Month: May 2009

Verbod op godslastering toch behouden

En toen besloot Hirsch Ballin uit hoofde van het kabinet plotseling artikel 147 uit het wetboek van strafrecht maar niet te schrappen maar fijn te behouden.

Want tja, wat maalt een minister van justitie nu om een brede kamermeerderheid nietwaar?

Comments (24)



Zoals de waard is vertrouwd de arts zichzelf

Onlangs bleek dat artsen tienmaal vaker het bezwaarforumlier Electronisch Patient Dossier (EPD) hebben ingestuurd dan de gemiddelde burger heeft gedaan. Reden genoeg om te denken dat er wellicht een luchtje zit aan het EPD. Hoewel. Leest u dan eerst eens enkele argumenten van artsen om voorlopig tegen het nieuwe electronisch dossier te zijn (en huiver even mee):

Dat er onzorgvuldig met privacygevoelige informatie wordt omgesprongen, weten artsen uit de praktijk: ‘Met name op de huisartsenpost gaat alles van iedereen over de tong, of het nu patiënten of medewerkers betreft.’

Oftewel de huisartsenpost vormt een groot roddelnest en uw privacy ligt al aan barrels voor u de spreekkamer verlaten hebt. Ben benieuwd wat u denkt de eerstvolgende keer dat de assistente vriendelijk naar u lacht .. en is die knipoog wel zo leuk eigenlijk?

[Angst persoonsverwisseling] ‘Ik ken de praktijk dat er verschillende schermen van verschillende patiënten over elkaar heen zijn geprojecteerd, zodat je als hulpverlener, voordat je het weet, het verkeerde scherm zit in te vullen.’

Werd u al wat ongemakkelijk van de dagelijkse roddelpraktijken, dit is toch een stapje kwalijker. Voor u het weet slikt u viagra tegen een ontsteking of ernstiger. Was het ook niet het argument vóór het EPD, het feit dat er elk jaar weer mensen sterven door fouten in de medicatie en niet op de hoogte zijn van door anderen voorgeschreven medicatie?

‘Het tegengaan van belangenverstrengeling als een zorgverzekeraar een partij wordt van het ziekenhuis, wordt niet gegarandeerd’, is een ander argument om het bezwaarformulier in te vullen.

Dat is gek. Artsenbezoekers komen nog altijd over de vloer, fysiotherapeuten verdienen aan extra reclamezuiltjes hier en daar, geen arts protesteerde tegen het idee artsen aandeelhouders van ziekenhuizen te maken en zo zijn de voorbeelden van belangenverstrengeling talrijk. De zorgverzekeraar zit daarbij al lang en breed op de stoel van de arts. Blijkbaar is dat punt pas belangrijk als de arts er zelf tegen aanloopt in de rol van patient. 

Als de patiënt zijn eigen EPD kan inzien zonder uitleg, bestaat de kans dat artsen dingen bewust niet of onvolledig opschrijven, melden respondenten.

Hier moest ik meteen denken aan een ouderwets fenomeen wat nog steeds wel in gebruik is: ‘het ZW-dossier’, oftewel het stempel ‘zijkwijf’ in uw medische gegevens. Dat is het enige waarvan men kan voorstellen dat een arts liever niet heeft dat u dat onder ogen krijgt nietwaar? Naast opmerkingen dat u vast een hypochonder of een aansteller zal zijn.

Feitelijk bent u na het lezen van alle argumenten nog niets wijzer over de voor- en nadelen van het Electronisch Patient Dossier of de werking daarvan. Het maakt echter wel duidelijk dat er iets grondig verkeerd zit in onze zorg en de mentaliteit van menig zorgverlener. Zoals eigenlijk eerder al bleek toen naar buiten kwam dat zorgverleners gerust hun wachtwoord aan vreemden geven en computers en dossierwagens onbeheerd achter laten om elders wat anders te gaan doen. Het probleem is niet het EPD, het probleem zit in de zorg.

Jammer dat we daar geen bezwaar tegen aan kunnen tekenen …

Comments (6)



Zo los je een crisis op

Huiseigenaren die krap zitten, moeten tijdelijk woonlastenverlichting kunnen krijgen. Voor wie even niets meer kan betalen, moet er uitstel van betaling komen, schrijft Van der Laan. Ook wil hij dat woningcorporaties huizen opkopen van mensen met betalingsproblemen, om deze vervolgens weer aan hen te verhuren.

Zie hier de wondere wereld van crisismaaregelen op gebied van wonen. Waar de gemiddelde huurder die ‘tijdelijk krap zit’ na drie maanden op straat wordt gezet door de woningbouwvereniging, zou deze zelfde woningbouwvereniging plots een vangnet moeten bieden aan huiseigenaren. 

Onder het mom dat het niet erg is om een huis te verliezen wat toch al geen eigen bezit was??

Comments (7)



Nog even ..

Ow jawel, er is zat om me over op te winden ende druk over te maken anders dan het lifeloggen van de laatste tijd. Ik kom alleen even niet verder dan het optrekken van een wenkbrouw of een verhitte discussie hier en daar met een vriendin. Iets met vorken en teveel hooi ofzo. Hopelijk ende waarschijnlijk gaat dat snel wel weer veranderen.

Tot die tijd even een update: het afwikkelen van een nalatenschap blijkt verrot lastig als de notaris tegenwerkt en je op de bonnefooi aan de slag moet. Toch beginnen er al wat administratieve puinhopen opgelost te raken en is een en ander eindelijk in gang gezet. Verder was mijn behandeling van de rails gevallen door gesloten praktijken en uitstel van benodigde injecties. Leermoment: dat moet ik voorlopig niet meer laten gebeuren. Inmiddels lijkt het weer even wat beter geregeld, nu nog mezelf fysiek bij elkaar rapen.

Comments (10)



Nare mensen!

Loop er inmiddels een woede aanval of twee per dag van op: de mens die lijkt te leven om tegen te werken en vooral maar zo vervelend mogelijk te doen. U kent ze vast ook wel, van die mensen die alles moeilijker maken dan het toch al is om redenen waar we alleen naar kunnen gissen.

Zoals de politie die alles juridisch ternauwernood correct afhandelde maar vooral liet blijken helemaal geen beste vriend te zijn voor de burger. De internist die van alles mis vond maar vervolgens de legendarische woorden sprak ‘ik weet natuurlijk niet hoe u zich voelt of welke klachten u heeft’ – op die manier kan ik net zo goed naar de buurvrouw stappen, die weet het ook niet maar is een stuk goedkoper – om me vervolgens mét behandeling maar zónder instructies terug los te laten bij de huisarts. De huisarts die dan ook claimt geen verstand te hebben van mijn problematiek of behandeling maar toch elke vier weken op de bonnefooi van mening wisselt, waardoor ik iedere keer weer in strijd moet om een 50 jaar oud wereldwijd bekend medisch protocol toegepast te krijgen (wat gewoon in het medisch kompas staat wat net zo gewoon achter hem op de plank staat). De notaris die ik dik betaald heb voor een verklaring van beneficaire aanvaarding maar die weigert die verklaring in mijn bezit te laten komen alsook elke andere informatie die ik nodig heb. De rechtbank die de verklaring heeft afgegeven maar simpelweg op het standpunt blijft staan dat ik ‘gewoon al moet wéten’ wat de wettelijke verplichtingen zijn waar ik aan moet voldoen. Een bank die weet dat zij iets moeten afhandelen maar zelf geen clue hebben wie dat dan eigenlijk moet gaan doen (je verzint het toch gewoon niet?!). En dan nog een stuk of wat bedrijven die hun servicedesk volstampen met onkundige mensen die geen enkele bevoegdheid hebben wat dan ook op te lossen. Mensen die daar blijkbaar veelal erg onbeschoft van worden en denken dat de klant niet koning maar vloermat is.

Op het moment hebben we met bijna al deze mensen tegelijk te maken en alleen dát is ruim voldoende om een steeds grotere behoefte te krijgen geheel overspannen iemand op zijn bek te willen slaan. Nee, ik geraak er zelf ook niet bepaald sympathieker op zo.

Klinkt bekend?

Om wat positiever te eindigen, internet is juist een bron van hulp en welwillendheid gebleken. Vooral Opa Buiswater en Frans54 hebben me bakken hulp gegeven en me een stuk wijzer kunnen maken. Voor mijn gezondheid puzzelen deelnemers van een patientforum mee. Heb ik het nog niet over lezers, vrienden en kennissen die me de ruimte geven eindeloos van me af te praten. En natuurlijk mijn vriend, mijn steun en toeverlaat die er allemaal net zo moe van wordt als ikzelf maar er altijd voor me is. We komen er wel, het duurt alleen even ..

Comments (10)



Gisteren

Vier mei tegen een uur of een ‘s nachts betrapte ik mezelf er op. Stiekem had ik vanaf twaalf uur zitten wachten op het telefoontje van mijn vader om me zingend te feliciteren met mijn verjaardag. Zijn zelfmoord zo vers in mijn geheugen, verwachte ik het als bij een wonder toch. Al mijn plannen om te proberen er tegen alles in een leuke dag van te maken, verzopen in mijn tranen.

En ik weet het wel. Mijn leven eindigt niet omdat hij het zijne beëindigde. Hij zou ook willen dat ik gelukkig ben. Ik mag best genieten van leuke momenten. Uiteindelijk zal ik zelf weer wat van mijn leven moeten gaan maken. Maar gisteren was niet de dag waarop dat allemaal ging gebeuren.

Gelukkig is het vandaag ‘gewoon’ dinsdag. De gewone dagen zijn voorlopig wel moeilijk genoeg.

Ik schaam me bijna tegenover de tientallen mensen die hele leuke, vrolijke berichtjes hebben gestuurd om me een leuke dag te wensen. Een leuke dag was het niet, maar de lieve wensen vond ik erg fijn om te lezen.

Comments (15)



Slachtofferhulp

Koninginnendag, na vertoning van wat afschuwelijke beelden komt er een mijnheer in beeld om te vertellen hoe traumatisch deze beelden kunnen zijn. Dat het niet gek is dat u als tv kijker daar onrustig van wordt of vervelende gevoelens van krijgt. Gestressed van raakt wellicht. En .. om te melden dat ook de tv-kijker gebruik kan maken van slachtofferhulp. Want het is niet niets, wat de beeldbuisvolwassenen zomaar gezien hebben die dag.

Meteen zie ik mezelf alweer jankend bij de balie van het politieburo staan, twee weken na de zelfdoding van mijn vader. Waar elke hulp geweigerd werd. Geen politiezaak en geen zaak voor slachtofferhulp, er was immers ‘geen sprake van een misdaad’. Klachtenafhandeling maakte het vorige week nogmaals duidelijk, de politie had juridisch juist gehandeld en niemand hoefde zich ook maar ergens mee te bemoeien. Ja lullig dat de oom die mijn vader vond anderhalve week later zelf in het ziekenhuis belande omdat zijn lichaam de stress niet aankon (het gaat inmiddels goed met hem). Best kil ja dat de beloofde opvang voor mijn vriend en mij vertrokken was toen wij daar aankwamen. En natuurlijk begreep men dat ik geen enkele informatie had kunnen halen uit slechts de woorden ‘u bent de dochter, gecondoleerd’. Maar het was volgens het boekje, zo is het protocol nu eenmaal.

Gelukkig mag ik nu wél bellen omdat ik afgelopen donderdag naar het journaal heb gekeken …

Update: Vrijdag kijk ik Pauw en Witteman waar twee directe slachtoffers van het drama in Apeldoorn aanwezig zijn. Ook zij hebben geen slachtofferhulp of welke geestelijke hulp dan ook gehad. Iedereen aan tafel denkt dat de gemeente waar zij wonen daar nog wel snel mee zal komen. De woonplaats herkennend, denk ik van niet.

Update: vannacht zie ik dezelfde slachtoffers bij Rondom Tien. Er wordt veel geluld over de maatschappij die liefde en aandacht aan elkaar moet schenken, in verband met de doorgedraaide dader. De slachtoffers hebben nog steeds geen hulp gekregen.

Comments (12)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft