Het wordt steeds beter

Voor ik vrolijk van wal steek hoeveel mijn gezondheid verbeterd is, nog zal verbeteren en ik enorm aan het opknappen ben (ha!), even een belangrijk voorbehoud. Ik ben inmiddels al achttien jaar ziek, dat los je niet in negen maanden op en er zullen restverschijnselen blijven. Er blijft bovendien ook nu genoeg over om mee te sukkelen en te doen. De injecties (vitamine B12) zijn nog absoluut niet afgebouwd, de pillen (vitamine D) wel uitgebreid, ik ben weer in bezit van een afsprakenkaart van het ziekenhuis tot in elk geval half februari volgend jaar en momenteel kamp ik zelfs met een terugval. Dat vertel ik niet om per sé negatief te willen zijn, te somberen of te sippen. In tegendeel, de verbeteringen in mijn mentaal en fysiek wegen op persoonlijk vlak heus ruim op en zijn om bijzonder vrolijk van te worden. Ik zeg het wél omdat ik merk dat mijn omgeving me door zichtbare verbeteringen een stuk gezonder is gaan inschatten dan ik ben. Daardoor denken dat ik veel meer kan dan al mogelijk is, opperst verbaasd zijn als ze merken dat er toch iets mis is, beledigd raken als ik toch iets moet afzeggen of in zekere plannen bijzonder weinig rekening houden met het feit dat ik nog steeds wel ziek ben. Voor die mensen – mijn omgeving leest mijn log vrij behoorlijk heb ik gemerkt – is dit voorbehoud. Alles is relatief moet u maar denken.

Dan toch, een fraaie tussenstand. Ben nu negen maanden bezig met aanvullen van een vitamine B12 en een nog forser vitamine D tekort en voel me onderhand een ander mens. Zo lukt het voor het eerst in mijn leven om gewicht af te bouwen in plaats van elk jaar hulpeloos toe te zien dat er weer wat bijgekomen is. Het begint weer uit te maken wat ik eet of laat staan dus. Voorzichtig ben ik opnieuw op mijn dieet gaan letten en .. deze keer werkt het prima, ik ben inmiddels ruim vijftien kilo lichter! Verder is mijn huid zienderogen opgeknapt, naast de kilo’s ben ik ook een hoop huidaandoeningen kwijt geraakt, zo niet alle. Het leek er eind van de zomer zelfs op dat ook de zonneallergie aan het afnemen is. We zullen het volgende zomer merken maar mijn hoop is groot. Op deze gebieden is echt de meeste winst behaald en dat is al heel wat om een stukje gelukkiger van te worden.

Niet alleen mijn huid is opgeknapt, ook mijn haar en nagels beginnen hortend en stotend te verbeteren. Daarnaast loop ik wat beter, beweeg wat makkelijker, weet weer hoe ik een trap moet benaderen of een afstapje moet nemen. De pijn is niet geheel verdwenen maar de voorheen noodzakelijke paracetamol met codeïne heb ik af kunnen bouwen van drie per dag naar drie per maand. Had ik vorige week welleswaar griep, is het voor het eerst in jaren zonder complicaties in een normaal tijdsbestek verlopen. Toch een betere weerstand hoop ik dus. En al val ik nog wel eens om of begeven mijn spieren het nog wel eens, ik lig niet meer élke dag in de boekenkast of de kerstboom.

Ook mentaal is de verandering opzienbarend, voor mijzelf althans. Ondanks rouw, verdriet, boosheid en een periodiek wat armoedige levenslust, ben ik terug optimistischer en positiever geworden zoals ik vroeger was. Eigenlijk lijk ik mentaal helemaal terug te veranderen in hoe het ooit was. Zelfs mijn ADHD komt in alle originele hevigheid terug, alsof elk ADHD trekje langzaam weer vrij gegeven wordt. Dat zal niet iedereen als winst zien vermoed ik zomaar, maar voor mij voelt het als een merkwaardig thuis komen. Ok, ben daardoor wel weer chaotischer, rommeliger, vergeetachtiger en drukker. Vooral praat, klets en lul ik iedereen de oren van het hoofd, krijg steeds meer moeite geen monologen te houden, te overstromen in woorden of mensen niet finaal te onderbreken in hun gesprek. En had ik al verteld dat mijn thrillseeken vooral zit in het opzoeken van conflictsituaties? Nou ja zoals gezegd, vooral voor mij is het bekend en daarmee een prettige ontwikkeling.

Nu nog de angst kwijt raken dat alle verbeteringen op een dag in rook opgaan. Het klinkt misschien eigenaardig maar dit opschrijven voelt voor mij bijna als de goden verzoeken (en dat voor een atheïst). Inmiddels ben ik tenslotte mijn halve leven ziek, vooruitgang is behoorlijk wennen…

 

Comments (8)



Previous

Is het niet mexicaans, dan is het niets

Next

Sinds Theo van Gogh

8 Comments

  1. Mooi die opknapbeurt! 😉
    Waar ik zeer benieuwd naar ben of deze aanpak even goed werkt, bij elk mens met jouw kwaal. En ook of je nou permanent aan die vitamientjes moet.

    Dat ADHD kan geen kwaad lijkt me. Je kunt er dan driftigm op los bloggen….

  2. christinA eijkhout

    Gosh, dat zoiets zoveel kan uitmaken. Zelfs als het hierbij blijven zou heb je een grote hoeveelheid levenskwaliteit terug.

  3. @Peter: Nou ja, het aanvullen van specifieke vitamintekorten zal bij iedereen met zo’n tekort in meer of mindere mate aanslaan. Er zit alleen erg veel variatie in oorzaken, tijdsbestek, ernst van het tekort en ook de combinaties van welke vitamines tekort schieten en daarmee ook veel variatie in de mate waarin zo’n behandeling aanslaat. In mijn geval is vooralsnog geen oorzaak met zeker vastgesteld. De kans dat ik mijn leven lang B12 injecties blijf nemen is vrij groot, met de bedoeling dat we uiteindleijk op een onderhoudsdosering komen van eenmaal per een of twee maanden. De vitamine D zal ik zeker moeten blijven nemen en laten controleren, daar lijk ik echt niets van op te nemen.

    De meer ADHD de minder ik log geloof ik. Zoveel verhalen tegelijkertijd dat er geen op papier komt. Dat zal wel beter gaan als ik er weer wat aan gewend ben 😉

    @christinA: Ja ik had nooit gedacht dat vitamines of een gebrek daaraan zoveel tegelijk kon veroorzaken. Ben in elk geval al erg gelukkig met wat ik terug heb gekregen. Al moet ik me nog over de boosheid heenzetten die ik heb dat het meest simpele, voor de hand liggende niet eerder is bekeken met alle klachten, beperkingen en consequenties in mijn leven vandien.

  4. citrientje

    fijn dat je winst boekt, elk beetje is meegenomen. En wie weet krijg je nu zoveel beetjes dat je over een poosje huppelt door de straat.

  5. Cisca

    Vitaminetekort is meestal blijvend. Ik krijg ook vitamine b12 injecties omdat het lichaam daar een tekort aan heeft.Normaal gesproken eens per 2 weken. Ik probeer het nog wel eens wat langer op te rekken maar dan ben ik precies een dweil:-&Dus informeer je goed hierover en laat je niet zomaar iets vertellen of je het nog nodig hebt of niet.

  6. Vitamine B12 injecties scheelden bij mij ook behoorlijk, concentratie en coördinatie zijn behoorlijk verbeterd met die maandelijkse injecties, maar ik heb er kennelijk ook zo lang mee rond gelopen dat het niet meer 100% goed komt. Ik ben echter al blij dat ik niet meer regelmatig onder het lopen uit de bocht vlieg en in de struiken belandt of een theekopje maar half beet blijk te hebben. Mooi dat het bij jou ook aan lijkt te slaan en tot een behoorlijke verbetering leidt.

  7. @Frans: heel herkenbaar wat je schrijft ja. Bedacht me meteen dat ik al een tijdje geen koffie naast mijn mond geschonken heb 😉

  8. Dat mensen je gezonder inschatten dan je al bent herken ik van toen mijn partner in de nabehandelingen van haar ziekte zat. Geen kale kop meer en weer wat vet op de kont en iedereen nodigt je weer uit voor van alles en nog wat. Mensen blijven doordenderende treinen op het spoortje van hun eigen ideeënwereld, helaas.

    Maar wat fijn dat er op uiteenlopende vlakken hoop gloort aan de horizon, en naar ik begrijp zelfs een stuk dichterbij dan dat. Proficiat!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft