Month: September 2009 Page 1 of 2

Wilt u niet zo veel drinken in de kroeg ..

Minister van Binnenlandse Zaken Guusje ter Horst (PvdA) wil dat gemeenten een blaastest krijgen om drankmisbruik in overlastgebieden tegen te gaan. (…) Gemeenten kunnen volgens Ter Horst dan gebieden aanwijzen waar te veel drinken ‘s avonds en in het weekend verboden is.

Vorig jaar bij de invoering van Ab Klink’s anti-rookbeleid in de natte horeca was het een veel gehoorde uitspraak: “Wat is het volgende, niet meer drinken in de kroeg!”. Met een knipoog natuurlijk. Druipend van sacasme. Omdat we welliswaar enigzins onzeker, toch niet geheel verwachtte dat dat snel werkelijkheid zou kunnen worden.

Hoewel je je af kan vragen of dat laatste geen enorme naiviteit van de burger is. In een samenleving waar schaamharen worden geregistreerd op kleur danwel hoeveelheid, cartoonisten door tien man politie van hun bed gelicht worden, op elke straathoek een camera is geplaatst en vele, vele vrijheidsbeperkende en privacy schendende maatregelen meer zijn ingevoerd, is Big Brother al langer een feit dan de gemiddelde burger wenst te zien. Verplicht blazen past daar prima bij. Waarschijnlijk onder het mom ‘als je niets te verbergen hebt, dan blaas je toch gewoon lekker mee’.  

Dat nu ook nog uitgerekend Guusje ter Horst de resten van de natte horeca wil platbranden. Zelf veroordeeld voor een slok op achter het stuur, begin deze maand toegezegd aan de politiekorpsen dat er geen extra werk op hun bord terecht zou komen in ruil voor straffe bezuinigingen en toch al zo verbolgen over de ontevreden burger anno 2009.

Comments (14)



Kleuterkabinet

‘Absurd’, ‘tamelijk bizar’, ‘niet fraai’, ‘staatsrechterlijk vrij uniek’, ‘overdone’, ‘curieus’, ‘merkwaardig’. Enkele reacties van als kinderen zo verbolgen ministers en staatsecretarissen op de motie van wantrouwen die de VVD indiende na de Algemene Beschouwingen. Minister-president Balkenende ging nog een stapje verder in al zijn verontwaardiging en noemde de motie herhaaldelijk ‘een gotspe’. Minister Bos merkte aanvullend op dat de VVD zich ‘buiten de concensus heeft geplaatst’. Menig CDA’er toonde zich kleuterig rancuneus door te zeggen “Dit gaan we onthouden. Dat wordt nog vier jaar oppositie voor jullie.”

Hiermee maken Balkenende, zijn voltallige kabinet en de coalitiepartijen de Haagse politiek volslagen belachelijk. Want wat is er in hemelsnaam mis met een oppositiepartij die zich niet schaart achter kabinetsbeleid? En vooral: wat maakt dat een kabinet zou ‘mogen’ bepalen of er wel of niet een motie van wantrouwen tegen zichzelf ingedient wordt?

Comments (10)



'Gewoon' mexicaans

Nooit is een griep zo onderwerp van gesprek geweest. En inmiddels niet meer omdat het RIVM volop waarschuwt of de overheid uitputtend campagne voert. Nee, het is en blijft gesprek van de dag onder de gewone burger. Die het gezeik over de griep zat is dus er daarom voortdurend over doorzaagt alsof de rest van de wereld gebukt gaat onder komkommertijd. Inhoud: “het is maar een gewone griep”.

Tja. “Het is maar een gewone griep”. Er spreekt een soort teleurstelling uit eigenlijk. Alsof men stiekem massaal denkt: ‘Hee, er was ons een enorme ramp beloofd. Zo een met honderd duizenden doden tot gevolg. En een gestrande maatschappij erbij! Maar verdomme, het blijkt maar ‘een gewone griep’ te zijn’. Ja, dat is kut natuurlijk.

Toch, voor de teleurgestelden onder ons gloort nog hoop aan de horizon. Immers de gemiddelde man van de straat blijft niet meer thuis met zijn doodgewone griep. Welnee, die poogt nog zo lang als kan elke collega mogelijk aan te steken. Of elke klant, mocht er de mazzel bestaan dat het beroep dienstverlenend is. En nog maar eventjes is het alweer griepseizoen. Dan zijn er maar liefst twee ‘gewone’ griepen aan het rondwaren. Dubbel zoveel kans! Wie weet hebben we echt puur geluk, muteert er hier en daar nog wat.

Dan wordt het toch nog gezellig. Half Nederland in bed met de ow zo ‘gewone’ griep. Kunnen we eens op wat anders afgeven. Dat zo’n ‘gewone’ griep toch best klote voelt. En lang duurt. Of dat alle collegae ziek zijn en je zo hard moet werken. Dat instanties achterlopen omdat de gewone griep uitgebroken is.  Misschien vergaat er nog een risicogroep hier en daar, ook erg. Maar vooral kunnen we dan opnieuw kankeren op het RIVM. Want die hebben ons dan verdomme niet eens meer gewaarschuwd!

Comments (4)



Algemene Beschamingen

En toen bereikte politiek Den Haag een treurig dieptepunt in de parlementaire geschiedenis. De minister-president tuurde op zijn blaadjes, las op vlakke toon alleen maar voor, kon geen visie of richting verwoorden, beantwoorde tal van vragen niet, sloeg hele onderdelen over en vergat – ondanks de leus werk, werk, werk – en passant het hele onderdeel arbeidsmarkt. En jawel, na twee maal binnen één interruptiedebat een vraag ontweken te hebben over de plezierjacht van het koninklijk huis (het doodschieten van dieren dus, niet iets zeewaardigs) op kosten van de belastingbetaler, vroeg de minister-president bloedserieus ‘wat bedoelt u eigenlijk met ‘de plezierjacht?'(?!).  

Het resultaat van deze beschamende vertoning is even verbijsterend. Het komende jaar gaan twintig commissies gevuld met uitsluitend ambtenaren aan de slag in een zoektocht naar besparingen. En daar is dan alles mee gezegd. Deze commissies krijgen geen visie, priotering of zelfs maar richting mee. Het staat gelijk aan ‘joh, doe maar wat, als je maar geld weet te vinden’.

Feitelijk is dit de tweede sabatical in de Haagse politiek. Het kabinet gaat wachten op haar ambtenaren, de oppositie wordt daarmee buitenspel gezet en pas over een jaar gaat dit hele debat op herhaling, maar dan hopelijk met inhoud.

En zo lijkt de politieke crisis stukken groter dan de economische …

Comments (5)



Miljoenennota een discussiestuk

Frits Wester met de uitgelekte miljoenennota in de handen is al bijna net zo’n traditie aan het worden als de (afgrijzelijke) hoedjes parade  op Prinsjedag. Je zou dit jaar alleen bijna denken dat Frits de verkeerde stukken gekregen heeft. Er wordt namelijk nog geen miljoen in verdeeld maar lijkt meer op een discussiestuk voor een studentenvereniging economie of bestuurskunde:

“We weten één ding zeker: na de crisis zullen we te maken hebben met hardnekkige problemen, met name op de arbeidsmarkt en bij de overheidsfinanciën. Niets doen is geen optie, moeilijke keuzes zullen onvermijdelijk zijn,” waarschuwt Bos. Volgens het kabinet zijn ‘fundamentele politieke heroverwegingen ‘ nodig, en een breed maatschappelijk debat ‘over de vraag hoe we er – met minder middelen – toch voor kunnen zorgen dat Nederland er in 2020 schoner, slimmer, sterker, solidair en solide voor staat.”

Het kabinet wil een reeks heilige huisjes ter discussie stellen, zodat in sommige gevallen 20% kan worden bezuinigd op de overheidsuitgaven.”

Onlangs bleek in Netwerk dat de burger dit jaar meer vertrouwen in de politiek én dit kabinet gekregen heeft. Hoofdoorzaak: de manier waarop daadkrachtig met de crisis is omgesprongen. Ze zullen wel dubbel gelegen hebben in Den Haag.

Comments (17)



Jaloeziebelasting op erfenis?

“Wat mij betreft kan een student met een studieschuld anders behandeld worden dan een vijftiger met een tweede huis en een boot.”

Je zou denken dat het hier gaat om hypotheekrenteaftrek, huursubsidie, zorgtoeslag of wellicht nog loon- of vermogensbelasting of iets dergelijks.  Maar nee, het betreft een voorstel van PvdA Tweede Kamer fractie om de successerechten aan te passen: hoe hoger de inkomsten, des te meer belasting er afgestaan moet worden over de erfenis.

Nou ben ik helemaal voor het principe dat sterkste schouders zwaarste lasten dragen. Maar wat hebben die sterke schouders te maken met successierechten? Toch al een belasting van het type ‘erg gebeurd niets maar betaal toch maar’, lijkt het nu over te gaan in een misplaatste jaloezie belasting van het soort ‘U heeft al een boot, dan hoeft u geen erfenis meer toe te krijgen’.

Comments (13)



Verkeer en Waterstaat over zelfmoord

Zelfmoord op spoor vaakst in Nederland, kopte de Volkskrant afgelopen week (in een overigens erg lelijke kop, maar dat terzijde). Want in verhouding op het aantal verreden kilometers, blijkt dat in Nederland vaker voor de trein gesprongen wordt dan in omringende landen.

Je zou denken – tenminste, ik wel – dat na zo’n schrikbarend feit diepgravend onderzoek gedaan wordt naar de reden van deze zelfmoorden. Is het niet om te achterhalen waarom deze mensen zelfmoord plegen, dan toch om er achter te komen waarom het onder suicidalen zo populair is een machinist een trauma te bezorgen. Zo niet voor het ministerie van Verkeer en Waterstaat. Zij gissen op dat departement gewoon een eind weg naar de redenen en die kunnen ook niet oppervlakkiger. Alsof het aanwezig zijn van de mogelijkheid noopt tot zelfdoding:  

“De Inspectie Verkeer en Waterstaat verklaart de koppositie uit het fijnmazige spoornetwerk in Nederland. ‘Je zit bij ons altijd dicht op het spoor, dat trekt mensen aan die suïcidaal zijn . In landen met minder rails kiezen zelfmoordenaars voor een flatgebouw om vanaf te springen’”

Vervolgens wordt een en ander verder weggemoffeld met de uitspraak dat Nederland een ongeluk op het spoor ‘sneller als zelfmoord registreert’ en dat we dát zien in de eigenlijk te hoge statistieken. Ach ja, een ongelukje of een zelfmoord, wie ziet het verschil?!

Eigenlijk denk ik dat uit dit onderzoek vooral blijkt hoe vreemd er in Nederland omgegaan wordt met zelfmoord. Terug te herkennen in de ‘oplossingen’ die de NS heeft gezocht. Zij menen zelfmoord op het spoor tegen te gaan met hekwerken, struiken, lampen en camera’s. Alsof de suicidaal zal denken ‘oew een hekje, laat ik dan maar kiezen voor het leven’.

Comments (5)



(Niet) praten over dood

Godgloeiende, van zeer dichtbij heb ik 2 zelfmoorden meegemaakt, het is de meest laffe manier om uit te stappen. Get a life, zou ik bijna zeggen. Sla het boek dicht en begin een nieuw!

In onze maatschappij leeft de dood niet erg. Ook al is de dood het enige zekere in het leven, het zit niet in onze cultuur daar veel over te praten. Niet bij leven maar nog minder na een overlijden. Rouwen mag, maar kent over het algemeen een deadline. Gemiddeld wordt er zes maanden gegeven en dan moet er toch wel overgegaan zijn op de orde van de dag of een potje anti-depressiva. Niet dat de rouwende dat werkelijk zo ervaart trouwens. Maar verdere verwerking dient gaarne achter gesloten deuren te gebeuren. Dat het in elk geval niet zo opvalt. ‘We’ praten er niet zo graag over tenslotte.

Dat wordt nog erger als het gaat om zelfdoding.  De suicidale mens doet er helaas vaak verstandig aan de doodswens niet te noemen. Zelfs als de suicidaal eigenlijk geholpen wil worden met het leven, is het taboe op zelfdoding zo enorm dat het erover praten negen van de tien keer bestraft zal worden met negeren, shockherapie of gedwongen opname. Bovendien is deze maatschappij bang dat ‘het’ besmettelijk is. Erover lezen, praten of zien is het doen, lijkt de heersende gedachte. Dus beter van niet, laten we het er maar niet over hebben.

En dan is er nog de nabestaande van zelfdoding. De slechtste combinatie van al. Dat is de nabestaande waarvan niet alleen een groot zwijgen verwacht wordt, maar ook een soort rouwspurt. Alsof er wezenloos gecompenseerd moet worden voor al wat als negatief ervaren wordt bij zelfdoding. Degene met doodswens was doodongelukkig, de nabestaande dient dus zielsgelukkig te worden in een zo kort mogelijke tijd. Niets geen graf bezoeken of kaarsje branden maar ‘leuke dingen doen’ en ‘er toch wat leuks van maken’ is dan plots het devies. Voor de rouw zelfs maar begonnen is.

Een eigenaardig fenomeen. Zeker omdat iedereen eigenlijk heel goed beseft, dat het zo niet werkt…

Genoemd citaat is toevallig van een reagluurder die weinig blad voor de mond neemt. Maar dit soort reacties komen veel voor. Soms wat omslachtiger gebracht of in beleefdheden verpakt, maar met dezelfde strekking. Het is een strekking die ik persoonlijk nogal ongezond en naief vind. Die ik niet begrijp. En die ik ook niet wil begrijpen.

Comments (18)



'Gewoon' indrukwekkend

Dat ik bij de notaris kwam voor de overdracht van mijn vaders appartement. En dat dezelfde notaris me even apart nam om iets te bespreken. En ineens vertelde dat hij zich mijn vader nog kon herinneren. Van toen hij de overdracht regelde voor de koop van het appartement zeven jaar geleden. Vroeg of hij mocht weten hoe mijn vader overleden was. En duidelijk even van slag raakte toen ik vertelde dat hij zelfmoord had gepleegd. Liet merken dat mijn vader een fijne man was geweest. En begreep dat ik een afgrijzelijk jaar achter de rug heb.

Het was toch al een absurde dag. Het laatste afscheid met alle nare beelden en herinneringen die elke kamer in het huis bij me opriep, al was het nu volledig leeg. De verkoop van een appartement wat nooit van mij is geweest. Praten met de koopster die een nieuw leven gaat beginnen waar mijn vader het zijne liet. Een makelaar die werkelijk onbeschoft de lolligste thuis was en zelfs een medewerker van de notaris minuten lang luid uitlachte en bespotte om zijn uiterlijk. 

En dan de notaris. Hoeveel mensen zal die man niet gezien hebben in de afgelopen zeven jaren? Het was fijn om onverwachts troost te krijgen van een wildvreemde. Fijn om te horen dat zomaar iemand zich mijn vader nog kan herinneren, omdat hij op een positieve manier indruk achter gelaten heeft. Fijn dat zomaar iemand ook even stilstond bij de dood van mijn vader, op zo’n zogenoemde zakelijke dag.

En nu? De koop is rond en het eind van de afhandeling van de nalatenschap komt plots werkelijk in zicht. Dat ik wat kon zakken in de prijs werd beloond met slechts twee dagen te koop staan, op zichzelf al bijzonder in deze slechte tijd. En zo is de zakelijke rompslomp waarschijnlijk vele malen sneller voorbij dan ik had durven hopen of denken begin dit jaar. Nog even, nog even ..

Voor de mensen die zich afgevraagd hebben wat ik bedoelde met onderstaand stuk: Afgelopen vrijdag bleek dat de bank nogal gunstig naar zichzelf toegerekend had. Zo’n zes hypotheekbetalingen teveel. Niemand leek genegen dat snel recht te zetten, voor de zoveelste keer hoorde ik aan hoe alles ooit later wel op zijn pootjes terecht zou komen. In al die maanden is er echter niets op zijn pootjes terecht gekomen en dat heeft me al genoeg geld gekost. Dus besloot ik de zaken er wat simpeler en duidelijker op te maken. Het werd die vrijdag nog rechtgezet of ik zou vandaag niet tekenen voor de overdracht. Met medewerking van het notariskantoor resulteerde dat in de snelle oplossing die hieronder wat cryptisch beschreven staat.

Comments (13)



Indrukwekkend snel

Frappant dat als je enigzins controle hebt over het wel of niet doorgaan van een voor alle partijen belangrijke gebeurtenis, instanties en organisaties plotseling wél de benen uit hun lijf rennen voor je. Zo konden zaken die al acht maanden lang de mist in zijn gegaan, in een gesprek van acht minuten opgelost worden. En dat alleen maar omdat ik een klein stukje macht in handen had.

Was er toch even van onder de indruk … zo kán het dus ook.

Comments (10)



Page 1 of 2

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft