

Comments (16)



Allemaal gelijk (1)

Als u het mij vraagt – en dat doet u niet maar ik vertel het toch maar – wordt onze (westerse) beschaving met de dag griezeliger. Gedicteerd door onozole politiek wordt gepoogd eenheidsworst te fabriceren en als makke schaapjes doen wij eenheidsworsten daar zo hard mogelijk aan mee.

Een van de tactieken om eenheidsworst te fabriceren is: problemen maken die er niet zijn of problemen ernstiger laten klinken dan ze werkelijk zijn. Om maar een voorbeeld te noemen: kinderen en gezondheid. Er waren, zijn en blijven altijd kinderen die een handicap of probleem hebben waar enige hulp zeer handig voor is. Maar zoals ontzettend in de mode tegenwoordig, slaan we onmiddelijk door naar extremen. Zo kan je als ‘kind met een handicap een rugzakje‘ krijgen. Niet een mooie boekentas voor op den rug maar “een leerlinggebonden budget. Het kind neemt dit budget als het ware in een Rugzakje met zich mee.” Alle veroordelingen zitten meegenomen in de term die meegegeven is, het kind sleurt de bagage van welke afwijking dan ook – geloof je na het derde levensjaar nog in sinterklaas ben je immers al gehandicapt tegenwoordig – mee op de rug. Als het kind al geen probleem had, dan weet het nu dat het er wel degelijk is!

Nog erger is dan de ‘kanjertraining’. De term vertelt het kind al ruim voldoende, “tja kind, je bent geen kanjer. Maar we sturen je wel op training, misschien kom je er dan nog wel”. Mocht u mij van overmatig sarcasme verdenken, hier de officiëlere uitleg: De Kanjertraining is er voor kinderen die de moed hebben te erkennen dat ze er niet bij horen. Als uw kind er niet bij hoort, dan kan dat tal van redenen hebben. Uw kind kan het gewoon slecht treffen met de kinderen om zich heen. Uw kind kan sociaal onhandig zijn, verlegen, afhankelijk, agressief, of haalt wel erg snel de schouders op: uw kind neemt niets serieus.” Oftewel, vertoon je enige menselijke trekken die niet erg ‘hot’ zijn, snel afleren anders hoor je er niet bij en iets rampzaligers kan je toch niet bedenken nietwaar?! Alsof het een positief iets is, staat er ook nog aan toegevoegd: “Op dit moment hebben duizenden kinderen de trainingen gevolgd. Dat is enorm veel. De resultaten zijn aantoonbaar goed.” Jawel, en Orwell was een visionair van de bovenste planken.

Het zijn maar even twee voorbeelden, er is nog een keur aan -agogen, -peuten, therapiën, protocollen, gedragsregels, medicatie, supplementen en bezigheden beschikbaar om uw kind een copie van de buurtkinderen te maken die op hun beurt net zo hard worden gedrilt om vooral maar hetzelfde te worden. Zo worden onder de noemer ‘zorg’, ‘liefde’ en ‘opvoeding’ heel wat breinswasjes gedraaid en tegen de tijd dat een kind negen jaar is, heeft het één ding wel geleerd: niets zo afschuwelijk als uit de toon vallen.

Een levensles die een geheel leven meegaat maar desondanks een levenlang gestimuleerd blijft (je kan niet zeker genoeg zijn nietwaar). Ongemerkt wordt u bestempeld door sire-spotjes, een rookvrije polis, vettax, eigen risico in de zorg, beweging op recept en noem het maar op. Niet zozeer om u daadwerkelijk gezonder te maken maar om een gezamenlijk schuldgevoel te kweken: u wijkt af van de perfecte mens, alarm, alarm! Voor overmatig alcohol geldt dat dan weer niet natuurlijk, daar zit de eenheidsworst tenslotte al ingebakken. Geen gelegenheid zonder dat er drank gedronken, gekregen of geschonken wordt. “Ah doe nou niet zo ongezellig en drink ook wat”.

Mijn verwachting is als u zich werkelijk door deze tekst heeft geworsteld, u mij zal bezien als een sombere negatieveling. Beetje allemaal mooie hulpmidelen afkraken, niet fijn de voordelen opsommen maar de nadelen zien en dat ook nog in het weekend. Ja ik verwacht eigenlijk wel dat menigeen een depressieveling vermoed in ondergetekende of minstens een sombere bui. 

Afwijkend gedrag, weinig geaccepteerd, I rest my case …

Comments (27)



Rookvrije polis

U heeft het vast wel ergens meegekregen vandaag, zorgverzekeraar Agis is de eerste verzekeraar die een rookvrije polis gaat aanbieden voor niet-rokers en mensen die van plan zijn te gaan stoppen. Op zich ben ik daar al niet erg voor. Sowieso omdat het op een moraliserende wijze een tweedeling aanbrengt in de zorg, slechts nog maar een stukje verwijderd van ‘u rookt, dan heeft u geen recht meer op zorg’. Hypocriet ook, de roker is immers een fantastische melkkoe gebleken voor dit land. Bovendien is het nogal willekeurig gericht, men piekert er niet over om een alcohol-vrij polis, een sport-blessure vrij polis of een hutje op de hei polis te gaan aanbieden waar zeker in verband met alcohol en milieu een aanzienlijk probleem ligt. Als laatste is het mij altijd merkwaardig voorgekomen dat in een land waar heroïne verslaafden gratis opvang, heroïne of methadon verstrekt krijgen omdat het ‘een verslaving betreft’, de meest verslavende stof nicotine wordt bezien als luxe probleempje, eigen schuld en gaat u alstublieft dood.

Er zit echter nog een eigenaardigheid in vanuit Agis zelf, zo laten zij weten: “De verzekeraar gaat niet controleren of mensen daadwerkelijk niet roken. Het bedrijf denkt dat mensen die wel roken, niet geïnteresseerd zijn in veel zaken die in de verzekering worden vergoed.”

Eigenaardig aangezien het verstrekken van vergoedingen voor stoppen met roken cursussen (eerste én tweede poging), nicotinepleisters en -kauwgum en (uniek) 100 euro vergoeding voor een stoppoging van de partner die niet bij Agis verzekerd is, niet de enige voordelen zijn. Het betreft een collectieve verzekering, de verzekerde mag dus een fijne korting op de polis tegemoet zien. En : “Om gezond gedrag te bevorderen krijgen verzekerden een extra vergoeding voor cursussen over leefstijl, gezondheid, voeding en dieet. Tien procent korting op fitness en het vergoeden van de Eigen bijdrage van de medische beweegprogramma’s van Agis verlaagt de drempel om weer in beweging te komen.”

Blijkbaar staat de roker tegenwoordig niet alleen automatisch al bekend als acosiaal mormel maar ook nog als iemand die toch niet beweegt en geen moer geeft om de gezondheid.

Maar weer niet als leugenaar ..

Comments (31)



(Niet) roken maakt gelukkig?

In mijn zoektocht naar geluk kwam ik al eerder een vreemde visie tegen. Ook het zestien stappenplan om ‘gelukkiger’ te worden bevat wat vreemde informatie. Zo staat er:

2.4. Roken
Uit onderzoek blijkt keer op keer dat rokers hun gezondheid op het spel zetten. (…) Bovendien gaan ze jonger en sneller dood dan de meeste niet-rokers, waardoor ze relatief goedkoop zijn in ziektekosten en sociale uitkeringen.

En daar worden anderen dan weer gelukkiger van??

Comments (12)



Politieke onbenulligheid

Dat onze huidige politiek bedroevend weinig voorstelt tegenwoordig is al bekend, maar toch wist een minister weer eens een dieptepunt te bereiken. Zo loog minister Donner er op los dat het ‘heel normaal’ is om de notulen van een debat achteraf even aan te passen. En dan gaat het niet om een spelfoutje of twee maar dusdanige veranderingen dat er plots sprake is van een geheel andere inhoud of een fikse toevoeging. Want ja, het gaat hem er om dat er komt te staan wat hij uiteindelijk bedoelde na er nog eens nachtje op geslapen te hebben.

Ik gebruik het woord ‘liegen’ maar, want ik kan me niet voorstellen dat minister Donner daadwerkelijk zo onnoemelijk achterlijk is dat hij wérkelijk meent dat vervalsen van notulen een normale gang van zaken is in het politieke debat.

Hoewel een deel ook nog onjuist was aangepast, wellicht zit er toch een draaje los hier en daar ..

Comments (1)



Page 2 of 2

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft