I will see you on the dark side of the moon

Eigenlijk begon het op 10 februari 2002, de dag dat mijn moeder overleed. Zevenenveertig en toch al bijna dertig jaar getrouwd, overleed ze in onze armen aan kanker. De specialisten hadden nog nooit eerder iemand meegemaakt die het ondanks enorm veel complicaties nog zo lang volgehouden had en ik weet het zeker, dat was voor mijn vader die ze niet wilde achterlaten. Maar ze had geen keus, we moesten haar laten gaan. Daar aan het ziekenhuis bed zag ik mijn vader gewoon kapot gaan, totaal kapot.

Hij had mee willen gaan. Hij had er met haar zelf uit willen stappen, samen. Maar ze wilde het niet, hij had mij nog. Dus bleef hij achter, kapot en eenzaam. Hij probeerde ‘onopzettelijk’ dood te gaan door niet meer te eten en zich waanzinnig te zuipen en bijna lukte het hem. Maar ik vond hem, verwaarloosd, verzwakt en uitgedroogd en kwaad. Kwaad dat ik er was en dat hij niet kon gaan. Maar ik was er al en dus kón ik hem niet laten gaan. Het enige wat hij mij niet kon vragen.

Hij krabbelde wel op, na maanden en maanden. En uiteindelijk besloot hij, hij zou doorgaan en proberen er wat van te maken. Een bewust en doordacht besluit waar hij ook voor gegaan is.

Toch is dat nooit meer gelukt. Het begon met een simpele kijkoperatie, wegnemen van de galblaas. Maar hij had al maar een derde maag , dumping en vele verklevingen in de buikwand dus ging het fout, volgde er een verschikkelijke nabloeding, overleefde hij het ternauwernood. Er volgde nog een operatie, er kwam exocriene pancreas insufficientie bij, de problemen met eten, drinken en ontlasting stapelden zich op. Hij kon geen leven opbouwen, er was teveel mis. Halverwege 2008 viel hij zo zwaar af dat hij aan de sondevoeding moest. Dat is de laatste echte opleving geweest die hij gehad heeft. Even niet denken aan eten, bijkomen, gek genoeg sociale contacten in het ziekenhuis, hij was supervrolijk en maakte plannen. Er kwam meer hoop bij, wellicht zaten zijn aderen die de darmen van zuurstof voorzien, dicht, foto´s gaven daar aanwijzingen voor. Hij kreeg onderzoeken maar die mislukten, de darmzonde die metingen moest doen werd telkens door zijn lichaam terug geworpen naar zijn maag.

Uiteindelijk zou het ziekenhuis toch de aderen willen behandelen om het maar te proberen, in de hoop dat hij misschien weer een beetje warm kon eten. Maar de arts ging op vakantie, de afspraak om het te bespreken zou dertien januari zijn. Het duurde te lang allemaal en zijn hoop vervloog langzaam. En er kwam nog meer bij. Een fistel die telkens open ging, een breukje onderin de buikwand, steeds meer moeite met eten. En tinnitus, een verschrikkelijk oorverdovend oorsuizen. Het enige wat hij nog over had, zijn hoge IQ en vele denken, ging er daardoor aan en dat vond hij afschuwelijk.

De laatste anderhalve week heeft hij helemaal niet meer kunnen eten. De sondevoeding werd teruggeplaatst maar ook dat verwierp zijn lichaam. Maandag 5 januari zou hij een darmsonde krijgen maar we wisten al dat dat zou mislukken, omdat bij eerdere onderzoeken dat ook was mislukt. En dan? Een infuus? Vaste darmsonde in afwachting van de dotterprocedure met de kleine hoop op een beetje verbetering en de wetenschap dat bijkomende operaties weer zoveel risico’s op meer ellende geven?

Hij trok het niet meer, het was geen leven meer. En hij was er niet de man naar te moeten vragen om toestemming het leven te verlaten. Het was zijn leven, zijn beslissing. Dus deed hij het zelf, met een poging die niet kon mislukken.

Maar eigenlijk begon het op 10 februari 2002, de dag dat mijn moeder overleed. Al die jaren heeft hij haar zo verschrikkelijk gemist.

Voor haar draaiden we Brain Damage van Pink Floyd. Vanwege die ene zin, hun zin:

 I’ll see you on the dark side of the moon.

Voor jou heb ik het ook gedraaid. En we zagen hem, op weg naar jouw afscheid. Een prachtige, intens grote lichtende maan aan de horizon boven je huis. We geloofden niet maar toch hoop ik dat je haar daar hebt gevonden …

Comments (23)



Previous

Het is over ..

Next

Leegte en eenzaamheid

22 Comments

  1. Ik kende je vader alleen van de paar logjes die hier aan hem gewijd waren. Logjes die vaak gingen over zijn gezondheid, maar nog meer over de steun die hij desondanks jou steeds gaf. Toch denk ik dat je de mens die hij was nog meer mist nu dan die steun. Met zijn bijzondere intelligentie mocht ik kennis maken via de zaterdag crypto’s die ik altijd met veel plezier probeerde op te lossen. Ik zal nooit meer de crypto’s uit de Volkskrant, waarvoor hij nog keurig voor een andere leverancier zorgde toen de hoeveelheid werk die die hem opleverden teveel werd, kunnen maken zonder even aan PideNs te denken. Heel veel sterkte de komende tijd, en alle komende januari’s die voortaan altijd een tijd van herinnering zullen blijven.

  2. majriM

    Lieve Cinner,
    wat spreekt er een liefde uit je stuk, ik ben ontroerd. Ik wens je heel veel sterkte om dit gemis een plek te kunnen geven.
    Knuffel, Mirjam

  3. Dat hoop ik ook Cin, dat je pap en mam elkaar weer gevonden hebben… het is in elk geval mooi om dat te denken…
    Heel veel sterkte voor de komende tijden meis. Ik denk aan je.

  4. ton

    Wat zal dit, òòk voor jou, zwaar zijn geweest. Heel veel sterkte!

  5. christinA eijkhout

    Het lijkt mij ondanks alles toch een mooie herinnering, ouders die zoveel van elkaar en ook van jou hielden.

  6. DON JUAN

    Oprechte deelneming en sterkte bij het verwerken.

  7. citrientje

    ik ben er stil van…….

    sterkte

  8. Wat een ontzettend moedige man. Veel sterkte Cinner.
    En nogmaals: wat een ontzettend moedige man.

  9. Het valt niet altijd mee. Sterkte.

  10. Alle kracht en sterkte van de wereld. Het moet voor jou ongelooflijk moeilijk zijn. Hoop dat je de steun vindt die je nodig hebt bij de mensen om je heen.

    Liefs,
    Ingrid

  11. Sinds 2002.. Dat is een lange tijd van eenzaamheid?

  12. Een heel triest en daardoor ook heel mooi verhaal van bijna zeven jaar lijden.
    Lijden dat voor hem nu tenminste over is.
    Mijn oprechte deelneming en heel veel sterkte, Cinner…

  13. Heftig, Cin. Na al die jaren van proberen, van moeizaam, van bij gebrek aan beter. Toch ook heel dapper dat hij de beslissing heeft genomen eruit te stappen voor het ondraaglijk zou zijn. Maar het komt evengoed hard aan, lijkt me zo. Nu sta jij daar, met de maan hoog boven je, alleen maar gelukkig met lieve mensen om je heen. Heel veel sterkte lieve Cin, gecondoleerd.

  14. Opa-Buiswater

    Zo heel soms weet zelfs ik even niets te zeggen…
    Heel veel sterkte Cin…!

  15. desiree

    Ook ik weet niet welke woorden ik moet gebruiken.
    Je uitleg en toelichting over de hele situatie heeft enorm veel impact op me en maakt me alleen maar stil.
    Lieve Cin, in deze dagen lijkt de tijd stil te staan alsook dat de tijd voorbij lijkt te vliegen.
    Neem de tijd, neem de ruimte, en vind de kracht en sterkte om dit alles te kunnen dragen.
    Je moet door, ook al kon je vader dit zelf niet meer aan deze kant hij zou wel willen dat je hier je geluk hebt zoals hij ooit had samen met je moeder.
    Heel veel liefs en in deze donkere tijd heel veel zonnestralen toegewenst.
    😡 @};-

  16. *zwijgt en knikt: dit is mooi verwoord. Sterkte *

  17. damn… sterkte meid

  18. Mooi eerbetoon, CiN.

  19. Sil

    Lieve Cinner,

    Wat een verhaal. Ik denk aan je.
    Je weet me te vinden hè?

    Liefs Sil.

  20. Lieve lieve Cinny

    Dit is zo verschrikkelijk erg. Zo verschrikkelijk erg voor je vader omdat hij in al zijn ellende door de dokters aan zijn lot werd overgelaten en toen besloot om zelf drastisch in te grijpen.
    Zo verschrikkelijk erg voor jou, omdat je nu na je mama ook je lieve vader bent verloren.
    Jouw onmacht voor zijn leed, je onmacht voor je eigen leed.

    Ik wou dat ik iets kon zeggen of doen om de tijd terug te draaien. Maar zo werkt het helaas niet. Ik hoop dat je lieve Stefan er kan zijn voor jou, je kan bijstaan in de tijd die zal komen. Ik hoop dat je mensen vindt met wie je kan praten, tegen wie je je hart kan luchten en je boosheid en verdriet kwijt kan.

    Ik geef je een hele stevige (jammer genoeg enkel virtuele) lieve knuffel en wens je heel veel moed toe.

    Anne

  21. Dankjewel voor de vele lieve en vooral ook begrijpende reacties. Ik reageer er niet afzonderlijk op, maar ik heb ze meerdere keren gelezen. Ze betekenen erg veel voor me.

  22. Kippenvel… Wat heftig allemaal voor je, ik lees het nu pas…

Leave a Reply

Your email address will not be published.

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft