Month: October 2009

Is het niet mexicaans, dan is het niets

Gisteren was ik voor de huisartsenpost nog een punt van zorg, mocht ik me absoluut niet bij hen vertonen, moest ik als de wiedeweerga me laten testen en zou ik volgestopt worden met medicijnen om allerlei risico’s op complicaties in te dammen. Want stel je toch eens voor dat ik de mexicaanse griep zou hebben.

Maar het is geen mexicaanse griep zei de uitslag.

En alsof die mededeling alleen goed is voor een complete genezing, interesseert dezelfde huisartsenpost het niets meer wat ik dan wel heb, laat staan dat ik er exact dezelfde complicaties van kan oplopen.

Euh?

Inmiddels begin ik me af te vragen of de griepvaccinatie wel zo goed uitpakt voor me. Vorig jaar kreeg ik eveneens flinke griepverschijnselen enkele dagen na de griepprik, met een bronchitus en een bacteriele infectie als bonus. Dit jaar verliep prima tot weer de griepprik. Het zou niet moeten kunnen maar wat een toeval nietwaar?

Comments (7)



Besmettelijk

Dat je je vanwege verdenking van mexicaanse griep absoluut, echt niet mag vertonen in de wacht- of spreekkamer van de huisarts maar rechtstreeks naar een grieppoli van het ziekenhuis moet, om besmetting van anderen te voorkomen. En dan vervolgens het advies krijgt met de bus naar het ziekenhuis te gaan??

Ok, ik kreeg eerst aangeraden op de fiets te stappen. Nou weet ik niet of u wel eens griep heeft gehad, maar geloof mij maar dat je dan al blij bent als je het heelhuids voor elkaar krijgt een kop bouillon te fabriceren. Een ander eigenaardigheidje was dat het testen per se vandaag moest omdat ik in een risicgroep val en eventueel aan de medicijnen gezet moet worden, maar de uitslag er met wat geluk morgen is en de medicijnen dan geen enkel nut hebben vanwege een kwestie van ‘te laat’.

Meest zonderling vond ik toch wel dat de grieppoli niet meer is dan iemand die een testje afneemt en verder van toeten nog blazen weet. Oftewel ik kreeg allerlei heisa vanwege mogelijke complicaties om mijn oren maar ondertussen kijkt werkelijk niemand waar dan ook naar.

Weet u ook meteen waarom het weer uitgestorven rustig is hier …

Comments (9)



Hoe stom kan stom zijn?

Goh” zei de huisartsassistente allervrolijkst “het is maar goed dat je niet werkt he? Anders zou het nog heel lastig zijn om elke week een injectie te komen halen“.

Ze had net zo goed kunnen zeggen dat mijn gezicht groen met paarse stippels ziet, ik was net zo verbijsterd geweest waarschijnlijk. Want de reden dat ik niet werk is omdat ik in de WAO zit. En ik zit godverdomme in de WAO omdat een rits aan artsen een simpel te stellen diagnose zeventien jaar lang heeft gemist. Sterker, enkele artsen bewust niet naar heeft willen kijken. 

Gelukkig was ik te verbijsterd om te reageren, anders had ik deze assistente heel, heel erg veel pijn gedaan denk ik zomaar.

Comments (9)



Help Jan Modaal de Winter door

Tot vorig jaar waren het vooral de mensen met kleine inkomens en/of grote problemen die in de schulden kwamen. Toch werden ze snoeihard veroordeeld. Men had vast teveel uitgegeven aan luxe, was gezwicht voor Leen of had slecht gerekend op de toekomst. In elk geval was het per definitie eigen schuld. De vooroordelen vlogen je daarbij om de oren: “Wie wil werken kan werken”, “In Nederland kan iedereen rondkomen”, “Luiheid wordt zwaar gesubsidieerd” en “Je wordt je huis echt niet uitgezet alleen vanwege wat geldproblemen”.  Mensen die wekelijks bij de voedselbank terecht moesten, kwamen heus állemaal met de auto, waren snotverdomme wel erg goed gekleed en degene die het waagde voor de deur van de voedselbank een sigaretje op te steken, moest onmiddellijk worden afgeschoten.

Toen brak de economische crisis uit en ging de beerput van de DSB bank goed open. Plots bleek dat Jan Modaal en Jan Boven Modaal al jaren als de pot de ketel verweten te hebben. Verleid door de baas van Leen verbouwden Jan & Jan keukens en badkamers, boekten vakanties, kochten een tweede huis en leefde een eind weg. Gewoon, omdat het kon.

Maar het kon niet.

Als Jan & Jan in de schulden geraken, blijkt het geheugen kort. “Eigen verantwoordelijkheid” is snel uit het woordenboek geschrapt, schulden en financiële misère zijn veroorzaakt door banken, aandeelhouders, huizenprijzen, werkgevers, financiële oplichters, misleidende reclames, kleine lettertjes, Polen of als het moet Pieter Lakeman, als het maar niet de eigen verantwoordelijkheid is. Dan zijn de non-redenen van voorheen als scheiding, overlijden of ziekte gewoon levensproblemen waar je nooit op berekend bent. Dan schiet elke subsidieregeling zwaar te kort en is het toch zielig dat een mens twee huizen bezit maar slechts van een hypotheekrente kan aftrekken. Jan & Jan wenen hypocriete tranen in Rondom Tien en verzamelen zich op Lakemanleed.nl.

De Jannen zullen er wel mee weg komen. Ruim vertegenwoordigd in een economie die draaiende gehouden moet worden, worden Jan & Jan in tegenstelling tot de eerdere ‘parasitaire’ armoedzaaier wel gehoord. En bediend. Die worden niet naar de voedselbank gestuurd, daar worden regelingen voor opgezet. Goed, dat heeft een prijs. Maar die rekening komt later wel. Genoeg sociale vangnetten die nog afgebroken kunnen.

Heeft de onderkant van de samenleving tenminste ook echt wat om over te zaniken. Nietwaar Jan?

Gepubliceerd op deJaap.nl

Comments (3)



DSB kapot getwitterd?

Terwijl economen, politici, media en zelfs persvoorlichters van de rechtbank over elkaar heen duikelen om ‘het lek’ te achterhalen wat (versneld) tot faillissement van de DSB bank leidde, verschijnt in het AD een opmerkelijk berichtje.  Een twitteraar die vermoedelijk als eerste meldde dat de DSB failliet zou gaan, deed een gissing.  Een voorspelling, natte vinger werk, een geintje eigenlijk. En het zou zomaar kunnen, dat deze twitteraar DE twitteraar is die ‘het nieuws’ over de DSB verspreidde.

Goed ok, het is waarschijnlijker dat het AD hier gewoon een leuk verhaaltje in zag. Maar toch, het zou wat zijn. Dat uit een parlementair onderzoek komt dat de bank failliet is gegaan omdat mensen ook werkelijk alles geloven wat op twitter verschijnt …

Comments (5)



Chronisch ziek, sterke schouders

Sinds Balkenende zijn reeks kabinetten in gang zette, is er veel oog geweest voor de problematiek rond chronisch zieken, gehandicapten, arbeidsparticipatie of gebrek daaraan, duurder wordende zorg en het sociale stelsel in de vorm van WAO-uitkeringen. Telkens heeft de landelijke politiek daarbij mooie, sympathieke boodschappen meegegeven. ‘Niemand aan de zijlijn’, ‘Iedereen moet kunnen meedoen in de maatschappij’, ‘iedereen kan werken’ en natuurlijk het motto van kabinet Balkenende IV: ‘Samen werken, samen leven’.

Je kan je echter afvragen hoe sympathiek en nobel de motieven werkelijk zijn geweest. Zo werd er een grootste herkeuringsoperatie op touw gezet om de WAO om te vormen. Premies waren te hoog, Nederland was te ziek en was de WAO eerder niet als afvoerputje voor overbodige werknemers gebruikt? Gepushed door deze financiële motieven veranderde het UWV in een soort Lourdes. Zwaar zieke mensen werden zonder verandering in hun gezondheid plots goedgekeurd, ziektes werden ontkend, UWV artsen gaven anoniem aan dat er voldaan moest worden aan een quota goedgekeurden om de eigen baan te behouden, integratiebureau’s vertelden openlijk dat zij volksstammen zieken zagen die ze geheel niet aan het werk konden helpen. Het bedrijfsleven bleef daarbij niet blind. Animo om mensen met een arbeidshandicap aan te nemen steeg niet maar daalde gestaag. Immers geen directeur zat te wachten op een zieke die niet kon werken maar toch was goedgekeurd. Afgelopen Juli werd dan ook bekend wat iedereen al ruim had zien aankomen: de herkeuringsoperatie heeft qua bezuiniging te weinig opgeleverd en meer dan de helft van de goedgekeurde is niet aan het werk gekomen maar simpelweg van potje veranderd. Van de WAO naar de bijstand of helemaal de statistieken uit.

Niet alleen uitkeringen waren bestempeld als onbetaalbaar, ook het zorgsysteem moest op de schop. Een flinke stelselherziening en commercie in de zorg moest hier verbetering geven. Met voordelen voor consument als chronisch zieken en gehandicapten: marktwerking betekent concurrentie en dat zou leiden tot lagere premies en betere zorg. Helaas, zelfs de particulier verzekerde betaalt doorgaans meer premie dan voorheen, de ziekenfondsgerechtigde zag zijn premie meer dan verdubbeld. Niet de zorg maar het zorgpakket werd efficiënter wat in de praktijk inhield dat medicijnen, behandelingen en hulpmiddelen uit het pakket gehaald werden. Bovendien leverde marktwerking eerder kopzorgen over de financiële status van ziekenhuis of zorginstelling dan over de zorg, winst en opbrengst werden belangrijker dan gezondheid. Weinig opvallend als er eens een been gebroken wordt, van enorme invloed als er sprake is van chronische ziekte of complexe handicap.

Ondanks deze fiasco’s, bleef de politiek enthousiast in wat inmiddels ging lijken op een ongekende bezuinigingsdrift op de zieke. De Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO) werd een feit. Nog altijd was de boodschap mooi verpakt: de gemeente staat dichter bij de burger waardoor zorg en zorgmiddelen goedkoper en efficiënter kunnen worden aangeboden. De praktijk pakte werkelijk aan alle kanten anders uit. Berichten over verkeerde indicatiestellingen, mensen die plots geen hulp kregen, failliet gaande thuiszorgorganisaties en weggesaneerde hulpmiddelen overstroomden de media. Bovendien ontstond hierbij een onnoemelijke willekeur. Waar in een gemeente nog recht bestond op een scootmobiel, kwam men in een andere gemeente niet verder dan een wandelstok.

Volgend jaar gaat de chronisch zieke de effecten merken van de laatste maatregel: het wegnemen van de aftrek bijzondere ziektekosten. Bedoeld om misbruik tegen te gaan was deze keer bij voorbaat al bekend dat de maatregel a. zijn doel voorbij zou schieten en b. een aanslag is op de chronisch zieke en gehandicapte met zorgkosten. Blijkbaar deerde het niet meer, opbrengsten van de maatregel waren immers al op de begroting geplaatst. En dus – rekende het NIBUD ons voor – gaat de gemiddelde burger volgend jaar een kwart procentje achteruit, waar de chronisch zieke tot 2,3 % van de koopkracht in zal leveren.

Bij de laatste Algemene Beschouwingen werd ons verteld dat we naar een sterker, solidair en sociaal Nederland zullen gaan. En dat de sterkste schouders de zwaarste lasten zullen dragen. Geen chronisch zieke die daar nog in gelooft.

Comments (6)



De hypocriete apotheek

Vandaag kwam ik in de apotheek en ving een gesprek op van een patiënte aan de balie naast me. Of ze het medicijnzakje wilde tekenen om de apotheker te steunen in de actie ‘Ik geef (om) Zorg’. De apotheekster deed haar stinkende best op een pracht van een uitleg: De patiënte wilde toch zeker niet alleen de goedkoopste medicijnen krijgen? Tja, dat wilde deze patiënte eigenlijk best. Immers de apotheek had haar al jaren wijsgemaakt dat al die merken hetzelfde zijn en hetzelfde werken. Dat was toch ook zo, vroeg patiënte bezorgd? Jawel, dat was zo. Maaaar, sommige mensen moesten elk half jaar van medicijnen wisselen en reageerden dan weer niet op elk merk even goed. Dus toch graag even tekenen. De mevrouw tekende braaf, stralend van geluk dat ze zo’n goede daad voor haar medepatiënten kon verrichten vandaag.

Vervolgens werd ik geholpen. Gespannen wachtte ik op het bijzondere medicijnzakje en even bijzondere sprookje wat de apotheekster zou gaan vertellen. Eindelijk zou ik op verzoek al mijn kritiek eens kunnen spuien. Opgetogen bedacht ik wat ik haar allemaal in het gezicht zou gooien waarna ik zou weigeren te tekenen. Ik kon niet wachten!

Helaas. De apotheekster herinnerde zich al onze ruzies om merkwisselingen en bijbetalingen nog goed waarschijnlijk. Vorige maand nog had ze een speciale aantekening in orde moeten brengen zodat ik niet om de paar maanden een ander merk medicatie meer hoef te proberen waar ik niet tegen bestand ben. Twee keer 10 mg inmiddels omdat de 20 mg niet rendabel is voor de apotheek. Bovendien kwam ik een middel halen wat ze tegenwoordig speciaal in voorraad houden omdat ik deze als enige in de regio gebruik en ik voorheen het risico liep zonder te geraken. Wat ik geheel zelf moet betalen maar toch een recept voor mee moet brengen, omdat ze anders het gebruik niet geregistreerd willen houden in mijn dossier. Voor alles anders kom ik twee keer per recept, een keer om te bestellen en drie dagen later om het op te halen. Als het goed gaat tenminste. En zij herinnerde zich waarschijnlijk net zo goed als ik, dat het heel vaak niet goed was gegaan.

Dus werden mijn medicijnen uit het bijzondere zakje gehaald. Kwam het normale zakje uit een ander laatje en verdwenen daar mijn medicijnen in. Werd de brochure ‘Ik geef (om) Zorg’ weggelegd. En kreeg ik begeleid van een onzekere glimlach en een ‘dat was het he?’, het doodgewone zakje mee naar huis voor 7,95 euro.

Enfin. Mocht u medicijnen nodig hebben en een bijzonder zakje onder uw neus geschoven krijgen, overdenk dan even of u wel echt achter de actie ‘Ik zorg (om) u’ staat. Bedenk dat de apotheker pas voor u in de bres is gesprongen sinds hij zelf financieel geraakt wordt door problemen waar u al enkele jaren tegen aan kunt lopen. Realiseer u dat apothekend Nederland al tevreden zou zijn met een hogere receptvergoeding en in dat geval de problemen voor patiënten blijven voortbestaan. En dat dat de apotheker een zorg zal zijn.

Comments (4)



Vetzakken krijgen kanker

Minimaal 124.000 Europeanen hebben vorig jaar kanker gekregen door overgewicht. Het gaat daarbij om borstkanker, baarmoederhalskanker of kanker rond het rectum. De meeste gevallen deden zich voor bij vrouwen in Centraal-Europese landen als Tsjechië, Litouwen, Slovenië en Bulgarije. Door een groeiend aantal mensen met obesitas, kan overgewicht in de nabije toekomst de grootste veroorzaker van kanker worden Aldus Andrew Renehan van de Universiteit van Cardiff die zijn onderzoeksresultaten vorige week publiceerde op een congres over kanker in Berlijn.

Dat zijn harde cijfers om bang van te worden als de weegschaal flink wat pondjes meer aangeeft. Hoewel er een reden lijkt te zijn dat de berichtgeving over dit onderzoek mondjesmaat is.

Sowieso is het amper ‘nieuws’ te noemen. Dat bepaalde vormen van kanker meer voorkomen bij  mensen met overgewicht is al langer bekend en wordt enkele keren per jaar over gepubliceerd. De voorspelling dat overgewicht de grootste oorzaak ‘zou kunnen’ worden staat gelijk aan koffiedik kijken, is wetenschappelijk dan ook niet relevant en in feite ook niet bijster nieuwswaardig. 

Daarnaast gaat het hier niet om absolute aantallen of zekere gevallen. De onderzoeksresultaten zijn gebaseerd op een rekenkundig model. Renehan heeft daarmee in 2002 berekend dat er 70.000 gevallen van kanker door overgewicht zouden zijn. Hetzelfde model zou een flinke groei laten zien tot de 124.000 gevallen in 2008. Onduidelijk is echter hoe dit model tot stand is gekomen dus hoe betrouwbaar deze berekening eigenlijk is. Welke factoren zijn meegenomen in het model? Is er alleen gekeken naar gewicht en kanker of ook naar leeftijd, roken, specifieke eetpatronen, erfelijkheid? Hoe zeker is de correlatie vet en kanker bij deze gevallen? Welke veiligheidsmarges zijn er gehanteerd in het model? Hoe is de groei in jaren berekend, op basis van aantallen gevallen van kanker of een groeiend aantallen gevallen van obesitas?

Het onderzoeksverslag zou hier meer duidelijkheid over kunnen verschaffen maar waarschijnlijk is dat niet. In 2007 publiceerde Renehan vergelijkbare onderzoeksgegevens aan The Lancet (gerenomeerd medisch vakblad).  Daar werd meteen bij vermeld dat een direct oorzakelijk verband van zwaarlijvigheid op kanker niet definitief bewezen kan worden. Tevens had de onderzoeksgroep niet kunnen achterhalen waarom overgewicht de kans op kanker zou kunnen vergroten. De gemaakte berekeningen gaven voornamelijk aanleiding tot verder onderzoek.

Vanzelfsprekend wil dit niet zeggen dat Renehan onzin verkoopt en overgewicht is er in de laatste minuten ongetwijfeld niet gezonder op geworden. Maar om nu meteen in blinde paniek een hartaanval op de loopband te riskeren of in tranen uit te barsten omdat Sonja Bakker haar afslankprogramma zojuist in de wilgen heeft gehangen, nergens voor nodig.

 Gepubliceerd op deJaap.nl 

Comments (9)



Het is weer gezellig in de zorg

Niet alleen zijn vijf patienten onnodig overleden door toedoen van chirurg Reijnen, ook bleek dat de man eerder al veroordeeld was voor dood door schuld wegens ‘slordigheid bij een ingreep’. Het rapport was duidelijk, het was niet goed en er deugde niets. Toch kwam onderzoeker en Maagchirurg Jan Willem Greve bij Pauw en Witteman niet veel verder dan wat gestotter dat ‘de communicatie niet goed was geweest’ en werd er aangegeven dat het ziekenhuis bestuur ‘mogelijk’ een tuchtrechterlijk proces tegen de chirurg zal starten.

Veel verder zal het ziekenhuis niet gaan in het nemen van de eigen verantwoordelijkheid. Die er natuurlijk wel degelijk is. Want hoe bestaat het dat een veroordeelde arts hier gewoon aan de slag kan? En wat is dat toch dat imbeciele artsen met medeweten van jan en alleman gerust hun gang kunnen gaan tot het flink te laat is?!

Nog erger, kan dit in de toekomst zich eindeloos blijven herhalen. Immers zolang ziekenhuizen het verdommen een spiegel voor te houden, blijven zij griezels in de gelegenheid stellen er flink op los te blunderen.

Zou iemand het rapport ‘En waar was de patient’ eigenlijk wel gelezen hebben?

Comments (10)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft