Huilen

Een tijd geleden toen ik reeds van huisarts wilde wisselen, probeerde ik me in te schrijven bij een praktijk hier in de buurt. Toen kreeg ik het antwoord dat de praktijk te vol was om mensen aan te nemen die al een huisarts hebben, alleen nieuwelingen in de gemeente werden nog wel aangenomen. Ik gooide elk argument op wat ik kon bedenken, gaf aan dat het voor mij een zeer belangrijke zaak was en omdat ik niet wist wat ik verder moest, raakte ik aardig aangebrand. Ik kon op mijn hoofd gaan staan, het inschrijven ging niet door.

Inmiddels heb ik de knoop doorgehakt en al afscheid genomen van mijn nu voormalig huisarts. Na wat omzwervingen werd ik naar dezelfde praktijk hier in de buurt verwezen waar ik vanmiddag opnieuw ging proberen in te schrijven. Opnieuw kreeg ik het antwoord dat de praktijk te vol was om mensen aan te nemen die van huisarts willen wisselen, dat alleen nieuwelingen in de gemeente aangenomen konden worden. Ik gooide elk argument op wat ik kon bedenken – wat wegens zenuwen de helft minder was dan vorige keer – , gaf aan dat het voor mij een zeer belangrijke zaak was maar nu werd het me teveel en geheel tegen mijn gewoonte in barste ik in tranen uit en snotterde nog dom dat ik normaal zo dramatisch niet ben. Deze keer zouden ze het bespreken om te kijken of er voor mij een uitzondering gemaakt kon worden en nog geen uur later werd ik gebeld dat ik ingeschreven kon worden.

Sowieso ben ik enorm blij en opgelucht dat het is gelukt, ik kon die assistente wel zoenen. Hoewel ik nog niet eens weet hoe de huisarts in kwestie er uit ziet, staat de huisartsenpraktijk waar hij onderdeel van is dusdanig goed bekend dat ik er nu al vertrouwen in heb. Bovendien werd zonder twijfel uitgegaan van wat ik vertelde, een erg goed teken denk ik.

Maar ook was ik een beetje verbluft. Toen ik door middel van argumenten en geprikkeldheid aangaf hoe vervelend de situatie was, hielp het geen zier. Maar nu ik huilend en enigzins hakkelend exact hetzelfde probeerde aan te geven, had het meer effect dan ik voor mogelijk hield. Is het laten zien van emotie dan zo belangrijk?

Ja dat is het en dat weet ik eigenlijk wel langer dan vandaag. Maar ik heb er moeite mee. Ooit vond een psychotherapeut het mijn grootste probleem, dat ik niet huilde als ik verschrikkelijke dingen vertelde. Hij vond me emotieloos ook al kon ik prima beschrijven hoe iets me deed voelen, omdat de tranen ‘ontbraken’. Maar waarom zou je per se moeten huilen om je verhaal te doen? Het is toch niet minder waar, vervelend of belangrijk als je het huilen bewaard voor thuis of gewoonweg er niet van moet huilen?

Huilt u makkelijk of liever niet met publiek?

Comments (13)



Previous

Lustrum!!!

Next

Laat los, laat los..

13 Comments

  1. Liever niet met publiek, maar na de transplantatie ben ik een stuk emotioneler – bij dingen die gebeuren, bij herinneringen, bij films en zelfs bij boeken – en valt het soms gewoon niet te keren. Schijnt vaker te gebeuren na een zware ziekte of operatie.

    Ergens inderdaad niet goed dat het verschil maakt, maar aan de andere kant begrijp ik het wel een klein beetje: zonder die duidelijke emotie kan de indruk ontstaan dat je er zelf niet zo mee zit en dat geeft dan geen/minder aanleiding om van hun kant het standaard antwoord te heroverwegen.

  2. Het past inderdaad niet bij je maar huilen is een tactiek van de natuur. En zoals je ziet helpt dat beter dan argumenten. 😉

  3. Ik denk dat ik emotioneel incontinent ben… Zelf heb ik er flink last van, heb niet het idee dat het me helpt.. integendeel zelfs..Maakt me onzeker.
    Moeilijke gesprekken eindigen bij mij vaak met een volgesnotterd lapje en een vlekkerig gezicht dat pas na uren wegtrekt..,ipv daadkrachtig over te komen.. om daarna maar te zwijgen van de misselijkheid, transpiratie en hoofdpijn..
    Tranen? Je mag ze van mij hebben!:((

  4. Gek genoeg kan ik het altijd lang genoeg volhouden, om pas in mijn eigen huis te beginnen met snotteren. Ik stel het altijd uit, als het ware!
    Ik heb eens zitten peinzen. De laatste keer dat ik huilde was 3 maanden geleden en dat was niet om een noemenswaardige reden, maar gewoon ff uithuilen. Ik was niet eens zo triest, maar moest de spanningen ff kwijt. Het luchtte op.
    Huilen is een “understatement”, zoals ik dat dan noem. Je onderstreept je argumentatie met emoties en daar zijn mensen gevoelig(er) voor. En gelukkig maar, in jouw geval!
    Ik hoop voor je, dat deze huisarts “op je lijf geschreven” is!

  5. Huilen is èèn van die menselijke emoties die er gewoon bij horen in mijn leven. Waarom onderdrukken? Zo lang het niet uit zelf medelijden komt is het een doodnormale zaak. Soms is het handig om je zin er door te kunnen krijgen.Als je dat bewust gebruikt heet huilen gewoon theater.

  6. Ik ben zelden zo emotioneel dat ik moet huilen en het gebeurt meestal als ik alleen ben, maar als die eerste tranen eenmaal gevallen zijn kan het me ook niet meer schelen wie het ziet.

  7. @frans54: ja dat hoor je vaak dat mensen meer huilen na ingrijpende gebeurtenissen zoals ook operaties. Het is ook niet het huilen wat me dwars zit hoor (voor het geval ik die indruk geef), alleen de plek en het moment. Moet zeggen dat ik toch niet goed inzie waarom men zonder huilbui zou denken dat ik er minder mee zou zitten, ik leg het toch uitgebreid uit en geef met woorden zeker aan hoe onnoemelijk naar de situatie is. Maar je zal wel gelijk hebben vrees ik, het voegt toch iets toe blijkbaar.

    @Mack: ja schijnbaar. Knap lastig want dit is meer uitzondering dan regel voor mij :/

    @feex: ja er zijn ook weer genoeg situatie waar het averechts kan werken. Voor jezelf maar ook omdat het soms weer gezien wordt als overdreven dramatisch, wat ik net zo’n onzin vindt (bij mijn eerste arbeidsongeschiktheidskeuring begon de ^*&$% arts op heel lompe manier over mijn moeder die twee weken daarvoor was overleden. Dat resulteerde in een huilbui waarop ik iets te horen kreeg dat huilen me niet ging helpen om afgekeurd te raken?! Van de rest van het gesprek weet ik niets meer en alle keren daarna is mijn partner mee gegaan, dat hielp in elk geval om dat soort achterlijke gesprekken niet meer te hoeven voeren)

    @Angela: ik herken dat wel, kan me ook meestal wel goed beheersen en probeer er ook voor te zorgen dat gesprekken die een kant op gaan waarvan ik weet dat ik wel eens in tranen uit kan barsten, afbuigen naar een ander onderwerp ofzo. Maar goed, in dit geval was het een geluk bij een ongeluk inderdaad. Dankjewel voor het meehopen, heb er een goed gevoel over wel.

    @Leibele: even filosofisch: is huilen niet uiteindeelijk altijd vanwege zelfmedelijden? Wat volgens mij best gezond is tot bepaalde hoogte. Maar waarom onderdrukken vroeg je. Tja, omdat het iets is wat ik liever alleen doe, het reacties oproept waar ik me alleen onprettig van ga voelen en vooral het me een kwetsbaar gevoel geeft denk ik. Ik deel mijn woorden heel makkelijk maar mijn gevoelens liever niet. Vaak kán ik op sommige tijden ook helemaal niet huilen.

    @Arlo: dan moet ik wel erg over de grens zitten wil het me helemaal niet meer kunnen schelen. Hoewel niemand er om zal geven maar goed, ik wel 🙂

  8. tja, iemand die lacht is ook niet altijd vrolijk..
    De grootste komedianten schijnen ook flink last van depressie,s kunnen hebben.
    Ik heb zelf ook een vriendin die zeer positief is gestemd, toch weet ik dat ze erg veel nare dingen heeft meegemaakt, waar je depressief van wordt.
    Ik vroeg het eens aan haar, of ze echt wel vrolijk was.. of vrolijk deed.
    Haar manier om met die dingen om te gaan, of het goed is?
    Tja, werkt wel voor haar, vermoed ik.
    Dat zo,n arts niet meer kennis heeft van de mens.. Lompe reactie trouwens van hem!

  9. Nooit moeite mee. Als er tranen opwellen wellen er tranen op. Als er geen tranen opwellen wellen er geen tranen op. Simple comme bonjour.

  10. @feex: ik denk dat het voor veel mensen een prima manier is, maar het ligt zeker voor de hand waarom ik dat denk? 😉 Enne, zo’n arts heeft wel meer kennis vermoed ik zomaar, dat paste alleen niet in het idee iedereen af te keuren als het ook maar enigzins mogelijk is. Destijds is zo’n beetje elk protocol wel gebroken geloof ik :/

    @Frankie: dat is misschien wel de handigste instelling, vooral niet moeilijk doen.

  11. Hannah

    Ik huil zelf vrij gemakkelijk en kan dat ook moeilijk tegenhouden. In mijn werk zal ik niet gauw de tranen laten lopen, alhoewel patiënten het zeker aan mij merken als ik geëmotioneerd raak.

    Als huisarts merk ik dat patiënten zich ervoor schamen om te huilen. Ik vind het over het algemeen een positief teken. Soms hebben mensen de tranen en emoties zo sterk buiten de deur gehouden en alles alleen maar van de rationele kant bekeken dat ze er echt last van krijgen (in lichamelijk en psychisch opzicht). Het lucht dan op om eens alle emotie eruit te laten. Soms is één vraag voldoende om de waterlanders te laten komen. Mijn collega en ik hebben dan ook een grote doos tissues bij de hand staan.

    Privé ben ik nogal emotioneel en dat kan botsen als ik een heftige discussie heb met iemand die alleen vanuit het hoofd reageert, zeker als dat mensen zijn die me dierbaar zijn. Dan zit ik daar in tranen me vreselijk opgelaten te voelen.

  12. mirjam

    Hey,
    Ik moet best wel vaak en heel snel huilen, terwijl ik me helemaal niet ongelukkig voel
    of depressief. Ik ben juist heel gelukkig. Ook ben ik niet onzeker over mezelf. Ik vind het meestal niet erg om te huilen,
    maar soms kan ik me er toch wel heel erg voor schamen, als er een grote groep mensen is die ik niet ken (op school ofzo), of als het nergens over gaat.
    Ik probeer ze dan wel door te slikken maar vooral als ik dan ook nog wat moet zeggen kan ik ze niet inhouden.
    Ik probeer wat informatie te vinden of tips over hoe ik hier beter mee om kan gaan.
    Weet iemand zoiets? Ik kan het niet goed vinden.
    Groetjes Mirjam

  13. Oew Mirjam, dat zou ik zo ook niet weten. Je zou het kunnen vragen op psycholoog.net, misschien zijn daar meer mensen die hetzelfde hebben. Hoewel je ook aangeeft dat je het niet erg vind om te huilen, dus misschien is het dan ook geen probleem?

Leave a Reply to mack Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft