Month: February 2009

Vallen en opstaan

Toen de deur naar mijn toekomst op een kiertje open sprong, sloot mijn vader definitief de deur naar de zijne. Eerlijk gezegd heb ik het aan mijn omgeving te danken dat ik mijn deur niet ook dicht heb gegooid. Alsnog naar de internist, omdat mijn schoonouders de afspraak gewoon maar voor me verzet hadden, mijn vriend al vrij genomen had om mee te gaan, vrienden en familie me elke dag herinnerden dat ik dit door moest zetten. Ik kon de man niet eens vertellen wat mijn klachten waren, geheugen verdronken in verdriet en shock.

Het werd nog moeilijker na mijn eerste B12 injectie. Ik voelde me enkele uren zo goed, meer levend. Beleefde alles om me heen meer intens. De aanvankelijke euforie maar ook het afschuwelijke gemis. De tegenstelling volslagen bizar: niet wetend hoe ik nou verder moest terwijl ik werd vol gepompt met levenslust. In mijn hoofd bezig met dood terwijl mijn hersenen juist meer tot leven kwamen.

Werd er ook overal mee geconfronteerd. Alsof alle beste wensen voor een gelukkig nieuwjaar nog niet erg genoeg waren geweest, vertelden mensen me dat ik er zo goed uitzag. “Het gaat goed met je he, ik zie het aan je”. Onwetend lief bedoeld maar zo intens pijnlijk. Ik wilde er niet goed uit zien, ik wilde ogen zoals ik me voelde, volslagen naar de klote.

Toch, het gaat nu ietsje beter. Langzaam komt het besef dat de tegenstelling er alleen is in mijn emotionele leven maar niet feitelijk bestaat. Mijn behandeling staat los van de keuze die mijn vader heeft gemaakt uit het leven te stappen. Dat ik me soms beter voel laat nog steeds ruimte voor verwarring en verdriet. Geeft zelfs meer ruimte voor verdriet misschien, doordat ik er met hernieuwde kracht een klein beetje beter tegen bestand ben.

Het is vallen en opstaan ..

Comments (13)



Nog meer blindstaren?

Val van de ene verbazing in de andere. Las ik gisteren dat huisartsen meer preventief onderzoek moeten doen, hoor ik vanochtend op Goedemorgen Nederland dat huisartsen meer zouden moeten letten op een eventuele psychische oorzaak van lichamelijk onbegrepen klachten. Dat zouden ze nu nog te weinig doen?!

Toegegeven, ook kwam voorbij dat als alleen medisch bekeken wordt, mensen wellicht achterblijven met zorgen of ze niet toch wat ernstigs mankeren of dat het om iets griezeligs gaat. Daar is op zich niets mis mee, ik denk ook dat wel eens vergeten wordt dat elke lichamelijke klacht een psychisch effect heeft of elke behandeling psychische druk met zich meebrengt. Maar de voorbeelden spraken andere taal, verhaalde onmiddelijk over de patient met pijn omdat het op zijn werk zo beroerd gaat of de vrouw met keelklachten die bang is voor een enge ziekte.

Al met al vind ik het een griezelige ontwikkeling. Zoals je een been kan breken en tegelijkertijd gestressed kan zijn over je werk, kan dat ook met klachten die wat moeilijker te verklaren zijn. En wat te denken van welke invloed klachten hebben op het dagelijks leven. In een maatschappij die dol is op psychologisering, vrees ik dat er eerder meer misdiagnose uit voort zullen komen dan betere zorg.

Hoe gaat uw huisarts om met uw klachten?

Comments (3)



Preventief blindstaren

Onlangs had ik een gesprek met mijn huisarts. U weet wel, die huisarts die mij aanvankelijk niet wilde behandelen en niet wilde verwijzen voor het vastgestelde vitamine B-12 en vitamine D gebrek. Hij gaf aan nogal geschrokken te zijn van het effect van injecties en pillen, dat de tekorten veel meer problemen opleveren dan hij had kunnen denken. Sprak zijn vermoeden uit dat ik voornamelijk misdiagnoses opgestapeld heb liggen. Vertelde dat bij huisartsen eigenlijk altijd benadrukt wordt dat ze vooral niet hoeven te testen op vitamine tekorten, omdat dat zo’n vaart niet loopt. En dat hij van plan is dit probleem beter in de gaten te gaan houden bij zijn andere patienten.

Voor mij persoonlijk is dat mooi om te horen en het siert de huisarts terug te kunnen komen op verkeerde inzichten. Maar ondertussen wordt de kans wel steeds groter dat ik inderdaad al vijftien jaar nodeloos met klachten heb rondgelopen. Dat ik daarom mijn studie niet heb afgemaakt, mijn werk vaarwel moest zeggen, geen kinderen durfde te nemen en het leven een aardig tikkeltje anders uitpakte dan gedacht. Dat ik door tientallen medische molens ben gehaald waar de meest voor de hand liggende en door mijzelf aangekaarte optie over het hoofd is gezien en onder het tapijt is geveegd. En ben ik bij lange na niet de enige die jaren lang weg gestuurd is met de ‘tussen de oren’ diagnoses. Hebben we het nog alleen over een simpel vitamine tekort, waarvan stiekem welbekend is dat dat in Nederland een steeds groter probleem vormt.

Ik raak dus een beetje verzuurd van dit soort berichten:

“Huisartsen beginnen dit voorjaar met een aantal proefprojecten voor preventieve consulten. Bedoeling is om bij mensen met een verhoogd risico te onderzoeken of ze suikerziekte hebben, nierproblemen of bijvoorbeeld hart- en vaatziekten. De overheid probeert nieuw beleid op te zetten dat moet voorkomen dat mensen ziek worden.” Verder …

Het zou fijn zijn als de overheid zich eens niet zo blindstaarde op die veronderstelde ongezonde, lakse burger die preventief een schop onder de spreekwoordelijke hol zou verdienen, maar een blik zou werpen op de achteruit denderende zorg …

Persoonlijk nootje: ben inmiddels vier injecties en wat drankjes en pillen verder en het is duidelijk dat de hele handel behoorlijk aan het aanslaan is. Hoever ik er mee zal komen is voorlopig nog niet te zeggen. Buiten dat ik mentaal een behoorlijke puinhoop ben, reageert mijn lichaam ook met infecties, ontstekingen en overgevoeligheidsreacties. De verwachting is dat ik minstens een half  jaar nodig zal hebben om de eerste resultaten een beetje te kunnen beoordelen.

Comments (7)



Page 2 of 2

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft