Pijn van herinnering

Bewust probeer ik aan zijn leven te denken. Zijn leven toen het nog goed was. We allen bij elkaar waren en het zo leuk hadden, konden genieten van het leven. Van knuffels en lachen, van momenten delen en weten dat de ander er voor je is. Altijd. Dat zou hij willen, dat die herinneringen bewaard blijven, niet de ellende. Alleen dan is de pijn allesvernietigend. Het gevoel van in de steek gelaten zijn allesomvattend. Verdwijnt mijn begrip, verdrongen door de fijne herinneringen. Waarom wilde hij in hemelsnaam dood, eerder dan de natuur het toeliet? Zonder afscheid, zo verrekte eenzaam.

Bewust probeer ik aan de verschrikkingen van zijn leven te denken. Hoe zwaar en moeilijk het was. Dat ik ook niet meer wist waar hij een sprankje vreugde vandaan moest halen, laat staan het vleugje hoop. Hoe verschrikkelijk moet dat geweest zijn voor hem, die dat leven moest ondergaan? Dan is de pijn allesvernietigend. Raak ik doordrongen van de zwarte kant van het leven, de oneerlijkheid in het alles. En weet ik amper hoe ik zelf verder moet.

Mijn vader zou willen dat ik de misere er af strip, de fijne herinneringen overhoudend om mee verder te gaan.  Maar dat gaat (nog) niet. De misere nodig om zijn dood begrijpelijk te houden.

Comments (11)



Previous

Zelfdoding of euthanasie

Next

Aardappelsalade ofzo

11 Comments

  1. MeisjeMeisje

    Lieve Cin,

    Als ik je vertel, dat dit wel gaat komen? Nu nog niet, maar straks wel. Ik praat uit ervaring. Het komt echt wel. Maar het heeft tijd nodig. Gun jezelf die tijd.

    Dikke knuffel van mij.

  2. Forceer niks, voel gewoon wat je voelt. En het is niet meer dan logisch dat je aan de ellende moet denken om zijn dood te bevatten. Die mooie herinneringen zitten er ook, en die gaan niet weg, dus neem je tijd. En geef je verdriet ondertussen alle ruimte, met alle bijkomende emoties. Het is jóuw rouwproces, en van niemand anders. Jij moet iedere dag verder leven met alles wat er gebeurd is, en dat vergt iedere vezel in je lijf op dit moment, en dat zal iedereen begrijpen hoor.

  3. Ook pijnlijke herinneringen maken ons tot wie wij zijn.

  4. Wat anderen hiervoor al zeiden: neem de tijd en accepteer de emoties, die horen er bij. De scherpe kantjes slijten op den duur wel, maar daarvoor moet je eerst de tijd gehad hebben om te verwerken, met al die scherpe kantjes erbij. En laat je nooit maar dan ook nooit door iemand wijsmaken dat het nu wel genoeg geweest moet zijn, dat je nu verder moet, aan jezelf moet denken. Het is pas genoeg geweest als het voor jou zo voelt, als jíj de rust ermee hebt gevonden en aan vooral de goede herinneringen kunt denken zonder dat bijna verplicht die scherpe kanten mee komen.

  5. ton

    Blijf bij jezelf. Natuurlijk is het het fijnst alleen met mooie herinneringen te leven, maar ook het verdriet en de verwarring moeten hun plek krijgen. Heel veel sterkte hierbij!

  6. Je legt goed uit wat er door je heen gaat. Ik kan er niets aan toevoegen wat nog zinniger zou klinken, maar misschien hoeft dat ook niet. Als je het hier uitlegt zijn er in elk geval mensen die je horen.

  7. @iedereen: dankjewel voor de bemoedigende en begrijpende woorden. Het is wat Laurent zegt, een beschrijving hoe ik me op het moment voel. Voor mijn idee het enige wat ik kan doen, er iets begrijpelijks van kan maken.

  8. Ik heb ook mijn beide ouders al verloren, en vrienden… de vergankelijkheid van het leven is soms benauwend, konden we maar dingen ongedaan maken, het leven in al zijn volheid opnieuw beleven, om de leegte van het nu te kunnen ontlopen. Houd je haaks CiNNeR… mijn gedachten zijn bij je… meer kan ik niet doen.

  9. @Pascal: je verwoord een deel van mijn gevoelens griezelig goed. Misschien moeten we proberen een andere volheid in het leven zien te vinden. Nu nog niet, maar later, als we er aan toe zijn. Heel veel liefs Pascal.

  10. desiree

    Alleen maar goede herinneringen vasthouden is onmogelijk, het een is niet los van het ander, de onprettige herinneringen zitten nu nog vol met emotie en zullen op de voorgrond blijven zolang je daar nog veel emoties bij zult blijven voelen.
    Ik denk dat je het goed doet, de manier waarop je gewoon niet anders kan dan dat het is. Jouw manier, jouw gedachten, jouw woorden en jouw gevoelens.
    Over een jaar en straks over vele jaren is het niet meer of minder, maar voelt en ziet het anders dan nu het voorlopig nog zal zijn.
    Je vader zou graag gewild hebben dat je de misere er af stript, iets wat onmogelijk is, het lukte hem zelf ook niet tenslotte als het om zijn eigen leven ging, wat geen verwijt is alswel dat hij alleen maar heel veel goeds voor je wilde.
    Er komt een tijd dat je hierin rust zal vinden, berusting, maar tot die tijd zal het zijn zoals je aangaf dat je nu ervaart.
    Stop het niet weg, anders blijft er straks inderdaad alleen nog maar pijn over ipv die mooie herinneringen, en dat is precies het tegengestelde van wat je vader wilde, en wat voor jou goed zou zijn om weer verder te kunnen.
    Heel veel liefs toegewenst! 😡 @};-

  11. Slik. Buikpijn en kippenvel als ik je stukje lees…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft