Month: July 2009

Ziek .. pause

Het is even wisselvallig stil hier op het moment, maar dat had u al gemerkt zeker? Niet omdat ik in een zware depressie gevallen ben maar omdat ik al vier weken aan het worstelen ben met mijn gezondheid. Bacteriele infectie in mijn huid, antibioticakuur, schimmelinfecties door de antibioticakuur, daar weer een middel tegen en toen volgde een hevige pijnaanval en meer geneuzel. Vermoedelijk galstenen, in elk geval de ontstekingswaardes in mijn lever niet helemaal goed en een halve apotheek op tafel, moet ik het rustiger aan doen dan ik wil. U begrijpt dat ik me niet zo lekker voel.

Vandaar ..

Comments (12)



Windows helpt vergankelijkheid een handje

De laatste foto’s van mijn vader, zijn laatste mailtjes, enkele van zijn schrijfsels en de lieve mails en schrijfsels die ik had gekregen naar aanleiding van zijn dood. Allemaal dingen die ik nog vaak bekeek of las .. allemaal verdwenen. Alle backups daarvan op meerdere schijfruimtes .. eveneens verdwenen. Mijn mailprogramma inclusief mapindeling, compleet leeggeveegd. Met dank aan Windows Vista die blijkbaar eigenhandig besloot ongezien wat problemen ‘op te lossen’ en een en ander totaal willekeurig op te schonen. Een deeltje was extra opgeslagen en heb ik weer terug kunnen vinden, een deel is simpelweg verloren.

We hebben nog een recoveryprogramma laten draaien maar het mocht niet baten. Alhoewel ik werkelijk alles terug heb kunnen vinden, waren alle files die ertoe deden gesloopt en niets meer waard.

Bar ironisch dat ik de computer aan had gezet om precies deze bestanden die voor mij belangrijk waren, nog eens extra op CD te branden. Ronduit lullig dat alle zakelijke brieven en onbelangrijke bestanden rond mijn vaders dood zijn blijven staan.

Voor het eerst kreeg ik even een grondige hekel aan mijn PC …

Comments (10)



Ocherme de politieagent toch …

Tweeënzeventig procent [van de geinterviewde agenten] zegt ook dat het publiek onvoldoende waardering heeft voor de politie.

 Mijn eigen ervaringen met de politie zijn inmiddels erbarmelijk te noemen. Niet alleen omdat zij mij ‘vergaten’ op te vangen in de nacht dat mijn vader zelfmoord pleegde maar des te meer om de klachtenafhandeling die daarna volgde. Nu ik weer wat normaler kan nadenken zie ik pas hoe onbeschoft alle gemaakte fouten en gebrek aan medemenselijkheid totaal onder het tapijt geveegd zijn.

Sowieso de manier waarop een en ander juridisch werd afgedekt. In Nederland houden we van zelfstandigheid en eigen verantwoordelijkheid, dus zodra bij onderzoek blijkt dat er sprake is van zelfmoord, is het geen politiezaak meer. In mijn geval werd daarmee verklaard waarom de belofte dat er politie in het huis van mijn vader zou zijn om mij op te vangen, niets waard bleek. Zij waren mij niet ‘vergeten’, er was geen verschrikkelijk ongeval elders gebeurd, het was gewoon geen politiezaak meer dus was het ‘normaal’ dat wij in een leeg huis aankwamen zonder te weten waar elke levende ziel was gebleven. Bovendien hoefde de politie dan ook niets meer te doen, waardoor niemand mij welke informatie dan ook hoefde te verschaffen over wat mijn vader had gedaan, hoe zijn lichaam er aan toe was of zelfs welk buro er was geweest. Om het geheel goed af te timmeren volgde nog een wel erg knullige argumentatie: men had niet verwacht dat ik sleutels van mijn vader zou hebben. Oftewel, de politie was er vanuit gegaan dat ik voor een dichte deur zou komen te staan en dan in mijn glazen bol had kunnen zien waar mijn familie gebleven was. Die daar nog altijd op het buro zaten, te wachten tot een politieagent ons naar hen zou komen brengen. Ow, en ze hadden mijn telefoonnummer niet. Een regelrechte leugen, ze zijn onmiddelijk mijn telefoongegevens nagegaan en hadden zelfs door mijn gsm kunnen zien dat ik onderweg was.

Wat betreft slachtofferhulp kwamen ze ‘goed’ weg. Die hulp is voor slachtoffers van een misdaad. En hoe we het ook wenden of keren, wij zijn geen slachtoffer omdat er geen misdaad is gepleegd. Goed, ze hadden slachtofferhulp wel in kunnen schakelen maar juridisch hoeft het niet dus had mijn klacht geen grond. Gek trouwens, want ben je per ongeluk getuige van een zelfdoding van een vreemde of zelfs maar een ongeluk, krijg je die slachtofferhulp wel aangeboden of kan je die wel aanvragen.

Nog mooier wordt het als het gaat om het vrijgeven van het huis en het lichaam. De politie beweerde glashard dat alles was vrijgegeven aan mijn familie op het buro en mijn familie de verantwoordelijkheid hadden gehad mij in te lichten. Dat ik dus mijn vader had laten opbaren terwijl dat zeer onverstandig was, was ineens de schuld van mijn familie. Vergoeilijkend werd er aan toegevoegd ‘uw familie zal toch wel wat in de war geweest zijn, misschien zijn ze het u daarom vergeten te vertellen’. Frappant, mijn familie had namelijk ook een klacht ingediend. En dezelfde vertrouwenspersoon die mij opstookte de familiebanden eens te verbreken, vertelde aan hen dat er wel degelijk een fout was gemaakt. Dat het lichaam en het huis aan hen vrij gegeven had moeten worden met alle benodigde informatie, maar dat iedereen dat vergeten was te doen. Overigens werd hun klacht op een andere manier weggewoven. Wilden zij het doorzetten, dan moesten ze hun verhaal doen voor een kille commissie van zes personen. Dat werd ten zeerste afgeraden vanwege de emotionele belasting en vanzelfsprekend heeft mijn familie dat dus ook niet doorgezet.

Verder had ik ‘geluk’ dat de hulpofficier van justitie als enige vond dat hij me een gesprek moest aanbieden om te vertellen wat er nu precies gebeurd was die nacht van vier op vijf januari. Anders had ik de keuze tussen helemaal geen informatie – opnieuw, het is geen politiezaak meer dus hoeft niemand ook maar iets te doen – of het verkrijgen van het dossier per post. Let wel, zo’n dossier bestaat voornamelijk uit vele foto’s. Sowieso niet aan te raden om te bekijken en al zeker niet als ze door de TNT worden bezorgd.

De klachtenprocedure zou afgerond worden middels dit verhaal op schrift wat ik moest onderteken om de klacht afgehandeld te hebben. Ik heb niet getekend omdat al snel bleek dat ik was voorgelogen over mijn familie. U raadt het al, ik heb er inderdaad nooit meer iets van vernomen. Want wat onder het tapijt moet, zal onder het tapijt verdwijnen nietwaar.

Wat ik aan het geheel misschien nog wel het ergste vond, is de vele keren dat mijn begrip is gevraagd. Begrip dat het voor politie ook een zware zaak was. Begrip omdat de methode van zelfdoding van mijn vader iedereen zo geschokeerd had. Begrip omdat zij allen zelf hulp nodig hadden gehad om een en ander te verwerken. Begrip dat zij ook maar mensen zijn. Zonder van iemand maar éénmaal een sorry te horen, zonder ook maar een sprankeltje hulp te kunnen krijgen, zonder ook maar van één iemand te horen dat zij het vervelend vonden hoe het gegaan was maar mét beschuldigingen richting mijn familie, moest ik nog ergens begrip vandaan halen?!! Dat had ik niet, dat heb ik niet en dat zal ik nooit krijgen.

Ok, ik begrijp dan weer wel dat de politie ervaart dat ‘het publiek’ weinig steun over heeft voor de politie. Nog beter begrijp ik waarom die steun van ‘het publiek’ ontbreekt.

Heb ik achterwege gelaten hoe de politie in mijn eigen woonplaats reageerde toen ik in nood daar hulp probeerde te krijgen. Die me mijn verhaal lieten doen aan de publieke balie, naast iemand die zich stond op te winden over fietsendieven. Waar een agent een spurt nam zodra ik naar de koffieautomaat werd verwezen, om voor mijn neus eerst snel elf koffie uit dat ding te sleuren. Dat ik behandeld werd alsof ik gek was en geen recht had op informatie (want toen was het ineens wél een politiezaak?). Hoe ik later buiten stond met op een memobriefje het nummer landelijke politiediensten. “Kunt u daar uw verhaal doen, misschien kunnen die op postcode zien welk buro betrokken was”.

Comments (9)



Ministerie van VWS het nieuwe Lourdes?

Om even een situatieschets te geven: ik ben afgekeurd voor de WAO, eenmaal per week zie ik de huisartsassistente om me te voorzien van een injectie die ik de rest van mijn leven zal krijgen, ik betaal me blauw aan medicijnen die volgens Ab Klink geen medicijnen mogen heten en haal er nog wat meer op die de goedkeuring van Klink wel weg kunnen dragen, mijn medisch dossier is zo’n vijf centimeter dik, het eigen risico is in februari al opgesoupeerd en bij de apotheek weten alle medewerkers al waarvoor ik kom als ik alleen maar binnenstap. Toch ben ik plotseling niet meer chronisch ziek!

Halleluya, zou je denken. Ware het niet dat ik er niets van gemerkt heb en alleen op papier plots niet meer chronisch ziek ben. Volgens de nieuwe regeling die moet compenseren voor versobering van belastingaftrek bijzondere ziektekosten dan. Want tja, ben je niet opgenomen in een instelling dan hangt het moderne chronisch ziek zijn blijkbaar af van een summier lijstje aandoeningen en medicijnen. Waar menig chronisch zieke zomaar niet aan voldoet.

Het wordt nog beter als we kijken naar de compensatieregeling eigen risico. Dan ben ik namelijk ook niet chronisch ziek omdat ik niet voldoe aan het gestelde aantal dagdoseringen van bepaalde medicatie (van dezelfde summiere lijst). Omdat ik daar allergisch op reageer maar goed, dat interesseert niet natuurlijk. Mijn werkende partner is echter plots wél chronisch ziek vanwege medicatiegebruik.

Goed, er is nog een compensatie arbeidsongeschikten in het leven geroepen dus ik hoop niet heel veel slechter uit te komen dan voorgaande jaren. Maar gewoon het feit dat ik  en velen met mij  plotseling niet meer als chronisch ziek aangemerkt worden zonder bijbehorende genezing …

Comments (14)



Bank zonder geld

Dat op de spermabank geen geld te halen is, was al bekend. Maar vanaf volgende week is er ook bij de vierde bank van Nederland – de SNS Bank – geen muntje meer te bekennen. ‘Eigentijds bankieren’ heet dat. En dat is inderdaad niet om u van dienst te zijn maar simpel omdat de bank meent dat cash geld transacties nu eenmaal niet lonend zijn.

De SNS Bank wauwelt dan verder nog iets over ouders die voor hun kinderen maar electronisch moeten overmaken en boodschappen kunnen doen met het spaarvarken. Ow en ouderen en gehandcaipten die extra geholpen kunnen worden bij het electronisch bankieren, met in hoogte verstelbare computers. Echter heeft SNS het met geen woord over het midden- en kleinbedrijf en hoe die de opbrengt op een rekeningnummer moet weten te krijgen. Ook niet over mensen die zeer grote bedragen nodig hebben en dat midden op straat uit de muur moeten gaan halen, als dat al kan.En wat voor de mensen waarvan het pasje om weet ik wat voor reden ingeslikt wordt? Die gaan maar een dag of tien van gebakken lucht leven?

Het lijkt er op dat de SNS Bank wel erg overmatig vertrouwd op de moderne techniek en schijt heeft aan haar klanten. Ben benieuwd of dat nog consequenties gaat hebben voor het klantenbestand of de gemiddelde klant ook dit over zich heen zal laten komen.

Comments (11)



Schrijver Kluun zag ook claim op mat

En zo stond op Kluun.nl plots te lezen:

Enige tijd geleden werd ik verrast door een officiele brief van de firma Swordstone, een brief waaraan een kopie van een webpagina van mijn site, uit 2004 was geniet.

Want ook de schrijver van ‘Komt een vrouw bij de dokter’ groef ooit eens door google pictures, dacht dat deze fotootjes gebruikt mochten en deed dat ook boven een column. En kreeg een claim van 1020 euro op de mat. Lachte eerst eens even hard. En kwam toen tot een teleurstellende ontdekking:

“Vervolgens ben ik me toch maar eens in de jurispudentie over dit soort zaken gaan inlezen. U gelooft het niet (ik geloofde het in ieder geval niet) maar Schuld en zijn firma staan in hun recht. Foto’s die gewoon op Google pictures staan, al betreft het foto’s zonder bronvermelding, mogen niet gebruikt worden zonder dat je daarvoor als blogger de fotograaf hebt opgespoord en officieel toestemming van hem hebt gekregen om die foto te mogen gebruiken. en nee, het maakt geen flikker uit als je die foto’s in een 12kb-bestandje met een 2×2 cm formaat op je site hebt staan en dat er (zoals op mijn site destijds, in 2004) maar anderhalve man en een paardenkop komt koelekoeren en dat je geen cent verdient aan je site – mensen als Schuld staan in hun recht als ze met terugwerkende kracht  honderden tot zelfs (want boete, geen bronvermelding) meer dan duizend euro’s vorderen.”

Kluun heeft hierop besloten de gevraagde 510 euro over te maken aan Peter-Vincent Schuld’s Swordstone. Begrijpelijk wellicht maar toch ook jammer ergens. Een rechtzaak rond een bekende schrijver zou immers heel wat meer aandacht genereren voor de verouderde auteurswet en de manier waarop bedrijven hun brood verdienen met deze wet in de hand, dan de rechtzaken tegen kleine weblogjes. Laten we hopen dat zijn publicatie toch een en ander zal triggeren.

Kluun vermeldt tevens “Foto’s met mijn kop erop mag u ook gewoon gebruiken voor uw blog. Mocht u problemen krijgen met de fotograaf, meld u dan even bij mij. Dan verbied ik hem mijn foto te gebruiken.” Dat is een ludiek aanbod. Vergeet echter niet dat het u geld kan kosten. Kluun biedt tenslotte niet aan om eventuele claims te betalen ..

Comments (3)



Zo lost de nederlander problemen op

„De gemeente is verantwoordelijk voor de dood van die man. Het is al twee jaar een zootje op het Leidseplein” (taxichaufeur) (NRC)

“Maar de gemeenten staan machteloos, omdat sinds de liberalisering van het taxivervoer in 2000 de regelgeving rijksaangelegenheid is geworden.” (amsterdamse wethouder Hans Gerson (verkeer en vervoer, PvdA)

Een willekeurige klant stapte na een leuk avondje stappen ‘veilig’ in een taxi en vond daar de dood. Ondertussen is die klant al vrijwel vergeten en lijkt de dader welhaast het slachtoffer. Slachtoffer van jawel: ‘de taxiwet’.

Het lijkt het trieste doch ultieme voorbeeld van een merkwaardig fenomeen onder deze welvarende bevolking: we kunnen er niets aan doen en het komt door ‘het systeem’. Behandeld iemand op een helpdesk je als stront, dan zal diegene wel een kloterige werkplek hebben. Gedraagd iemand in functie zich als een hufter, dan wordt die persoon vast onderbetaald ofzo. Levert iemand geen werk af dan komt het door ‘de hoge heren’ die ‘het’ vast verkeerd doen. En slaat een taxichauffeur een klant dood dan was de chaufeur in kwestie een “heel aardige, rustige jongen” die getergd werd door de taxiwet.

Blijkbaar komt het bij het gros van de bevolking niet meer in het hoofd op dat er wellicht een bitje scheef zit in menig brein. Dat het niet ‘normaal’ is om je frustraties uit te leven op wildvreemden, zeker niet klanten en al helemaal niet uiterst geweldadig. Dat een rottige werkplek, een hufterige baas of een rammelende wet echt géén goede reden is dan maar rond te schoppen tegen al wat er niets mee te maken heeft.

Waarschijnlijk gaat het hand in hand met een ander fenomeen, de heersende gedachtengang: het-maakt-niets-uit-wat-je-doet, het-helpt-toch-niets. Dus staken we niet, protesteren we niet, demonstreren we niet, zoeken we geen andere baan en proberen er ook niets iets beters van te maken. Nee, wat kut is zal kut blijven en doe er vooral een schepje bovenop.

Jammer genoeg werkt het in dit geval. Ok, de klant is helaas dood en dat zal iedereen heus erg betreuren. Maar de nieuwe taxiwet is in aantocht. En zo heeft geweld meer effect gehad dan welk protest dan ook…

Comments (11)



Mobiel poepen en piesen

De laatste tijd merk ik dat steeds meer mensen mij ‘meenemen’ naar het toilet. Dat je gezellig over de telefoon aan het kletsen bent en ineens het geluid van de stortbak, gerommel van de closetrolhouder of – iewww – geklater en gedruppel hoort. Sommigen vertellen er ook nog bij dat ze ‘even moeten afvegen hoor’ om vervolgens onder een hoop gezwoeg en gezucht af te vegen wat ik niet wil visualiseren. U begrijpt, onvermijdelijk doen de hersens dat toch.

Een tijd lang heb ik uitgesproken dat ik al dat gepoep en gepies onder het bellen niet zo kan waarderen. Maar helaas, sinds het snoer zelfs van de vaste lijn verdwenen is, lijkt er geen houden meer aan. Alsof bellen net zo’n levensbehoefte is als ademhalen, komt het bij enkelen niet meer op dat je een telefoon ook neer kan leggen of terugbellen heus een optie is.

Nog frappanter misschien is dat mijn oma de énige is die dan vervolgens wél de telefoon neerlegt om d’r handen te wassen. (Want ze kan kunstig behendig al bellend panty’s ophijzen maar een waterkraan bedienen is andere koek, al een raadsel op zich nietwaar). Anderen rennen blijkbaar gerust de deur uit om lustig handen te schudden of E-colie in hun oren te smeren.

Inmiddels hoor ik zo vaak oergeluiden dat ik me afvraag, ben ik nou de enige die al dat gepies en gepoep onder het bellen een smerige gewoonte vind?

Comments (18)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft