Openhartig of niet ..

Vijf en half jaar geleden begon ik met kleine schrijfseltjes, voornamelijk als lifelog. Ik vond het leuk, een aantal lezers gelukkig ook en de schrijfsels werden langzamerhand steeds uitgebreider. Het lifelog element bleef en dat niet alleen, ik werd steeds openhartiger. Zo gesloten als ik de jaren voor mijn log was geweest, zo absurd extravert werd ik. En meteen voor de gehele wereld om te lezen. Veel kritiek volgde, je hangt toch niet ál je vuile was buiten? Ikke wel en met veel plezier.

Tot ik vorig jaar een andere diagnose kreeg. Het lifeloggehalte daalde drastisch maar vooral de openhartigheid over mijzelf en mijn leven. Aanvankelijk zat daar wel een logica in. De aangepaste diagnose veranderde mij naar buiten toe niet, maar intern gaf het behoorlijk voer voor overpeinzingen. Alleen al omdat ik altijd veel en strijdbaar had geschreven over leven met ME en Fibromyalgie. Mijn ziekte definieerde me niet, maar het schrijven erover inmiddels wél. Maar vooral hakte het gewoon flink in. Voor derden was het (logisch) slechts een verandering van etiketje. Voor mij was het een verandering van naar mijzelf en mijn beperkingen kijken. Andere oorzaken dus andere wegen met nieuwe en misschien deels valse hoop. En bakken oud zeer.

Dat ging ook weer over, werdt verwerkt, kreeg een plaats. Toch keerde het openhartige schrijven niet terug. Er kwam een depressie voor in de plaats. Heel ander oud zeer maar veel indringender. Persoonlijker. En al heel lang opzij geschoven. Het bekende cliche, als het beter gaat heb je tijd om in elkaar te storten. Kasten vol vuile was dus, maar vuile was die zelfs ik liever binnenskamers hield. Die gek genoeg wel inspireerde tot schrijven maar dan schrijven over alles behalve mijzelf. Of eigenlijk helemaal niet gek. Zelfbehoud, een van de weinige dingen die onveranderd waren en ik als vanouds kon doen. Me even lieten vluchten van mijn gekmakende helft.

De depressie zal wel niet voorbij zijn, zo goed ken ik mezelf dan nog wel. Maar het opkrabbelen is hoop ik wel begonnen. In elk geval zijn de stappen vooruit talrijker dan de stappen terug.

Of ik weer zo openhartig zal schrijven als ik eerder deed, ik weet het zelf niet. Maar u heeft eventjes een blik naar binnen gekregen …

Comments (29)



Previous

Tjanne Hartman: positief signaal

Next

Overheid tot in de ijskast

29 Comments

  1. Dat zijn duidelijk teksten. Doe gewoon je ding en open zijn doe je wanneer jij dat wilt. En wat je ook schrijft het blijft me boeien, te minsten tot nu toe 😉

  2. desiree

    Ik had een dergelijke inventarisatie ook al opgemaakt in je blog.
    Alles heeft zijn tijd nodig.
    Ik zie veel groei ondanks grote hobbels op je weg en vind het knap hoe je door alles heen strijdend doorgaat op zoek naar juisheid en gelijkheid.
    Je hebt veel kracht in je, het maakt het allemaal niet gemakkelijker maar je komt wel heel erg ver hiermee.
    Dus ‘keep going’ Cin, de wereld kan namelijk niet zonder jou 😡

    @};- (%)

  3. alweer een kleine stap richting de openhartigheid, afleiding van je dagelijkse beslommeringen in politiek geneuzel en juridische kwesties die je persoonlijk raken houd je hoofd in ieder geval helder,

    en ik lees het met plezier 🙂

  4. Marc

    Ik lees graag je blog, dit omdat jij (net zoals ik en vele andere) erg openhartig bent en direct. Op deze manier kun je van je af schrijven, of het nu over politiek gaat of over iets anders. Ik weet wat Fibromyalgie is, ik lijdt er zelf ook hieraan. Helaas is het geen herkende ziekte en toch kun je ontzettend veel mee tobben. Zo ook met ME!

    Ik hang zelf niet alle was buiten, maar wel wat me dwars zit in vele fronten. En daar schaam ik me niet voor.

    Ik lees regelmatig je blog en geniet hier dan ook zeer regelmatig van.

  5. Ik lees je blog niet om wat je doet, maar om wie je bent. In ieder geval openhartig, recht voor de raap, betrokken en eerlijk. Voor mij positieve kwaliteiten van ieder mens.:)>-

  6. Mooi logje.

    Wat ik vaak doe, misschien is dat ook iets voor jou, is over mezelf schrijven op een ironische manier. Ik kan dan toch een klein beetje mijn verhaal kwijt, maar het is altijd net of ik het niet meen.

    Het is eng om jezelf te laten zien, kwetsbaar. Ik ben het ook steeds minder gaan doen. Soms mis ik het wel.

  7. Alfred

    Tijd voor fictie?

  8. Dankjewel allemaal voor de complimenten, ga er bijna van blozen! :”>:”>:”>:”>

    @beeobee: dankjewel, ik blijf mijn best doen 🙂

    @Desiree: meer mensen die langer meelezen is het wel opgevallen vrees ik. Kreeg er al af en toe een mailtje over. Het is ook best een omslag want veel lezers hebben support gegeven tot buiten dit log om en dan val ik ineens wat stil. Fijn om te horen dat je vooruitgang ziet (een mens gaat wel eens twijfelen)

    @Kurai: ja, hou ook zo een beetje een blik op de wereld in plaats van echt achter de geraniums te zitten.

    @Marc: fijn om te horen. Behalve dan dat je fibromyalgie hebt natuurlijk. Het blijft lastig, enerzijds wel erkend maar in de praktijk valt het zo vaak tegen. Dat maakt het soms moeilijker dan de problemen met de aandoening zelf.

    @Renald: dankjewel, dat is weer fijn om te lezen.

    @Greetje: ja dat herken ik wel in je log denk ik. Eigenlijk vind ik het niet eens zo eng, iedereen is op sommige vlakken kwetsbaar en dat is een gezond iets. Maar toch stel je ook hele persoonlijke gebeurtenissen open voor discussie en dan kunnen de antwoorden nog wel eens moeilijk zijn.

    @Alfred: heb ik wel overwogen maar voor mijn log vind ik mijn mening spuien toch het prettigst denk ik. Maar je weet nooit, misschien eens voor de afwisseling.

  9. MeisjeMeisje

    Toch denk ik dat je sommige dingen best voor jezelf mag houden. Ik ben ook zo’n vijf jaar geleden erg open geweest over mijn depressiviteit. Totdat ik stukken later terug las. Ik werd er accuut weer depressief van. Schrijven mag, schrijven moet zelfs als je je zo ellendig voelt. Maar voel je aub niet verplicht om alles maar met de hele wereld te delen. Houdt ook een stukje voor jezelf. Ik heb er soms best wel spijt van dat ik alles op schrift heb gekwakt, en heb deze posten ook allemaal offline gehaald. Neemt niet weg dat ik je openhartigheid waardeer, maar bescherm jezelf wel een beetje. Trust me.
    Dikke smak.
    Mij

  10. citrientje

    het persoonlijke wat jij in je log schrijft maakt jou log voor mij boeiender. Daarom ben ik ook dagenlijks bij je. Je hebt wat dat betreft ook wat meer lef dan mij. En dat vind ik knap. Ik hoop dat je ook zo blijft schrijven, want je schrijft leuk, pittig en ik heb het gevoel dat ik je ken. Ook al vind je jezelf nu wat minder opgenhartig. Blijf lekker je zelf met schrijven. Dit is jouw ding en je bent er goed in.

    En ik hoop en duim dat je snel weer helemaal uit je depressie bent.

  11. @MeisjeMeisje: ja ik begrijp wat je bedoeld. Sommige gebeurtenissen staan bij nog wel online en als ik het teruglees kan ik me ook nogal gemengd voelen. Maar laat het toch staan omdat ik tegelijk ermee zie dat ik vooruit gekomen ben en daar kan ik weer van oppeppen. Maar goed, dat zijn gebeurtenissen. Veel van de depressie zal achter de schermen blijven, dat is zo intens dat ik dat niet op mijn log zou willen teruglezen. Zou er niet eens een zinnig log van kunnen maken denk ik. Maar vooral hoeven anderen dat niet te lezen. Veel vaste lezers zijn me heel dierbaar maar iedereen kan het lezen en dat is op dat moment te veel van het goede (Werd me daar ook erg bewust van met die auteursrechtenperikelen, dat trok andere bezoekers aan en dan merk je dat letterlijk de hele wereld kan meelezen). Anyhoe, ik neem het direct van je aan. Heb destijds ook de vervelende reacties bij jou gezien wat ook niet prettig is over zulke moeilijke, persoonlijke onderwerpen.

    @Citrientje: Dankjewel :”> Denk ook wel dat ik het lifeloggen iets meer zal oppakken weer, beetje bij beetje als het gevoel er naar is.

  12. Ja, je hebt gelijk, de antwoorden zijn ook weleens moeilijk, ook voor mij. Als ik iets kwetsbaars vertel, en een ander spreekt me daar dan op aan, zo van “belachelijk dat je dat zo ziet.”
    Ik ging daar vroeger dan heftig tegenin, het is al moeilijk genoeg om kwetsbaar te zijn, laat staan dat je er dan ook op wordt afgerekend. Tegenwoordig heb ik me aangewend om op kwetsbare mails níet op de reacties te reageren, dat scheelt enorm. Ik heb dan toch laten zien wat ik ergens van vind, en hoef me niet te verweren tegen wat een ander ervan vindt.
    Ik vind zelf juist de kwetsbare mails altijd het mooist, ook bij jou overigens 😉

  13. Het is overigens ook de reden waarom ik sommige logs later weghaal.
    Dat heeft niets te maken met dat ik er niet meer achtersta, maar wel met het feit dat ik niet anoniem log. Ik sta met mijn eigen naam en zelfs met foto op mijn log, veel bekenden lezen mee. Dat maakt het ook anders.

  14. In ieder geval openhartig, recht voor de raap, betrokken en eerlijk. Voor mij positieve kwaliteiten van ieder mens

    Dank voor het compliment.

  15. En schrijf gewoon wat je wilt, Cinner. Ik heb het een houtje van hele volkstammen boos te krijgen met mijn schrijfsels, maar dat is de aard van het beestje. Toevallig had ik er vandaag nog over met mijn familie. ‘Je neefje is precies hetzelfde als jij, zo’n lief ventje.’ Waarop mijn pa inviel: ‘Nou, dan is het te hopen dat hij wat subtieler is in het klieren, want dan maakt hij het zich niet makkelijk.’

    Zat ik op school, stond ik vaak op de gang. Meestal zelfs, in bepaalde schooljaren. Ging ik naar de kroeg in een vreemd dorp, gegarandeerd dat het beuken werd. Moest ik tennissen, het werd heibel. En werkelijk waar, het enige wat ik deed was overal een antwoord op hebben. Neem nou zo’n Renald, ik kan mijn kop niet houden als hij jou een compliment geeft om dezelfde eigenschappen waar hij (zij?) bij mij zo woest om wordt. Maar goed, ik hoop dat mijn neefje net zo’n klier wordt als ik. En dat jij gewoon schrijft wat je wilt schrijven. Wat minder lifelog wat mij betreft. De meeste lifloggers zijn aardige mensen, tot je het niet met ze eens bent. Dan veranderen het ineens in monsters en schuwen geen middel om iemand het leven zuur te maken.

  16. HKH

    Joh, wat een verhaal. Ik ‘ken’ je nog niet zo lang (pas sinds dat ‘korstmos’ verhaal) en vind het al behoorlijk openhartig. Ik leef in de veronderstelling dat je van je hart geen moordkuil moet maken en dus zo openhartig als mogelijk moet zijn. Hou jezelf alleen wel in de gaten want soms loop je jezelf voorbij… Mooi om te lezen dat de stappen vooruit nu beter gaan: here comes the summer! En hou dat vast

  17. @Greetje: reacties zal ik nog steeds wel tegen in gaan als ik het er niet mee eens ben. Dat zou ik tenslotte ook doen als ik zo’n verhaal aan een vriendin vertel die er tegen in gaat. Maar soms is niet reageren wel beter voor de gemoedsrust geloof ik 🙂

    Verder log ik ook niet erg anoniem meer geloof ik. Sinds ik mijn eigen .nl heb kan iedereen mijn gegevens opvragen en sinds de auteursrechtenperikelen hebben velen dat ook gedaan. Dat speelt misschien ook wel mee dat ik wat meer voor mezelf ben gaan houden. Hoewel mijn archief nog online staat. Voor mij is het wat minder complex waarschijnlijk, ik heb geen collegae of een baas die er over kunnen struikelen.

    @Robert: LOL Renald kan om dezelfde eigenschappen woest reageren op mij. Hij is zelfs een periode gebanned. Maar wellicht kan hij er de slechte en goede kanten aan zien 🙂

    Moet zeggen dat jij regelmatig nog een stapje verder gaat. Ik sta bekend als lomp eerlijk maar kan nog wel eens iets laten liggen. Ieder zijn ding 😉 Waarschijnlijk wordt het wel weer ietsje meer lifelog. Maar wees gerust, ik krijg hoogstens in de reacties ontzettend de pest in. Maar ik zet het zelf online dus zal andermans leven er niet zuur om gaan maken.

    @HKH: Maak zelf ook zelden van mijn hart een moordkuil maar dat is toch weer anders dan je gehele gevoelsleven online plaatsen. Dat heb ik wel wat geminderd, als je een jaar of vier terug gaat lezen schrik je je kapot denk ik 😉 Dat voorbijrennen is wel een valkuil maar, zelfs dat gaat heel langzaam ietsjepietsje beter 😀

  18. Jij weet wat je klachten zijn, of daar een naam voor is, en of het een ingeburgerd begrip is dat terzijde..
    Adhd en autisme verwant en hoogbegaafdheid liggen ook dicht bij elkaar om maar wat te noemen. hoe daarin ‘de onderscheidende grens zit’ is me onduidelijk.om maar niet te spreken van de gradaties erin. En niet slechts de juiste diagnose is hetgene wat me interesseert maar hoe je ermee om (moet ) gaan is voor mij van groter belang.. om maar wat te noemen.
    veel verschijnselen hangen samen.. zoals astma en eczeem.Tja.. iedereen heeft zijn plus en minpunten.zowel op lichamelijk als geestelijk gebied.
    Elk gek zijn gebrek zeg ik maar, maar soms is het moeilijk het te accepteren.

  19. Accepteren van wat is, zit niet erg in mijn aard, zal ook wel schelen. Je hebt wel gelijk, de naam is niet altijd even interessant. Maar wat er aan kan hangen weer wel, afhankelijk van hoe de diagnose bezien wordt bijvoorbeeld. (Ik kreeg de dianose ME ook maar opgespeld, daarna leek het soms wel of er debiel op mijn voorhoofd geschreven was 😉 ) En in mijn geval bleek ik er anders mee om te moeten/kunnen gaan en zat vooral daar de verandering in. Misschien ook omdat ik dat laatste niet verwacht had.

  20. Renald

    @Robert: Ik ken je niet, toch eigen je jezelf een steuntje die voor Cinner bedoeld is toe. Als datgene wat ik vind voor jou niet als belangrijk wordt beschouwd, zoals blijkt uit een eerdere discussie, vind ik het op z’n minst eigenaardig dat je wel een compliment die aan een ander gericht is op jezelf wenst te projecteren.:o

  21. Klopt. Maar met mijn Chi is het dan ook slecht gesteld. Zo zit de Ying recht en de Yang scheef. Dan krijg je dat. Je hebt ook lieden die daarmee leven en op andere sites ‘slurpsukkel’ gaan roepen. Ik ga mezelf compimentjes toebedelen. Wordt die Ying weer iets schever en die Yang rechter. En dan komt het als vanzelf weer goed met die Chi. Had ik al gezegd dat Saturnus in Zwaan staat? In conjunctie met de maan nog wel.

  22. ik denk ook dat luisteren naar jezelf ook een verschil uitmaakt.( artsen zijn ook maar mensen en hebben ook niet altijd het pasklare antwoord.. al verwachten we dat wel, en heb ik nooit een arts horen zeggen dat hij er ook niet uitkomt ,welke richting het zit ,met zijn dagelijkse talloze patienten met uiteenlopende problematiek)
    Wanneer voel jij je op en top?
    En wanneer juist niet?
    Zijn er daarin ook dingen te vinden in jezelf.. of omgeving die er invloed op uit oefenen? ( Bv reuma en vochtig weer is ook zo 1)
    Regelmaat of teveel onrust, dat soort dingen. Is je voeding voldoende gezond( want ja.. dat schijnt ook veel te schelen,Vooral de vitamine b12 tekort schijnt ook voor veel onbalans te zorgen.vitamine b12 tekort kan ook leiden tot geheugenstoornis en concentratieverlies.. het schijnt zelfs zo te zijn dat het tekort dementieachtige stoornissen kan geven, dus ja voeding.. dat is ook een basis,kunstmatige toevoegingen, etc schijnt dat bajesklanten minder aggressief zijn bij voldoende voedingsstoffen(of andersom gezien.. agressiever zijn bij junkfood)
    croussants vind ik heerlijk, maar ik krijg er vaak wel buikpijn van, merk ik.
    Ik ben al een tijdje gestopt met blowen..merk dat ik minder koppijn, en slijmvorming heb en voel me een stuk fitter zonder.
    Die rotzooi die ze erin stoppen geeft ook meer bijwerking, dan werking merk ik.

    Wellicht verstandig om dat op een rijtje te zetten wat de mogenlijke invloeden zouden kunnen zijn , late film, goede nachtrust,.mooi weer , vrieskou, natte druilerige dagen.
    Ik merk bij mezelf ook dat ik bij te weinig activiteit inkak.. bij teveel..ik als een kip zonder kop van hot naar her spring en moeilijk kan kiezen wat nu écht van belang is..
    * kuch*
    Een arts kent je medische dossier,heeft medicijnen gestudeerd, maar weet niet hoe jij als persoon bent, beoordeelt je in een momentopname.
    Tja.. ik geloof meer in het holistische samenhang, weet dat mijn diarree te wijten is aan een drukke periode, en mijn obstipatie bij een inactieve periode.
    Zoiets, bedoel ik maar…
    *Dus ja, daarin merk ik waaraan ik toe ben?..*
    Wellicht heb ik een spastische darm, ooit in een ver verleden als mogenlijke diagnose gesteld. Hoe dan ook.. aan mijn ontlasting kan ik wel zien hoe het met mij is?Ergens wel.. maar ik ken mezelf beter dan mijn arts.. gelukkig maar!En ik neem mezelf nu ook serieuzer..

  23. Cinner, uiteraard is het aan jou om de keuze te maken om met lezers te delen wat jij wilt. Wel of niet persoonlijk dat doet er wat mij betreft niet toe. Of het nu gaat om politiek of over een ziekte, je schrijft jouw log vanuit betrokkenheid. Dat is de reden dat jouw log voor mij zo prettig wegleest.

    Veel sterkte met het overwinnen van deze depressie. Je bent een sterke vrouw, dat heb je in de afgelopen jaren laten zien.

  24. Renald

    Wat een goede grap. =))

  25. @FeeX: ik heb een huisarts die vandaag nog vertelde dat hij geen idee had waar ik het over had en me alleen kon verwijzen, omdat hij verder geen idee heeft. Ze zijn er wel hoor 😉 En vaak wil de patient denk ik ook niet horen dat een arts het niet weet.

    Anders wordt het als je een diagnose krijgt en anderen je te weinig serieus nemen met wat dan ook, alleen vanwege de negatieve associatie die aan de diagnose hangt. Zo wordt ME regelmatig verward met psychisch randdebiel en dat dusdanig verstrekkend, dat geen enkele klacht meer serieus genomen wordt. Zelf heb ik dat mogen ervaren met een over het hoofd geziene astma en een veel te laat geconstateerde voorstadium baarmoederhalskanker. Kan je nog zoveel aanvoelen van jezelf, in situaties dat je een arts nodig hebt, kan zo’n diagnose nogal zware consequenties hebben.

    Verder is er in mijn geval nogal een verschil in wat de klachten zou veroorzaken, maar dat strekt me te ver om in de recaties uit te leggen. Maar na zeventien jaar heb ik wel een idee hoe het me vergaat verder 🙂

    @Paul: dankjewel, die kan ik in mijn zak steken. Denk ook wel dat ik er wel kom, het heeft wat tijd nodig.

  26. Ik blijf het een van de allermoeilijkste aspecten van loggen vinden. Aan de ene kant wil je zoveel mogelijk delen en weet je dat hoe openhartiger je bent des te interessanter je stukken niet zelden worden, aan de andere kant zijn er zoveel dingen die ook weer niet iedereen hoeft te weten. En waar trek je dan de grens. Maar misschien is het juist wel de incidentele blik naar binnen die veel spannender is dan elke dag de gordijnen open :d

  27. @SillyCrazyYou: Soms wordt de grens ook door mijn familie getrokken, die weer wat minder openhartig zijn dan ik zelf 🙂 Ah ja, zo blijft er wat te raden over inderdaad 😀

  28. Tja.. mijn oudste wordt ook gezien als onopgevoed..
    Hij is behoorlijk inteligent ,maar heeft de diagnose adhd en pdd nos..
    Had hij Syndroom van down gehad ,was het zichtbaar geweest.
    Net als een computer moet je bij hem ook de info correct invoeren.. niet te ver of strax zijn vage begrippen.. Tot daar, en zo laat, is duidelijk..
    *en ja.. het is ook erg vreemd dat een theoretisch wijs kind zo sociaal onhandig is en deze vanzelfsprekende omgangsvormen en gevolgen niet goed kan inschatten.*

    Frustrerend voor hem, maar ook omgeving.
    Ik snap (denk ik wel) wat je bedoelt.Het zou fijn zijn dat de omgeving ook wist hoe met hem om te gaan, maar belangrijker is dat ik het zelf weet hoe dat ‘moet’ ook al is de onbegrip soms erg pijnlijk.
    Mijn huisarts dacht ook dat ik hem niet goed opvoedde,daar werd ik erg onzeker van. Hij weet nu ook beter (hoop ik) nu ik toch heb doorgezet voor een diagnose.( via andere kanalen)
    Ik heb geen exuus van hem gehad toen ik er later op terugkwam, Ik denk eigenlijk ook niet dat hij daar de persoon voor is..
    Maar goed..het bezoek aan mijn huisarts is nu niet meer zo beladen door mijn onzekerheid’/frustratie die groter werd.. De laatste x had ik het idee dat hij onzeker van mij werd..Tja..

    :)>-

  29. @Feex: Ja dat is toch niet helemaal waar ik op doelde. Voor mij is wat jij beschrijft een stuk makkelijker mee om te gaan omdat ik volwassen ben. Buiten dat ik mijn weg er wel in gevonden heb. Het is simpel dat artsen je niet serieus nemen en dat kan nogal schadelijk zijn. Vijf jaar vragen om een uitstrijkje omdat ik zeker wist dat er iets niet goed was en die niet krijgen omdat ik ‘al irreele gedachten’ zou hebben (refererend aan ME). En dan met bevolkingsonderzoek een slechte uitslag krijgen, de volgende dag al bij de gynaecloloog terecht kunnen en horen dat je al tien jaar met voorstadium baarmoederhalskanker rondloopt wat al op het randje zat. Ook een arts die geen excuses aanboodt, hij deed alsof hij geen benul had waar ik het over had. Uiteindelijk heb ik gelukkig een nieuwe huisarts die wel normaal luistert.

    Maar het is ook wel hoe ik er zelf tegen aan keek en kijk. Klein voorbeeldje: als ik een fles niet open kreeg, werd dat geweten aan gebrek aan spierkracht. maar het blijkt dat ik niet weinig kracht heb maar de kracht niet goed kan gebruiken. Ik drukte altijd de dop zo hard mogelijk in en kon niet de kracht in het draaien leggen. Dat is een heel andere oorzaak van een probleem, wat een andere oplossing vereist en veranderd behoorlijk je blik op jezelf. Buiten dat ME al niet geheel paste en deze diagnose wel, wat de acceptatie wat makkelijker maakt.

    Misschien herken je er wel wat in, je zoon is zelf nog wat jong om alles te overzien maar jij zal wel anders zijn gaan kijken door de diagnose en weten wat het dan inhoudt. En voor kinderen is het veel belangrijker dat de omgeving een beetje mee kan denken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft