Month: August 2009

NS en een vervroegde 1 april grap?

Om alles in goede banen te leiden, wordt extra personeel ingezet, onder wie werknemers die normaal op kantoor werken. (…) Bij diverse spoorwegovergangen zet ProRail verkeersregelaars en opsporingsambtenaren in om te voorkomen dat weggebruikers gevaarlijke capriolen uithalen. Ook diverse gemeenten treffen extra maatregelen.

Zo rukken in Boxtel hulpdiensten bij elke melding dubbel uit en nemen ze elk een andere route om te voorkomen dat ze voor dichte bomen stranden. ‘Spoorbomen kunnen deze week tot 50 minuten per uur dichtgaan’, zegt Wim van Erp, verkeerswethouder in Boxtel.

Je zou denken dat er een weeralarm is afgegeven of er een ramp is voorspelt. Niets is minder waar, het betreft slechts een ‘experimentje’ van de NS zoveel mogelijk treinen de spits in te duwen, ongeacht welke chaos het op zal leveren en hoeveel mankracht en extra maatregelen het ook kost. En waarom? Nou gewoon: “Volgens de woordvoerder tonen computersimulaties aan dat elke 10 minuten een trein laten rijden ‘net’ kan.”

Ben ik de enige die zich afvraagt of dit een vervroegde 1 april grap is?

Comments (7)



Ik heb er mijn buik vol van …

Kreeg er een chronische ziekte bij, werd 100% afgekeurd voor de WAO, daalde zestig procent in inkomen, mijn partner werd de werkeloosheid in gereorganiseerd en we verzopen in de financiële problemen. Mijn moeder overleed in onze armen, zesenveertig jaar en compleet gesloopt door chemokuren, operaties en vele, vele complicaties. Mijn vader probeerde achter haar aan te gaan door alcohol en verwaarlozing maar kon ik overhalen zich op te laten nemen in een psychiatrische kliniek, al nam hij me nog een tijd eigenlijk kwalijk dat ik hem niet dood had laten gaan. Toen hij opkrabbelde kreeg ik op de valreep voorstadium baarmoederhalskanker gesteld en werd met spoed geopereerd.

Dit is een jaar. Een jaar. Er waren al twee van zulke jaren aan vooraf gegaan. Er zouden nog zeven van zulke jaren volgen om tot de dag van vandaag te komen.

Het fysieke begin van het einde voor mijn vader was een galblaasoperatie. In plaats van dezelfde avond thuis op de bank te zitten, kwam hij door een nabloeding en complicaties op de intensive care terecht. Tegen alle kansen in overleefde hij het maar het zou het begin van vele complicaties en ziektes meer blijken. Uiteindelijk zo kapot van binnen, dat er geen leven meer was. Zo verlangend naar de dood, dat hij begin dit jaar beheerst zijn keel doorsneed. Hoe vaak heeft hij niet gezegd dat hij liever in die eerste operatie was gebleven? Wie had gedacht dat ik het nog zo roerend met hem eens zou raken op dat punt.

Vorige week werd op een echo van de buik een galsteen gevonden. Het is maar de vraag of die voor mijn klachten van het moment zorgen, maar het zou kunnen. En in dat geval is het voorstel om mijn galblaas operatief te verwijderen. Mijn galblaas.

Ik durf niet.

Ik wil het niet.

Misschien heb ik wel buikpijn omdat ik mijn buik er van vol heb. Letterlijk. Mijn buik vol heb van problemen en zwaarmoedige gevoelens. Van verwerkingsprocessen en depressieve periodes. En vooral van ‘moeten’, omdat er teveel is waar ik niet omheen kan…

Comments (17)



Ben er ziek van …

En toen was het echt helemaal op …

Afgelopen week werd ik na een telefonisch consult van een half uur gevraagd nog even terug naar de invallend huisarts te komen, om afwijkende leverwaardes, pijn- en diarree klachten te bespreken en te bekijken of mijn medicijngebruik invloed op mijn leverwaardes zou kunnen hebben. Omdat ik nog een onderzoek op stapel heb staan zag ik het nut er niet direct van in, maar al erg blij met een zeer gedegen huisarts zei ik vanzelfsprekend toe. Hoe anders kan het lopen.

Bij binnenkomst viel direct op dat ik een geheel andere huisarts voor mijn neus had. Bij navraag bleek dat de bedoeling, hij noemde zichzelf  lachend ‘de grote baas’ en daarom zat ik nu bij hem. Ik kreeg er een arts in opleiding bij kado, zonder de mogelijkheid om nee te zeggen. Gezellig nam ze naast me plaats alsof zij de patiente was en kwam ik wat ongelukkig voor een hoek van het buro te zitten. Ondertussen liepen twee assistentes in en uit, werden er nog gegevens van andere patienten ingevoerd en waren de grappen en grollen niet van de lucht. “Wij zijn een heel leutige praktijk” kreeg ik met een knipoog te horen. Ik kreeg het gevoel van een snelkookpan voor er een serieus woord was gevallen.

Toen moest mijn dossier geopend worden. Helaas, dat ging niet. Plots was ik onder een andere huisarts en huisartsengroep geschaard die blijkbaar al enkele consulten betaald heeft gekregen terwijl ik de goede man nog nooit gezien heb. En werd toegang tot mijn dossier geweigerd. “Dat moeten we eerst even oplossen hoor, anders gaan de betalingen niet goed”. Joh, ik maar denken dat het ook wel handig is als mijn dossier in te zien is. Lachen, gieren, brullen. Zeker toen ik ook een ander adres had. “Hahaha, je bent twee patienten geworden.” Zo grappig vond ik het eigenlijk niet.

Het werd er ook niet grappiger op, al bleef de huisarts er lol in houden. Hij wist eigenlijk niet wat ik kwam doen en besloot toen ineens al mijn langdurige behandelingen op de schopstoel te plaatsen. B12 had ik niet meer nodig, hij zou aanraden gewoon maar te stoppen. Waarom? “Om te kijken of de klachten dan terug komen, maar dat zal wel niet”. En “waarom neemt u in hemelsnaam zulke grote hoeveelheden vitamine D?” Nou, omdat ik een ernstig tekort heb, deficient was zelfs. Volgens de ‘grote baas’ liep het vast wel los en zou een stukje vis in de week eten alles wel in orde maken. En lachen, vitamine D is een in vet oplosbare vitamine dus “u zult wel geen tekort hebben, met uw lichaamsomvang”. Om de hele handel compleet te maken, kon ik nu ook wel van mijn maagzuurremmers af. Want “heel veel mensen slikken medicatie die overbodig is.” Mijn uitleg wat ik mankeer werd totaal in de wind geslagen. Want “‘je oogt heel gezond hoor” en “je komt prima voor jezelf op, dat wijst ook op een prima gezondheid nietwaar”.

Uiteindelijk heeft het geen effect dus zou ik me er niet druk om moeten maken. Hij is niet mijn eigen huisarts en kan niet zomaar mijn medicatie stoppen. Maar ik moet u bekennen dat de moed me even totaal in de schoenen is gezonken. Ik heb al zoveel strijd moeten leveren om onderzoeken voor elkaar te krijgen waar dan ‘frappant’ uitkwam dat ik gelijk had. Moet ik nu bij elke willekeurige zorgverlener een kopie van mijn dossier mee gaan nemen om onder de neus te duwen, om voorgeschreven behandelingen te behouden?

Het is namelijk niet alleen deze huisarts die zonder enige kennis van mijn medische achtergrond én zonder in mijn dossier te kijken voorstelt om medicatie te stoppen. De maagzuurremmers slik ik bijvoorbeeld omdat uit een rits ziekenhuisonderzoeken is gebleken dat mijn zuurwenzuwen te veel zuur aanmaken en de PH-waarde te laag is. Maar in de laatste zes maanden alleen al heb ik al vier keer te horen gekregen “Als mensen last hebben van zuurbranden, dan denken ze al snel dat ze teveel zuur aanmaken. Maar in werkelijkheid is dat vaak niet zo, dus dat zal bij u ook wel niet zijn” Vervolgens kan ik uitleggen, naar mijn dossier verwijzen of op mijn hoofd gaan staan,  ik word hooguit bekeken als overmatig assertief of lichtelijk hypochondrisch.

En daar ben ik even goed ziek van ..

Comments (22)



Gezond met het NIBUD

Zorgt u voor een ernstig ziek familielid? Het is heel normaal dat uw onkosten vergoed worden of dat u een uurvergoeding ontvangt. Maak hierover afspraken met uw familie.

Toch wel typisch voor het tijdperk waarin we leven, deze tip van het NIBUD op gebied van ‘uitgaven en gezondheid’.

Comments (6)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft