Bij het GGZ is iedereen getikt

Kort en bondig – zoals ze had gevraagd – legde ik uit dat mijn tante ons half drie ‘s nachts gebeld had om te vertellen dat mijn vader dood was, dat ze dacht dat hij het zelf gedaan had en dat we moesten komen. Dat we door een sneeuwstorm daarheen gereden zijn en vervolgens in een griezelig leeg huis aankwamen, omdat de politie ons compleet vergeten was. Iedereen was vertrokken zonder ook maar een kaartje achter te laten. We door het bloed op de vloer en de messen op tafel er achter kwamen hoe mijn vader zelfmoord had gepleegd. En dat ik nog steeds boosheid jegens de politie voel daarom. Waarop ze tot mijn afgrijzen zei: “Ik begrijp het niet helemaal. U ging spontaan naar uw vader zonder dat hij dat wist maar hij bleek niet thuis te zijn. Dat neemt u hem vreemd genoeg kwalijk. Waar was uw vader heen gegaan dan?”

Nee, dit was niet de vraag van een ongeïnteresseerde dementerende bejaarde na het tiende biertje op happy hour van het plaatselijke buurthuis. Dit was een van de vragen die me gesteld werd op het intake gesprek van het GGZ, de Geestelijke Gezondheidszorg. Een intake gesprek omdat ik een beetje hulp had gevraagd bij rouwverwerking na zelfdoding. Een intakegesprek waarbij van te voren duidelijk was gemaakt dat er een uur voor zou staan en geen minuut langer. Een uur waarin ik moest vertellen over de gebeurtenissen dit jaar, de gebeurtenissen de jaren er voor, over mijn vroege jeugd, mijn pubertijd, mijn volwassen leven, mijn ziektes en beperkingen, mijn karakter, mijn vrienden, mijn gevoelens, mijn leefgewoontes en mijn gedrag. Kort en bondig, de ene vraag na de andere beantwoorden. Slopend.

Daarbij bleek ook dat eerdere dossiers nog altijd niet gecorrigeerd zijn. Ze geloofde bijvoorbeeld niet dat ik echt geen alcohol drink. Vroeg vervolgens verbolgen wanneer ik dan definitief gestopt was met drinken en hoe ik dat gedaan had. Voor de lezer die mij niet zo goed kent, ik heb al vanaf mijn negentiende een alcoholintolerantie.

Was ik hierover al zwaar teleurgesteld, gedesillusioneerd en ontmoedigd, het advies wat uit de intake voorkwam, was zo mogelijk nog wonderlijker. Een team van zeven ‘deskundigen’ had zich over mij gebogen en kwam tot de conclusie dat ik niet alleen last moest hebben van traumatische stress kenmerken maar ook flink neig naar een persoonlijkheidsstoornis: namelijk borderline. Nee niet ADHD, borderline dus. Daar was met gesprekken geen beginnen aan, het voorstel werd dan ook dagbehandeling. Wat dat inhoudt kon ze niet vertellen, dat wist ze niet. Maar dat dat waarlijk het beste voor me is, dat stond echt als een paal boven water(?!).

Enfin, mijn omgeving en google wisten het wel. Dagbehandeling is de laatste stap voor opname, bedoeld voor mensen die amper tot niet meer zelfstandig kunnen functioneren door psychische problemen. En daar stopte mijn open houding, mijn positieve instelling en mijn ‘ik-zal-eens-niet-weerbarstig-reageren-maar-het-over-me-heen-laten-komen’ acuut. Want ik mag het emotioneel echt heel moeilijk hebben met de dood van mijn vader, ik functioneer toch prima dunkt me. Met hulp van mijn man, familie en enkele goede vrienden heb ik klachtenprocedures doorlopen, de nalatenschap inclusief verkoop van mijn vaders huis al in oktober afgehandeld, volg ik een intensieve medische behandeling en onlangs zijn we getrouwd.

Maar goed, zeven deskundigen hebben besloten. Dus de voorgestelde behandeling afzeggen en normaal gesprekken aanvragen, dát kon natuurlijk niet zomaar. Aanstaande maandag gaan we het even gezellig opnieuw bespreken. Dat wil zeggen, ik ga alleen bespreken dat ze goedschiks of kwaadschiks mijn dossier door de papierversnipperaar gaat halen.

De rest mag ze houden. Voor zulke hulp heb je niet eens problemen nodig…

 

Comments (12)



Previous

De kerst layout

Next

Geen parade, wel sneeuw

12 Comments

  1. ton

    Zulke “hulp” helpt je wel aan problemen, is het niet goedschiks, dan kwaadschiks! Sterkte Cin, je hebt je man, familie, goede vrienden en ongetwijfeld genoeg kracht het zonder dit soort volk te redden.

  2. desiree

    Jeeezus wat een bejegening…
    Dat is toch niet normaal?
    Dagbehandeling is je reinste onzin!
    Er is toch nog een actieve organisatie voor hulp aan nabestaanden bij suicide?
    Of is dat alleen bij suicide van psychiatrisch patienten misschien…

    Vreemd dat je een diagnosticering krijgt ipv werkelijk de hulpvraag te beantwoorden die je stelt, hulp bij rouwverwerking.
    En voor zulke DSM 4 diagnostisering heb je wel iets meer nodig dan een uurtje!
    Dit vind ik echt volksverkloterij van de GGZ…
    Behalve het dossier zou ik denken dat ik ook wat mensen door de papierversnipperaar zou halen 🙁

    Sterkte lieve Cin, dit was weer een flinke domper na alles 😡

  3. Freek

    Zelf (helaas) ervaring hebben met borderline (bij inmiddels overleden (suicide) echtgenote) en wetende dus wat een ongelofelijk zware afwijking dat is/kan zijn. Stel ik vanaf mijn veilige plejkkkie achter mijn buro vast dat jij wellcht wat ‘borderline achtige’ trekjes kan hebbben (waaronder het je vastbijten in iets) maar dat dat zeker niet volstaat daat dat etiketje op te plakken (want een aantal van die trekjes heeft iedereen wekl). Borderline is een zeer zware ‘ziekte’ die ook in veel gevallen fataal, of in ieder geval fysiek ook beschadigingen oplevert. Pas wanneer eeen (groot) aantal van die ‘trekjes’ samenvallen durft men te spreken van borderling met meteen daarachteraan ‘maar in welke mate?)
    De gore lef om jou, binnen een uur, dat etiket op te plakken getuigt van een grote mate van ondeskundigheid van de betrokken ‘hulp’ verlener. En dan helemaal maat meteen gaan gooien met volledige dagbehandeling is helemaal te gek om los te lopen.
    Mijn echtgenote heeft destijds erg veel baat gehad met de z.g. Linhean training, waarbij men (achteraf) mij vertelde dat zij zo ongeveer de ‘zwaarste’ borderlkiner was geweest die ze ooit gezien hadden, en zelfs daar werd nog niet over dagopname gesproken dus ik vindt wel dat ze tegenover jou wel met een kanon op een vlieg aan het schieten zijn.

  4. Ach en Wee, Ach en Wee,..
    Welck een Hartverscheurende Historie!
    Mijn Condoleances!

    De GGZ heeft U in haar Klauwen!!?
    Jaja mijn Waarde, Ook Dat nog..
    U bent natuurlijk ver van Zinnen!
    Al jaren Balancerend op de Rand van Waanzin .
    Alle Realiteitszin verloren , Kind van een Beschadigde Jeugd…
    Borderline!
    U gaf slecht gehoor aan de Roep van uw Gemoed, ene Onheilsboodschap aangaande Uw Vader !
    Wie gaat dan niet Des Nachts door Weder en Wind ?
    En wie is niet Bedroefd ende Verwontwaardigd, als ge aldaar slechts Relikwieën aantreft van een Persoonlyck Drama, en geen OpvangTeam van Sterke Professie voor de in Aller-Yl aansnellende Gerelateerden?
    Neen!
    U Bent een verstoorde Ziel en benodigd Diepe Psychische Probing ! Opname!
    Zo werckt den Huidighen Geestlijke Gezondheidszorg!

    Ik wensch U veel Strijdlust, Doorzettingsvermogen en Lange Adem.
    Zomogelijk: Wet uw Messchen, Hard Uw Ziel, draag een Prikvest, Klompen en een Zonnebril…Verf uw Haaren.

    Eensch zij van de GGZ Uw Dossier hebben bemachtigd zit ge in het Schuitje!

    Vergrendel uw Deuren, Vul de Zandzakken en uw ProvisieKast.

    Wees beducht op in het holst van den Nacht smuiks voorrijdende geblindeerde Bestelbussen, want
    De GGZ-ters hebben Zeker en Vast reeds een Gecappicioneerde ende Gemoffelde Separeerruimte voor U in gereedheid gebracht!
    Het Koffertje met Coctails (niet Drinkbaar, doch Injecteerbaar!) gevuld…
    Hoedt U voor de Onvermijdbaren!
    Onze Lieve Heer heeft Vreemde Kostgangers en de Meesten verblijven aan de verkeerde Zijde van de Tralies!

  5. *bek open valt* :((

  6. Vrienden, familie en aardige buren hebben mij altijd meer geholpen dat GGZ en RIAGG tezamen…Hoe dan ook: fijne dagen gewenscht!

  7. @ton: Ja ik was in de veronderstelling dat het mezelf iets makkelijker zou maken met wat hulp maar inmiddels denk ik dat het beter zal vergaan met hulp van mijn omgeving. Het is jammer, want er zitten natuurlijk ook wel fijne mensen bij het GGZ.

    @desiree: nee normaal is heel anders in mijn ogen. Ze heeft trouwens niet de wekelijke diagnose gesteld onder het mom dat dat niet kan na een uur, maar stelde sterke borderline trekken (vandaar ‘de neiging naar borderline’) en melde erbij dat ik daarom natuurlijk niet met gebeurtenissen zal kunnen omgaan. Dat is niet veel beter dus, zeker niet met het voorstel voor dagbehandeling er bovenop. Enfin, zal maar geen mensen door de papierversnipperaar gaan halen, dat bevestigd zoveel vooroordelen 😉

    @Freek: Het spijt me te horen van je verlies, dat moet ontzettend zwaar zijn geweest en nog waarschijnlijk.

    Ze heeft bij mij niet de werkelijke diagnose gesteld maar vond dat ik stevige borderline trekken had waar verder naar gekeken moest. Frappante is dat ik zo kan aanwijzen waar ze die borderline trekken in zien en dat vooral veel te maken heeft met niet luisteren en niet doorvragen, in mijn ogen. Zo werd bijvoorbeeld het verhaal hoe de hulpdiensten ons in de steek hadden gelaten veranderd in ‘u heeft dat zo ervaren’ alsof ik in iedereen een potentiele vijand zou zien. Zo kwamen er meer rappe conclusies op basis van vrijwel niets voorbij fietsen waarbij ik niet de kans kreeg om ook maar iets nader uit te leggen, want er was maar een uur en daar moesten en zouden we ons aan houden. Blijf het net zo verbijsterend vinden als jij, inderdaad is het met een kanon op een mug proberen te schieten. Afhankelik van het hoe het gesprek maandag gaat, overweeg ik een klacht in te dienen.

    @Zielknijper: wees gerust, ik ga tot mijn tanden bewapend erheen om mij vervolgens terug te trekken van deze vreemde kostgangers 🙂

    @frans: Ja dat was mijn eerste reactie ook. Het heeft echt even moeten bezinken voor ik in verweer ben gekomen.

    @Terrebel: ik mag mezelf ook gelukkig prijzen met een hele lieve omgeving. Het komt wel goed uiteindelijk.

  8. Cisca

    Mijn mond hangt hier open van verbazing op de grond en het schuim van schuimbekken van kwaadheid vliegt zowat in de rondte hier.Humanitas heeft goede rouwverwerking en hulpverlening.En is HUMAAN.Tien jaar geleden was mijn petekind van 14 onder behandeling van die GodverGetenZooi van GGZ.Een lastige jongen die lang intensief en goed behandeld werd doorGGZ. Ouder is hij niet geworden dan 14. Heeft zichzelf opgeknoopt vlak voor hij 15 werd.Zijn broer van 11 vond hem hangen.GGZ levert goed werk soms. Je hebt nooit nergens geen last meer van in je leven. KIJK UIT!!!

  9. HenK

    “Iedereen getikt” gaat wat ver, maar ze moeten bij de GGZ in jouw stad de intake-gesprekken niet meer aan de koffiejuffrouw (excuses aan eventueel meelezende koffiejuffrouwen) overlaten.
    Dit slaat namelijk nergens op en ik kan me heel goed voorstellen dat je, afhankelijk van hoe het gesprek vandaag verloopt, overweegt om een klacht in te dienen.
    Als er iets is, wat je bij een intake-gesprek mag verwachten dan is het dat er naar je GELUISTERD wordt.
    “Waar was uw vader heen gegaan dan ?”
    Wanneer je na een dergelijke vraag niet overgaat tot fysiek geweld, betekent dat je , naar bescheiden mening, psychisch redelijk stabiel bent.

    Wanneer dan ook nog blijkt dat je dossier niet gelezen (of bijgewerkt) is, mag je zeker spreken van een enorme wanprestatie.
    Ik kan me herinneren dat ik begin februari schreef:
    “Langzaam maar zeker, Darella, gun jezelf tijd. Tijd om weer in balans te komen.”
    Dat was, is en blijft, naar mijn nogmaals bescheiden mening, het grootste probleem… en 4 januari komt weer snel dichterbij.
    Geen be- of veroordeling, maar je hebt moeite om jezelf tijd te gunnen. Je vindt dat je nu ‘verder’ zou moeten zijn.
    Moeten ?
    Uitgaand van de band, die jij met je vader had en de manier waarop je afscheid van hem moest nemen…
    Ik ben geen psycholoog of psychiater, maar herhaal: Gun jezelf tijd ! Gun jezelf de momenten waarop je bezig bent met het verwerken…
    Ze zijn, wanneer ik andere berichten lees (o.a. over je huwelijk) niet allesoverheersend (meer) en ik weet zeker dat wie jou liefhebben er alle begrip voor zullen hebben.

    Het ga je goed, Cin!
    ———
    P.S. Ongepast, ik weet het… maar die rode outfit hierboven staat je goed! :d

  10. @Cisca: dat is treurig om te horen van je petekind en een stuk ernstiger dan wat mij nu overkomt. Zal humanitas onthouden, dat is wel een goede organisatie denk ik.

    @HenK: Ja de haast is niet zo gezond hierin en zeker begin van het jaar had ik zo’n haast. Zo’n weerstand tegen verdriet ook denk ik. Maar ik moet bekennen dat ik nu niet het gevoel heb dat ik ‘verder’ zou moeten zijn hoor. Denk eerder dat ik het er wonderbaarlijk goed vanaf heb gebracht afgelopen jaar, meer heb aangekund dan ik van te voren had kunnen denken.

    Ons huwelijk was daarin een buitengewoon bijzonder en mooi kado, een onverwachtse en speciale piek in het afgelopen jaar. Maar eveneens enorm emotioneel door het verlies wat er in verwerkt was. Iedereen heeft daar heel lief en speciaal bij stilgestaan. Inmiddelszijn de roze wolken wat meer opgetrokken en heb ik mijn goede en zeer slechte momenten. Wat je zegt, vier januari komt er aan en de herinneringen zijn soms overweldigend. Mijn omgeving begrijpt dat heel goed gelukkig en ik krijg de ruimte. Moet die ook wel nemen.

    Had dat alleen graag gedaan met behulp van een psycholoog, wil het mezelf niet moeilijker maken dan het toch al is. Het is jammer dat die hulp niet zo verkrijgbaar lijkt. Maar met mijn man, mijn familie, vrienden en mijn loglezers kom ik er wel denk ik.

    Dankjewel voor je lieve bericht! Jullie hebben me bij Karin echt heel veel gesteund, heb daar veel aan gehad. 😡

  11. Freek

    Mijn mening:

    Iedere ‘hulpverleningsorganisatie’ (of dat nu GGZ, huisarts, kerk of bingoclub is) is zo goed (effectief) als de hulpverlener die jij toevallig krijgt toegewezen.

    In de loop der jaren heb ik bij Ria geweldige en effectieve mensen met haar bezig gezien (waaronder zeker ook die met die Linhean training), maar ook figuren (mensen wil ik dat niet eens noemen) die ongelofelijk lomp en onnadenkend met haar bezig waren en enorm effectief met het verergeren van haar conditie. En dat kwam allemaal uit de zelfde GGZ koker.

    Kortom: Het is niet de instantie, kerk, club of wat dan ook die de hulp verleent, maar de individuele hulpverlener. Helaas (?) waren de echt ‘goede’ nooit echt lang met haar bezig omdat die blijkbaar in hoog tempo , omhoogstroomden’ in de hierarchie van die instantie, of (van ellende?) maar vertrokken bij die ‘club’

    Blijkbaar is frustratie (ook een emotionele/geestelijke toestand) niet onbekend bij hen die er juist zijn om de klienten met hun emoties te helpen omgaan.

    Doet bij mij dan weer de vraag rijzen, hoeveel % van de hulpverleners zoekt ooit zelf hulp (of zou moeten zoeken)?

    En ja, dat intakes vaak worden afgehandeld door, wat naar mijn mening, het hulpje van de koffiejuffrouw van de GGZ instelling is, komt mij ook niet onbekend voor.

  12. @Freek: Denk ook dat de focus teveel is gaan liggen op regels, boekjes en theorie. En de eigen verantwoordelijkheid en zelfredzaamheid van de cliënt. Zeker tegenwoordig wordt verwacht dat elk mens de theorie volgt en overduidelijk is in de hulpvraag, doelstellingen en verwachtingen. Maar ja, als het zo duidelijk zou zijn, was er geen hulpvraag waarschijnlijk.

    Jammer genoeg krijgt de goede hulpverlener het niet voor elkaar de instelling als geheel mee te krijgen naar een beter plan. Kan me voorstellen dat het voor die hulpverlener frustrerend werken moet zijn.

    Ook vreemd is dat het eigenlijk heel bekend is, dat met name het GGZ rammelt aan alle kanten, maar er niets aan gedaan wordt. Alsof het een maatschappelijk geheim is waar we aleen over blijven fluisteren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft