Verrotte nostalgie

Zomaar, plotseling uit het niets besloop mijn krakkemikkigheid me gisterenavond. Heel stiekem en totaal onverwacht omdat het al lange tijd fysiek zo goed ging eigenlijk. Leuk feestje in de kroeg, heel lekker lopend buffet en tien minten later smolten mijn hersenen ineens naar stopverf. Evenwicht zoek, overal pijn, hier en daar gezwollen, misselijk en dood- en doodop. Overgeven wilde niet al te erg helpen dus uiteindelijk kon ik ouderwets op half elf richting huis.

Vandaag voelde mijn hoofd nog net zo ouderwets als stopverf, viel ik ouderwets tot vier keer toe in slaap op de bank en blijf ik me ouderwets wankel voelen. En denk ik zomaar dat dat ouderwets wel een paar dagen gaat voortslepen.

Verrotte nostalgie die ik liever achter me had gelaten. Kan dat niet eens overgaan!

Comments (2)



Previous

Nekschot in The Wall Street Journal

Next

Henk Blanken: dit deugt nog steeds niet?

2 Comments

  1. Weet niet hoe het met jou zit, maar ik sprak vandaag twee mensen die er last van hadden. Zelf ben ik ook op sterven na dood. Moest een column voorlezen en had niet eens in de gaten dat de mensen het leuk vonden. Zweterig, kop vol snot, zweten, koorts, hoesten. Heb net maar eens twee nerofen, een licor 43 en een sterke koffie genomen. Lost het zich wel weer op.

  2. Hier was niemand ziek geworden. En niets snotteren of koorts trouwens, het lijkt niet op griep of iets vergelijkbaars. Beterschap|!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft