Month: September 2008 Page 1 of 2

Van crisis tot depressie in verkiezingstijd?

De Democratische voorzitter van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, Nancy Pelosi, heeft een duidelijke boodschap voor de stinkend rijke handelaren op Wall Street: the party is over!  (…) Vanaf nu, zei Pelosi, gaat het er om dat de belastingbetaler niet opdraait voor de kosten van het reddingsplan.

Aldus de Telegraaf vanmiddag. En wat bleek vanavond: De republikeinen deelden dit standpunt en zo hielp het congres plotseling het reddingsplan om zeep. Immers herkozen worden vier november of simpel wrok tegen Wall Street is vele malen belangrijker dan een in elkaar stortende economie. En wat kan het de burger schelen, die heeft tenminste zijn principes nog als hij werkeloos onder de brug moet slapen met zijn gezin!?

De doemvoorspellers hier en daar werden tot vanavond nogal uitgelachen. Maar persoonlijk vind ik het een griezelige situatie. Na bovenstaande regeert angst de beurzen en lijkt een depressie vrijwel voor de deur te staan.  

Maakt u zich druk om de economie of zal het uw tijd wel duren?

Comments (25)



Opgelicht

Hebben ze toch %^*%%@!! gewoon mijn oma opgelicht. De oplichtingstruuk is een nieuwe variant van de ‘Neppostbode‘. Een man deed zich voor als TNT post bezorger en bood een pakje aan. Wel moest ze even tekenen en strafporto á 0,75 eurocent betalen. U raadt het al, de porto kan uiteraard niet contant worden afgerekend, of mijn oma even wilde pinnen. Na het pinnen kreeg ze toch het pakketje niet, iets verkeerd met het tekenen. Ze zou vanmiddag nog gebeld worden door ene Thea en dan zou die precies uitleggen hoe en wat. Morgen zou ze dan het pakje krijgen.

Fictieve Thea zal nooit bellen maar gelukkig belde ik toevallig mijn oma net na het gebeurde die enthousiast vertelde ‘wat haar nu toch was overkomen’. Slechts alleen verontwaardigd dat ze niet wist wat er in het pakje zat. Dus kon ik haar tijdig uitleggen dat ze was opgelicht en nu meteen haar bank moest bellen om alles te laten blokkeren. Zo gezegd (en drie keer uitgelegd) zo gedaan. Gelukkig was ze er snel bij en was er nog niets van haar rekening verdwenen. Hopelijk vergeet ze geen aangifte te doen, ze zal de enige in de wijk niet zijn.

Ok, het was van mijn oma weinig snugger om er in te trappen maar toch. Hoe hufterig is het om 84-jarigen van hun AOWtje te gaan beroven!

Comments (10)



Zorverzekeraar en apotheek op artsenstoel

Afgelopen week mocht ik weer eens ervaren hoe grandioos het uitpakt dat de zorgverzekeraar én de apotheker zich op de stoel van dezelfde arts wringen en waarom commercie in de zorg eerder dupeert dan wat anders.

Dit jaar kwam ik er thuis telkens achter dat ik bij elk herhalingsrecept een ander merk van dezelfde medicatie mee had gekregen. Het kon dan ook niet uitblijven dat ik tegen een merk aan zou lopen waar ik niet tegen bestand was. Deze week was mijn gelukkige week. Plotseling werd ik hondsberoerd van medicatie die ik al vijftien jaar slik. Dus ging ik wankel en krakkemikkig terug naar de apotheek om mijn vertrouwde merk terug te vragen. Helaas, dat kon alleen als ik even medische noodzaak ging regelen, de verzekeraar heeft besloten dat goedkoop ook prima is(*). Maar er was een snellere oplossing, het een na laatste merk kon ik wél krijgen. Oftewel, de apotheker geeft scheutig de schuld eenzijdig aan de verzekeraar maar is zelf ook niet bepaald in de haak. Immers verzekeraars stellen éénmaal per jaar prijslijsten samen, niet elke drie maanden. De apotheek is duidelijk allerlei goedkope voorraden aan het lozen.

Enfin, in elk geval opgelost zou u denken. Helaas, zo makkelijk ging dat (natuurlijk) niet. Ik kon wel terugschakelen, maar betreffend merk moest besteld worden. Breed glimlachend alsof men medicijnen voor de leut slikt, werd me vertelt dat ik over twee dagen de boel ‘al’ kon komen ophalen. Of ik in de toekomst dan een week vooruit wil bestellen. Net als mijn anti-conceptie, die is tegenwoordig ook niet meer op voorraad te verkrijgen.

Het laat zich raden, ik lag twee dagen uit de roulatie, werd stevig herinnert waarom ik die medicatie zo trouw neem en heb nog een paar dagen nodig om terug op te bouwen naar de normale situatie. En als dit nu het eerste akkefietje was met deze apotheker… ik heb vaker strijd dan wat anders. Doseringen van al onze herhaalrecepten worden voortdurend eigenhandig naar beneden toe aangepast. Vervolgens wil men allerlei niet meegeven omdat ik volgens hen fictieve berekening ‘nog thuis moet hebben liggen’. Dat wil zeggen, als de recepten niet plotseling in het grote niets verdwenen zijn. Medicijnen die dan in kleine hoeveelheden nodig zijn, krijg ik bakken vol mee of ik nu wil of niet. En zo kan ik nog wel een A4tje volkalken ..

Ondertussen hoor ik de politiek op tv zeggen dat de kwaliteit van de zorg zo uitmuntend is. Kijk ik elk bezoekje tegen een monsterposter aan hoe geweldig en nodig de apotheek wel niet is, die waken namelijk over uw medicijngebruik (maar blijkbaar niet over de mijne). Zie ik reclames van zorgverzekeraars die zich presenteren als weldoeners om u leven te veraangenamen. En krijg ik zin om wat mensen in elkaar te schoppen.

* Aangeven van medische noodzaak door uw huisarts, betekent niet dat u per defenitie uw geneesmiddel vergoed krijgt. Soms is daarnaast toestemming van de verzekeraar nodig of kan de verzekeraar besluiten tegen het advies van de huisarts in te gaan.

Comments (18)



Huishoudelijke update

Na de Algemene Beschouwingen kwam politiek me dusdanig de neus uit, dat ik maar wat met mijn lay-out ben gaan spelen. En kan u dit lezen, dan zit u nu naar een van de resultaten te kijken.

Een van de … ik ben nog spelende….

Comments (12)



Prinsjesdag

Prinsjesdag was een dag vol verrassingen. Zo vernam ik enkele malen dat chronisch zieken en minima in voorgaande jaren er jaarlijks op vooruit gegaan zijn. Zij zouden daarnaast voortdurend gecompenseerd zijn. En werd er plotseling beweerd dat de zorg er kwalitatief op vooruit is gegaan. Euh, pardon? Dat is dan zeker het best bewaarde geheim van Nederland?

Daarnaast bleek het afblazen van een lastenverzwaring de boeken in te gaan als lastenverlichting. En zou het gebruik van de auto extra belast worden waar de aangekondigde verhoging van de wegenbelasting toch echt draait om autobezit. Balkenende verklaarde met droge ogen dat burgers eerder onvrede hadden gehad over zijn beleid maar aan het einde van termijnen inzagen dat het allemaal toch maar goed uitgepakt was. *Zucht*

Enfin, alles bij elkaar is de miljoenennota waarschijnlijk zo slecht nog niet. Tenzij je chronisch ziek, uitkeringsgerechtigd (of de juiste politieke term lijkt tegenwoordig ‘uitkeringstrekker’ te zijn) of AOWer bent. Met twee uit drie zit ik duidelijk verkeerd. En daar laat ik het maar even bij …

Misschien wilt u nog iets kwijt over de miljoenennota?

Comments (14)



Geluk(kig) bij een ongeluk

Goed, ik ben overgelukkig dat ik de dag overleefd heb. Letterlijk dus.

Ik steek over bij een groen stoplicht, de buschauffeur vergeet dat hij zich ook aan verkeersregels moet houden. Ineens komt hij de hoek om scheuren, ik rem, realiseer me dat dat niet slim is midden op de weg en geef daarna een dot gas terwijl ik uit probeer te wijken naar rechts. Hij toetert maar hengst gelukkig ook de rem in en de bus komt tegen me aan aaiend tot stilstand. Hij kaffert me uit, een hysterische vrouw gilt iets over groen licht, een jongen staat kwaad naar de bus te gebaren, automobilisten zien groen en ik .. ik check heel dom of mijn licht wel echt op groen stond. (Typisch vrouwelijk, eerst aan jezelf twijfelen!). Dat stond op groen, ik gebaar dat – geheel tegen mijn agressieve aard absurd vriendelijk – richting buschauffeur die me nog maar eens uitkaffert. De derde keer kijkt hij eindelijk eens op naar een van de vijf (!) stoplichten (drie voor voetgangers, twee voor fietsers) die allemaal toch echt op groen staan. Waarna hij glimlacht dat hij het gezien heeft en stikrelaxed me wegbonjoured met een ‘we staan allemaal in de weg, zo op de weg’. Ik ben duidelijk geschrokken al is mijn bewustzijn nog niet op de hoogte gebracht. Dus in plaats van het nummer van de bus op te nemen of zelfs maar de pest in te hebben dat er geen ‘sorry, rij ik je toch maar bijna kapot’ vanaf kan, rij ik inderdaad maar gewoon door alsof er niets gebeurd is. Het enige wat ik me bedenk is dat iedereen om me heen wel erg van de geschrokken en de geschokte is.

Een kwartiertje later loop ik dan weer trillend met een onnoemelijke zin om een potje te janken door de supermarkt. Een beetje eenzaam onder de indruk te wezen. Gek, dat lijkt mijn ding. Of ik nu geopereerd ben, griep heb of bijna half dood ben gereden, ik ga op een of andere manier altijd gewoon boodschappen doen. Om dan ergens tussen de melk en de lang houdbare vleeswaren een helder inzicht te krijgen.

Enfin, ik had toch al mijn dag niet geloof ik. Voor de knuffel met de stadbus stond ik met een lege achterband omdat het ventiel de luchtpomp niet accepteerde (de vierde keer deze maand dat ik met een mankement ergens strand). Na het boodschappen doen deed een jolige mevrouw een prima poging me alsnog dood te rijden omdat ze blijkbaar dacht in Engeland rond te karren. En toen ik om mezelf te verwennen mijn haar ging ontkleuren, bleek dat het rood met geen tien paarden uit mijn haar wil.

Maar toch. Er weer eens met mijn neus op gedrukt hoe makkelijk het leven ineens de vernieling in kan, mag ik gelukkig zijn dat ik geen schrammetje aan vandaag heb overgehouden. Dus voel ik me gek genoeg best even gelukkig ..

Comments (12)



Chronisch zieken voor al uw koopkrachtbehoud!

Volgende week gaat minister van financieën Bos ons wijs maken dat élke groep zicht heeft op koopkrachtbehoud of zelfs een kleine vooruitgang. Mariëtte Hamer vertelt de mensen nu al vol enthousiasme en trots dat dat op conto van de PvdA staat. Vandaag lees ik desondanks over de derde naaistreek richting chronisch zieken:

Voor de derde keer snijdt het kabinet in de tegemoetkoming voor kosten van chronisch zieken en gehandicapten. Een meevaller van 200 miljoen euro – gevolg van ingrepen in de fiscale tegemoetkoming voor designbrillen en verbanddozen – gaat niet terug naar chronisch zieken, maar wordt gebruikt om andere gaten op de begroting te dichten.

Let wel, de ingreep in genoemde fiscale tegemoetkoming – ook bestemd voor bijvoorbeeld vervoerskosten of woningaanpassing – was bedoeld om oneigenlijk gebruik tegen te gaan. De gelden zouden dan terecht komen bij de mensen die dat écht nodig hebben, de chronisch zieken en gehandicapten. Maar het besluit was nog niet gevallen en onmiddelijk bleek dat chronisch zieken en gehandicapten er het hardst mee geraakt gaan worden. Maar liefst een gemiddelde koopkrachtachteruitgang van negen procent! De politiek debatteerde nog even over wat vage oplossingen maar uiteindelijk kon deze achteruitgang niet gerepareerd worden. Immers de geschatte opbrengst van 400 miljoen was reeds ingeboekt, 250 miljoen al bestemd voor .. gratis schoolboeken! Volgens Donner een kwestie van prioriteiten stellen, chronisch zieken moesten een fikse achteruitgang in koopkracht ‘gewoon’ gracieus accepteren. Logisch toch. De strijd voor de schoolboeken, dát is pas een nobele strijd voor sociale rechtvaardigheid rechtvaardigheid.

Nu er dan 200 miljoen extra als meevaller uit nota bene de koopkrachtachteruitgang van zieken en gehandicapten komt rollen, wordt opnieuw besloten andere gaten in de begroting te dichten. Want wat kan het &%%#%^*(@!!!! ook schelen dat de groep met de laagste inkomens en de meeste problemen volledig achter de geraniums komen te zitten. Als ze die uberhaupt nog kunnen betalen …

Comments (9)



Swordstone ziet zelf kosten oplopen

Dacht Peter Vincent Schuld (en Swordstone) naast de makkelijke schikkingen, snel klaar te zijn bij de kantonrechter, kwam deze bedrogen uit. Wegens een te gecompliceerde eis heeft de kantonrechter de zaak tegen Tilburg Zeikt verwezen naar de civiele rechter. Reden:

Vorderingen van onbepaalde waarde worden in beginsel behandeld en beslist door de sector civiel van de rechtbank. Zijn er echter duidelijke aanwijzingen dat de vordering geen hogere waarde dan 5.000 euro vertegenwoordigt dan wordt de zaak door de sector kanton behandeld en beslist. (…) Eiser vordert in deze onder meer een verbod op ieder gebruik van zijn beeldmateriaal, alsmede een bevel tot publicatie van het vonnis en tot onthouding van beledigende en smadelijke geschriften. Dit zijn naar het oordeel van de kantonrechter geen vorderingen van onbepaalde waarde, waarbij geen duideijke aanwijzingen bestaan dat de vordering geen hogere waarde vertegenwoordigt dan 5.000 euro, zodat de sector civiel van de rechtbank in deze bevoegd is. Dat eiser zijn eis in geld heeft beperkt tot 5.000 euro en afgezien heeft van het meerdere doet aan dit oordeel dan ook niets af. (Lees verder bij Lucas Was Hier)

Vanzelfsprekend is Tilburg Zeikt niet erg gelukkig hiermee (zacht uitgedrukt), een civiele procedure betekent een dure advocaat en een slepende zaak die met name financieel niet bepaald prettig is. Dit zal echter ook gelden voor Peter Vincent Schuld die met dezelfde gebakken peren zit. Wellicht meer aangebrand. Ik neem tenminste aan dat Tilburg Zeikt een tegeneis voor de kosten zal opvoeren en de kans dat Peter Vincent Schuld opnieuw veroordeeld zal worden op ‘rechterlijke dwaling’ (lees: lukraak overmatig procederen) is slechts groter geworden.

Vandaag stond overigens ook de zaak Swordstone-Robert Engel op de rol. Zeer interessant omdat Peter Vincent Schuld zich moest komen verantwoorden. Helaas, Swordstone’s advocaat Verkoren melde zich ziek en er zal een nieuwe datum geprikt moeten worden.

Comments (15)



Kijktip

Hans Teeuwen TV

Comments (7)



Drugs en Roosendaal

“De Molenstraat in Roosendaal. Ooit DE winkelstraat van de stad. Nu het verpauperde domein van de softdrugshandel”. Netwerk: Drugstoerisme

Beelden van een afgebrand pand, van een dichtgetimmerde winkel en een groepje ongure jongeren moeten dit illustreren. De kijker ziet het meteen, softdrugs zijn de stichters van al het kwaad!

Wondende in Roosendaal en klant van een café in de Molenstraat, ben ik toch wat verbijsterd van zoveel selectiviteit. De Molenstraat is namelijk al langer geen florerende winkelstraat meer en hoort ook niet bepaald meer bij het uitgaanscentrum. Niet vanwege drugs maar vanwege een gemeente die de hele handel ettelijke straten op wil schuiven richting een toekomstig monsterbouwproject in planning aan de andere kant van het centrum. Inderdaad is er verpaupering maar ook daar speelt de gemeente een bescheiden rol. Leegstaande gebouwen gebeurt niets mee, het afgebrande pand zit ongetwijfeld nog in verzekeringsgesteggel en pandjesbazen kunnen concurreren op wie het meest achterstallige onderhoud voor elkaar weet te krijgen. Een scala aan andere problemen zoals een afgekeurd rioolsysteem is jaren niets aan gedaan. Inmiddels wordt een deel van de weg vernieuwd maar dat lijkt nogal een druppel op een gloeiende plaat. Het is dus geen wonder dat de boel verpauperd is en het ondernemersklimaat inmiddels voornamelijk aantrekkelijk is voor dekmantelwinkels.

Heeft drugs er dan niets mee te maken? Jawel. Maar frappant is dat de overlast beduidend erger is geworden sinds de gemeente het Courage-team (een anti-softdrugs squad!) heeft opgezet om elk zakje sla te onderscheppen of vijf keer per dag een coffeeshop te controleren. Hoe meer er gejaagd wordt, de lucratiever het wordt voor de illegale handel nietwaar. Bovendien lijkt men op de verkeerde te jagen. De toerist die een iets te grote zak wiet meeneemt wordt tot op de snelweg achtervolgd en gearresteerd. De huisteler die per ongeluk alle vijf zijn toegestane planten vanuit de tuin naar binnen haalt, krijgt 160 uur taakstraf (wat als plant in de tuin mag, is in de huiskamer ‘teveel bezit’). Aanpak van harddrugs en criminaliteit lijkt echter steeds verder te zoeken.

Op Netwerk jammert de burgervader dat het een lieve lust is. Oh oh Den haag, help toch met de strijd tegen softdrugs.

Misschien moet pa ook eens in de spiegel kijken ..

Comments (6)



Page 1 of 2

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft