Month: October 2010

Een pup leren snoepen

Aanvankelijk dachten we een kieskeurige hond getroffen te hebben, die eigenlijk maar weinig moest hebben van hondensnoepjes en ander lekkers.  Vier verschillende soorten puppysnoepjes pakte hij wel aan, maar legde hij vervolgens voor de kat, voor ons of in zijn bench neer. Frolicbrokjes wilde hij wel, maar alleen als hij er duidelijk iets voor gedaan had en we hem enorm aan prijzen waren, anders legde hij ook die netjes weg. Bij botjes en varkensoren was het nog verwarrender, soms peuzelde hij die in een keer op maar vaker liep hij er trots mee te paraderen of probeerde er mee te spelen.

Tot ik van de week per stom toeval een (honden) gedragstherapeut sprak, die vertelde over honden die opgroeien in een asiel of kennel. Dat dat soort honden niet automatisch leren wat snoepjes zijn of waar ze voor bedoeld zijn. Dat zij dat nog moeten leren. En ik me af ging vragen of Spot de snoepjes niet lust of dat hij gewoon niet altijd goed weet wat hij er mee moet doen.

We hebben hem daarom een paar dagen in de smiezen zitten houden, hoe hij reageert op snoepjes en wanneer hij ze wel of niet op eet. En inderdaad lijkt het er op dat hij soms gewoon niet weet wat hij er mee aan moet. Zo kluift hij op zijn botje als ik dat geef nadat hij op mijn schoenen heeft geprobeerd te kauwen. Geef ik hem gewoon lekker een botje voor de leuk, dan doet hij er alles mee behalve waar het voor bedoeld is.  Hetzelfde laken een pak voor ander lekkers.

Dus behalve ‘zit’, ‘blijf’, ‘wacht’ en ‘af’ leren we hem nu ook dat het leuk is om soms spontaan wat lekkers te krijgen en dat nieuwe snoepjes ook leuk zijn. En geloof me, dat is soms moeilijker dan het klinkt. Vanmiddag heb ik bijvoorbeeld overdreven tevreden pratend een boterham naar binnen zitten werken, om hem duidelijk te maken dat het beefstaafje onder zijn neus bedoeld was om op te eten.

Zeker, op zich een luxeprobleem natuurlijk en in elk geval bedelt hij ook nooit. Maar toch. Het is best lastig om een hond positief iets te leren met snoepjes als hij die maar moeilijk aanpakt. En stiekem vond ik het wel wat sneu voor hem. Beloningen krijgen waarvan je geen idee hebt wat je er mee kan doen, is toch niet echt leuk…

Comments (9)



Archief terug

Afgelopen augustus kondigde ik een hele erge verse start van dit log aan en verwijderde rigoreus al mijn archieven. Daar had ik heus lang over nagedacht. En destijds vond ik het echt een prima idee. Aanvankelijk beviel die zeer frisse start ook zeer goed. Alsof ik een geheel nieuw leven was gestart.

Maar ja …

In feite startte ik geen nieuw leven, slechts een nieuw hoofdstuk. Ben ik me gaan realiseren dat een nieuw hoofdstuk niet wil zeggen dat de vorige hoofdstukken er niet meer toe doen. Is het gevoel achter het motief om de boel weg te gooien ook een beetje boel kwijt. En het is toch wel leuk om terug te kunnen bladeren. Of terug te kunnen linken. Dus heb ik zojuist de hele handel terug geplaatst. Op twee of drie logjes na die ik nog steeds te intiem en te intens vindt om op het web te laten, die hou ik blijvend voor mezelf. Maar verder kunt u de gehele 26 Mb aan schrijfsels weer terug vinden.

U weet dat ik ADHD heb?

Comments (4)



Ga d’r maar bij liggen

Voor alles is een eerste keer natuurlijk, ook voor Spot. Zoals vanmiddag het eerste bezoekje bij de dierenarts. Of vanavond dat zijn baasje in mum van tijd languit op straat ging liggen. Hij schrok zich een ongeluk (ik ook), dacht duidelijk dat hij iets verkeerds gedaan had en kroop zo ver als de riem toeliet weg. Toen baasje (ik dus) hem vrolijk riep – ja dat kostte wel wat moeite maar je wil zo’n beestje ook geen trauma bezorgen nietwaar – sprong hij met wapperende oren en flapperende poten in een snoekduik bij me op schoot om me als een wervelwind te overladen met liefde en kusjes. Inderdaad, het duurde even voor ik weer rechtop stond ; )

Toch vertrouwde hij het niet honderd procent denk ik. Hij heeft de verdere weg super goed geluisterd en eenmaal thuis me niet meer uit het oog verloren. Zo’n valpartij schept toch maar mooi een band tussen mens en dier. Nu ligt hij doodop van alle nieuwe ervaringen onder mijn bureau te slapen.

We waren overigens bij de dierenarts voor een check-up en hij kwam op alle gebieden fantastisch uit de bus. In de wachtkamer probeerde hij en passant een enorme (écht enorme) rottweiler te domineren. Daar was de rottweiler niet bepaald van gediend en die liet dat met een monsterlijke bek vol scherpe, kwijlende tanden en flink kabaal merken. De enige die daarvan onder de indruk raakte was ik zelf, Spot deed slechts een stapje terug en wilde meteen al een nieuwe poging gaan wagen (die we voor de gelegenheid maar even geblokkeerd hebben). Blijkbaar is hij in gedachte nog de jonge pup die overal mee weg kan komen en moet nog uitvinden dat hij daar inmiddels net ietsje te oud voor is geworden. Hij zal het nog moeilijk krijgen de komende (puber)tijd.

Comments (2)



CAK het nieuwe Lourdes

Stond voorheen het UWV bekend als het Lourdes van de Lage Landen, inmiddels lijkt het Centraal Administratie Kantoor (CAK) deze rol op zich genomen te hebben. Zij voeren verschillende compensatieregelingen voor chronisch zieken gehandicapten uit, waaronder de compensatie voor het eigen risico zorgverzekeringswet en de de wet tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten (Wtcg). Deze wet regelt dat chronisch zieken en gehandicapten een tegemoetkoming ontvangen voor de extra kosten die zij hebben. Om te kijken of mensen aanspraak hebben op deze regelingen, word – logisch – beoordeeld of iemand chronisch ziek cq gehandicapt is. Dat gebeurd aan de hand van opname, enkele hulpmiddelen, gebruik making van WMO en/of een klein rijtje medicijnen. Met name op dat laatste gaat het mis. Het rijtje medicatie is dusdanig beperkt, dat vele chronisch zieken niet aangemerkt worden als chronisch ziek en dus naar welke compensatie dan ook kunnen fluiten.

Dat zorgt hier in huis dan ook voor een vreemd tafereel. Mijn man heeft last van allergie astma maar is verder een gezonde, werkende man zonder beperkingen. Hij wordt vanwege de astma medicatie aangemerkt als chronisch ziek en ontvangt jaarlijks de compensatie regeling eigen risico zorgverzekeringswet.  Ik ben inmiddels bijna negentien jaar ziek, heb aardig wat aandoeningen bij elkaar ‘gespaard’, slik dagelijks vijf verschillende soorten medicatie (waarvan drie voor mijn hart), krijg elke drie weken een injectie, moet me aan enkele dieetvoorschriften houden,  moet elke drie maanden op controle inclusief bloedonderzoek en ben 100% afgekeurd voor de WAO. Voor WMO of hulpmiddelen kom ik niet in aanmerking, ik heb tenslotte ‘een man’ die voor me zorgt. De door mij gebruikte medicatie komt niet in het rijtje van het CAK voor.

‘Dus’ ben ik in tegenstelling tot mijn man niet chronisch ziek…

Comments (7)



Even wennen

Een doel in mijn leven, iets om te overladen met mijn liefde en gezond ook nog, lekker bewegen en de buitenlucht in. Het was een prima besluit om een hondje in huis te nemen en Spot is absoluut een kanjer. Hij lijkt ook ADHD te hebben of het moet de pubertijd zijn. Heb letterlijk en figuurlijk mijn handen vol aan ons hondenkind. Hij kan het niet helpen, de wereld is zo’n geweldige plek om te ontdekken. Trots komt hij schoenen, tijdschriften, brieven, paraplu’s, schuursponsjes, petflessen, handdoeken, emmers, zakdoeken en meer laten zien, probeert of hij niet toch stiekem naast mijn man in bed kan kruipen, wil met liefde en plezier de kattenbak ‘verschonen’ en als het aan hem ligt slaapt hij structureel te weinig (leve de bench!). Dat is alleen maar binnen, buiten wordt het allemaal nog veel geweldiger. Nog veel meer om in te happen, rond te dansen, tegen te blaffen of tegen op te springen. Soms is het ook een beetje griezelig. Je weet maar nooit of een vuilniszak of een baal aarde je zomaar zal aanvallen, als je een jonge hond bent.

Nu klinkt het alsof hij ook oost-Indisch doof is maar voor een jongeman die pas negen daagjes hier is, doet hij het enorm goed hoor. Hij is verschrikkelijk veel aan het leren wat wel en niet mag en wat het baasje wil als ze commando’s staat te roepen en dat gaat vrij hard vooruit al. Doet heus zijn best de baasjes niet van hot naar her te trekken en wil zo graag helpen bij het optillen om de trap af te gaan dat hij wild in mijn armen probeert te springen (dat helpt niet bepaalt mee maar hoe lief is dat!). Voor de kat heeft hij het grootste ontzag en hij gaat netjes op een afstandje  zitten als hij een blaas en een tik krijgt, ook al wil hij zó graag lekker met haar knuffelen. De rest hoort er nu eenmaal bij, je kan nooit weten of je na zestien keer ‘nee’ ineens wel met allerlei spullen aan de haal mag gaan nietwaar.

Enfin, de hond is duidelijk aardig gewend hier. Nu moet ik nog even wennen aan alle veranderingen in mijn leven die Spot met zich meebrengt. Dat komt ook wel goed, alleen kom ik wat minder aan loggen toe ..

Comments (9)



Spot!

Hij is geboren en gered in Portugal, heeft de laatste maand bij een lief gastgezin in Friesland doorgebracht en afgelopen zaterdag is hij bij ons in getrokken. Volgens zijn internationaal paspoort heet hij Malhado, portugees voor ‘gevlekt’. Maar in Nederland heeft hij de naam Spot gekregen. Een flinke levenswandel voor een reutje van slechts vijf maanden jong.

Gelukkig lijkt het hem goed te bevallen in het Brabantse land en wij zijn compleet verliefd op hem.

Okee, de poes vindt het allemaal iets minder geslaagd maar gelukkig lijkt ze al een klein beetje te wennen. Zat ze de eerste dag nog angstig tegen het slaapkamer raam geplakt, inmiddels durft ze van de een naar de andere kamer te rennen en gluurt ze soms om een hoekje naar hem. Als hij slaapt dan. Toch, binnen drie dagen is het voor haar een hele prestatie en lijkt het ons een goed teken, ze zal wel aan hem wennen.

Mocht u weloverwogen een hond of kat of een goed doel zoeken, we hebben Spot geadopteerd via the Abandoned Pets Foundation 

Comments (18)



Geen kwaliteit maar chaos in de zorg

Volgende week gaat CZ zorgverzekeringen een lijst bekend maken met de volgens hen goede, matige en slechte ziekenhuizen op gebied van borstkanker. Zes ziekenhuizen die bestempeld worden als ‘slecht’, zullen zij tevens het contract mee verbreken. Volgens de zorgverzekeraar is dit een eerste stap naar meer kwaliteit, ziekenhuizen moeten zich zo specialiseren op de gebieden waarin zij goed zijn en afstoten waarin zij minder goed zijn. Elders liet CZ weten dat zij voor meer behandelingen zulke lijsten willen gaan publiceren.

Ik vraag mij af of deze stap wel meer kwaliteit gaat leveren. Een van de criteria die CZ hanteert betreft het aantal operaties per chirurg per jaar. Minder dan zeventig operaties wordt gezien als ‘te weinig’ en dus matig of slecht. In feite stelt CZ dus dat kwantiteit een garantie is voor kwaliteit. Daar zit weinig wetenschappelijke onderbouwing achter. Sterker, bekend is dat artsen die veel dezelfde handelingen uit moeten voeren het risico lopen op ‘routine’ te behandelen waardoor bijzondere situaties makkelijk verkeerd ingeschat kunnen worden met alle gevolgen van dien.

Daarnaast is al voor de publicatie van de lijst gebleken dat er meer haken en ogen zijn. Het Slotervaart ziekenhuis zou als ‘slecht’ vermeld worden op de lijst omdat de chirurg minder dan zeventig operaties zou hebben uitgevoerd. Deze chirurg  is echter ook werkzaam in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis, nota bene solo gespecialiseerd in het behandelen van kanker waaronder borstkanker en als zeer hoogstaand aangeschreven binnen Nederland.  Verdeeld over beide ziekenhuizen heeft de chirurg veel meer dan de vereiste zeventig operaties uitgevoerd alleen tellen de operaties uitgevoerd in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis niet mee voor de evaluatie van het Slotervaart ziekenhuis. Hier zou dus het gevolg zijn dat patiënten een uitstekend chirurg zouden kunnen mislopen door het optreden van een zorgverzekeraar. Overigens heeft het Slotervaart ziekenhuis hierom besloten het contract met CZ in het geheel op te zeggen.

Een ander criterium van CZ zou gebaseerd zijn op sterftecijfers na een operatie. Ook hier lijkt voorzichtigheid mij geboden. Hogere sterftecijfers zijn immers niet altijd direct te relateren aan de uitgevoerde ingreep. Leeftijd, algehele conditie en meerdere aandoeningen bij een patiënt kunnen de cijfers flink vertekenen. Uitgaan van ‘kale’ cijfers en op basis daarvan onderscheid maken, zal dan niet resulteren in meer kwaliteit maar in een verkeerder representatie van zorg.

Buiten de haken en ogen die aan de gebruikte criteria kleven, schijnt het me toe dat het gehele concept in meer problemen dan betere zorg zal resulteren. Stellen van kwantiteitseisen is motiveren om vooral aan kwantiteit boven kwaliteit te werken. Het wordt voor ziekenhuizen immers rendabel en dus belangrijker dat zij x aantal handelingen uitvoeren dan dat er gekeken wordt naar werkelijke kwaliteitsverbeteringen. Andere ziekenhuizen zullen op hun beurt besluiten verschillende specialisaties te laten varen waardoor er geen ervaring meer opgedaan kan worden en tevens wetenschappelijk onderzoek op die gebieden geschrapt zullen worden. Als laatste kent het centreren van zorg nog een apart nadeel, wachtlijsten en wachttijden zullen fiks oplopen, iedereen wil tenslotte naar dat beste ziekenhuis of wordt daartoe gedwongen vanwege de contracten.

Verder vrees ik dat zorg zeer onduidelijk en complex wordt voor de patiënt. Bij het invoeren van het systeem gebaseerd op contracten tussen zorgverzekeraar en zorg, werd de belofte gedaan dat vrijwel elke zorgaanbieder een contract met elke zorgverzekeraar zou hebben opdat de patiënt vrije keus zou houden. Nu dit principe wordt losgelaten, zal de patiënt na verloop van tijd bij elke aandoening en behandeling uit moeten zoeken wie waar een contract heeft. Vervolgens kan een patiënt niet klakkeloos er van uit gaan dat alle zorg in Nederland van goede kwaliteit is. Er bestaan immers lijsten. En of de lijsten nu goed of niet goed zijn, horen dat een ziekenhuis wellicht als ‘matig’ uit de bus kan komen maakt behoorlijk onzeker. Dan is het te hopen dat de gespecialiseerde ziekenhuizen in de regio te vinden zijn. Toegegeven, mensen willen gerust verder weg voor de beste zorg. Maar is die zorg toevallig gecentreerd aan de andere kant van het land, levert dat toch enige praktische problemen op. Denk alleen aan vooronderzoeken en na controles, die moeten fysiek als financieel wel te doen blijven.  Of afleiding krijgen in de vorm van visite, lijkt onbelangrijk in verhouding tot gezondheid maar in je uppie in een ziekenhuis verblijven doet weinig goed voor de mentale conditie.

Maar wie weet ben ik een ontzettend pessimist als het om zorg gaat. En gaat u mij in de commentaren overtuigen dat het publiceren van zwarte en witte lijsten en selectief contracten verbreken of aangaan meer voordelen heeft dan ik nu kan zien …

Comments (3)



Animal Cops, liever gister dan morgen

Dat er weinig animo zou zijn voor de 500 aan te stellen dieren agenten, zat er wel in. Want ‘Animal Cops’ en ‘The Dogwhisperer’ mogen dan razend populair zijn, het wordt heel anders als er een fractie van de zuurverdiende belasting centen aan besteed moet worden. Het blijkt echter dat ook de instanties die zich bezighouden met dierenleed, niet erg warm lopen voor het idee van een dierenpolitie. Zij beweren dat ze ‘het jaarlijks aantal meldingen wel al aan kunnen’.

Persoonlijk zet ik daar mijn vraagtekens bij. Zo lijkt de serieusheid van meldingen aangepast te worden op de doelstellingen van de inspecties. Tenminste de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) geeft aan 2000 van de 4000 meldingen per jaar in behandeling te nemen. Bij de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) worden zelfs slechts 8000 van de 40.000 meldingen serieus genomen. Let wel, dat betekent dat van de 44.000 jaarlijkse meldingen er 32.000 ‘vals’ zouden zijn.

Verder wordt er gemeld dat er zat personeel is om aan alle zaken de juiste aandacht te besteden. De VWA heeft daarbij genoeg aan dertig inspecteurs voor 2000 meldingen en heeft dan waarschijnlijk de meest efficiënte ambtenaren uit heel Nederland in dienst. De LID rept over 200 vrijwilligers voor de ‘normale’ mishandeling – denk aan het laten verhongeren van een hond – en 14 inspecteurs voor de ‘ernstige’ meldingen. (Frappant voor het laatste is overigens dat er alleen voorbeelden genoemd worden waar de mens last van heeft)

Dan is er nog de politie. Die zouden alle meldingen op de juiste plek terecht laten komen en meegaan met de verschillende inspecteurs als dat nodig is. Klinkt mooi en weinig geloofwaardig. In dezelfde alinea waarin de politie zichzelf op de borst klopt over geweldige inzet, wordt geklaagd over onderbezetting en het politiewerk niet aan kunnen.

Al is het wellicht niet representatief, tel ik daar toch mijn eigen ervaringen bij op. Het plaatselijke dierenasiel staat niet alleen onnoemelijk slecht bekend om haar plaatsingsbeleid, ook doet zij aan broodfokken van puppies. Niet alleen wordt hier niets aan gedaan, het asiel ontvangt al jaar en dag verschillende subsidies voor het ‘goede werk’. Daarnaast rijdt er vanuit dit asiel een dierenambulance. Deze heeft een geheim nummer. Ja u leest het echt goed, de dierenambulance heeft een geheim nummer! Meldingen gaan onder kantoortijden via het dierenasiel – dat wil zeggen als de ochtendkoffie goed gevallen is. ‘S avonds en in het weekend verlopen meldingen via de politie. De reactie daar is bij gewonde dieren doorgaans dat je maar naar de dierenarts moet rijden, voor gevonden, verwaarloosde diertjes is het advies deze gewoon weer terug op straat te zetten. Dat wil zeggen, als ze van verbazing bekomen zijn dat je überhaupt belt voor een dier in nood.

U begrijpt, van mij mogen die animal cops en hardere straffen op dierenmishandeling er komen!

Comments (5)



Regeerakkoord: wat gebeurd er in de zorg?

Als chronisch zieke WAOer die al veel ingrepen en bezuinigingen in de zorg heeft mogen incasseren, was ik vooral nieuwsgierig cq bezorgd wat het kabinet Rutte van plan zou zijn met de zorg. Helaas, bij de presentatie van het kabinet kwam er niet veel naar boven en in latere discussies viel de chronisch zieke ook nogal uit de boot. Dus heb ik het maar opgezocht. Dit was zo ongeveer wat ik kon vinden:

“Kwalitatief goede basiszorg moet zo dicht mogelijk bij de patiënt worden georganiseerd: huisartsenzorg, wijkverpleegkundigen, thuiszorg, apothekers, fysiotherapeuten, regionale ziekenhuizen die basiszorg leveren en anderen werken samen in een netwerk van zorg in de wijken en dorpen. Het kabinet zet in op versterking van betere zorg dichtbij huis. Alle zorgverleners kunnen zelfstandig de taken uitvoeren waar zij het beste in zijn (taakherschikking).”

Terecht staat ‘taakherschikking’ tussen haakjes. In feite is dit niet meer dan een beschrijving van de gang van zaken van voorheen. Of de situatie is ongemerkt zo wanhopig geworden dat u inmiddels fysiotherapie van de apotheek krijgt?

Zorg die nu in ziekenhuizen wordt verleend, maar beter door de huisarts kan worden gegeven, gaat terug naar de huisarts.

Eigenaardig punt. Onder zowel minister Hoogervorst als minister Klink is uitsluitend gekeken welke zorg van ziekenhuis naar huisarts kon worden overgeheveld en is er ook veel gebeurd. Zoveel dat huisartsen de werkdruk nog amper aan kunnen zelfs, van poortwachter zijn ze all-rounder geworden, bijna een onmogelijke opgaaf. Om nu aan te kondigen dat zorg die beter door huisartsen kan worden verleend ‘terug’ naar de huisarts zal gaan, lijkt dus nietszeggende symboolpolitiek.

De bereikbaarheid van huisartsen dient te verbeteren. Daartoe worden initiatieven gesteund die de bereikbaarheid verbeteren.

Klinkt op zich goed, wie wil er niet een uitermate beschikbare huisarts. Frappant is alleen dat de bereikbaarheid ‘dient’ te verbeteren en de overheid ‘iniatieven zal steunen’. Oftewel, de overheid zal niets doen, alleen goede sier maken met dit punt in het regeerakkoord.

Fusieverbod zorgaanbieder en zorgverzekeraar

Goed punt, zeker aangezien marktwerking in de zorg verder geïntensiveerd zal worden. Toch heb ik niet de illusie dat de zorgverzekeraar niet regelmatig op de stoel van de arts zal plaatsnemen en er her en der sprake is van belangenverstrengeling of lobby.

Topzorg. Hoe zeldzamer, ingewikkelder, innovatiever een behandeling is, hoe groter de noodzaak deze behandeling te concentreren in een paar  (top)ziekenhuizen. Ervaring die artsen hierdoor kunnen opdoen met de behandeling van zeldzame ziekten, aanschaf van dure nieuwe apparatuur en snelle terugkoppeling van resultaten zijn hiervoor belangrijke argumenten. Dit zal resulteren in kwalitatief betere topzorg.

Warrig punt. Is de zorg nu kwalitatief niet zo goed dan en moeten we ons ongerust maken? En ook hier gaat op: het klinkt prima maar er is geen sprake van enige actie. We moeten maar afwachten of ontwikkelingen zich zullen voltrekken als hier geschetst. Voor hetzelfde geld gaat marktwerking er voor zorgen dat niemand de handen wil branden aan zeldzame, ingewikkelde en innovatieve behandelingen omdat het financieel te weinig oplevert.

Geneesmiddelen. Het preferentiebeleid dient te worden voortgezet om de geneesmiddelenprijzen onder controle te houden. Daarom dient er ook een nieuw vergoedingensysteem te komen voor apothekers waarbij er per geleverde dienst een tarief wordt vastgesteld en de bonussen verdwijnen.

Dit blijf ik een wat akelig punt vinden. In praktijk betekent het tot nog toe dat de patiënt ondergeschikt is aan de centen en vooral dat patiënten eenmaal per jaar of zelfs eenmaal per half jaar andere verpakkingen en middelen meekrijgen. Dat heeft een scala aan nadelen voor de patiënt:

  • Iedere keer andere verpakkingen en andere vorm van geneesmiddelen maakt de kans op vergissingen groter. Net gewend aan dat witte pilletje, is deze opeens rood of lijkt verdacht veel op een geheel ander middel.
  • Mensen moeten kunnen vertrouwen op hun medicatie en wisseling van merk maakt makkelijk onzeker.
  • Er wordt vanuit gegaan dat de patiënt geen last kan krijgen van andere merken omdat de werkzame stof in al deze middelen gelijk zou blijven. Dat op zich is al niet helemaal waar, een fabrikant van generieke middelen mag 15% afwijken in dosering aan werkzame stof en het is al gebleken dat dat bij een aantal middelen ontwenningsverschijnselen of overdoseringsverschijnselen heeft opgeleverd. Daarnaast hebben de gebruikte hulpstoffen van een middel soms invloed op patiënten, akelig om dat telkens weer uit te moeten proberen.

Verder vraag ik me af hoeveel kostenbesparing dit soort maatregelen nu werkelijk opleveren. Het levert aan de administratieve kant een hoop meer rompslomp op, van het telkens opnieuw bepalen en maken van prijsafspraken tot het aanpassen voor de patiënt.

Stringenter pakketbeheer

Onder dit kopje staat in het regeerakkoord kort gezegd dat er een aantal zaken uit het bassispakket zal verdwijnen. Plus: Aandoeningen met een lage ziektelast, die eerder als ongemak dan als ziekte worden gekenschetst, worden uit het pakket gehaald en naar aanvullende verzekeringen overgeheveld. Wat we hier onder moeten verstaan, wie het weet mag het zeggen. Mijn ervaring is in elk geval dat ‘gezonde’ mensen doorgaans weinig kunnen voorstellen bij een scala aan ziektes en dat maakt mij persoonlijk onzeker wat in de toekomst als ‘ongemak’ bestempeld zal worden.

Stimuleren zelfmanagement cliënt Het gebruik van e-mental health wordt bevorderd om de zelfredzaamheid van cliënten te vergroten.

E-mental health wordt nu voornamelijk gebruikt voor psychische problemen en verslavingszorg. Ik neem aan dat het kabinet Rutte dit wil uitbreiden naar andere gebieden, maar dat wordt uit de tekst niet duidelijk.

Overheveling revalidatiezorg van AWBZ  naar de zorgverzekeringswet

Hier zal de patiënt weinig van merken ,behalve dan dat de premies ongetwijfeld verhoogd zullen worden.

Geestelijke gezondheidszorg.  De eigen bijdragen in de eerste lijn-ggz worden verhoogd en voor de tweede lijn-ggz wordt een eigen bijdrage ingevoerd. Een deel van de tweede lijn-ggz zorg dient te worden uitgevoerd in de eerste lijn. Het aantal zittingen bij een eerstelijns psycholoog dat vergoed wordt in het basispakket, wordt verlaagd van 8 naar 5. Ggz-cliënten die niet komen opdagen bij een afspraak, gaan alsnog de kosten van de afspraak betalen

Oftewel, psychisch gezond worden of blijven kan wel eens een luxe aangelegenheid worden. Zeker als je bedenkt dat Balkenende 4 op de valreep al wat bezuinigingen in de groep heeft gegooid. Anti-depressiva uit het zorgpakket en hoge eigen bijdragen voor verblijf in een instelling.

Verder staan er een aantal maatregelen in verband met meer marktwerking in de zorg, winstuitkeringen, aantrekken van private gelden en meer waarvan ik denk dat het de kwaliteit van zorg niet bepaald zal bevorderen. Ook het kopje jeugdzorg en ouderenzorg laat ik even voor wat het is.

Alles bij elkaar heb ik de indruk dat we vooral meer gaan betalen en er minder voor terug gaan krijgen. Plus dat we verder nog niet veel weten omdat er weinig concreet wordt gesteld. En dat is tegenwoordig eigenlijk ook niets nieuws onder de zon ..

Comments (6)



Leugens uit de anti-rook lobby

Nederlandse mannen leven gemiddeld 77 jaar, vrouwen 81 jaar. In Japan, dat wereldwijd de hoogste gemiddelde levensverwachting kent, is dat respectievelijk 79 en 86 jaar. De studie, uitgevoerd samen met het Nederlands Interdisciplinair Demografisch Instituut, wijst uit dat roken de voornaamste oorzaak is van het verschil. (Bron)

Een uitzonderlijke knappe stunt, deze onderzoeksuitslag. Japan heeft namelijk altijd op de absolute nummer één gestaan als het ging om roken. En let wel, zowel in aantallen rokers alsook de hoeveelheid sigaretten per persoon. Pas sinds kort is het aantal rokers in Japan sterk dalende, maar nog altijd hoger dan in Nederland het geval:  Japan is one of the last industrialized nations in the world where adult smoking is still widespread; statistics show Japanese men smoke at one of the highest rates in the world. The smoking rate among adults was 29% in 2008, 43% of men and 13% of women. As of 2010, the total smoking rate is 24%, 36.6% of Japanese men and 12.1% of Japanese women. In Nederland rookt 21,7 procent van de bevolking.

Nu wil ik roken op zich niet promoten en zal zeker niet beweren dat roken goed is voor de gezondheid. Maar als we dan toch Japan als grote voorbeeld voor gezonde levensjaren willen nemen, kunnen we beter eens gaan onderzoeken waarom de levensverwachting hoger ligt ondanks het feit dat er zoveel gerookt wordt.

Wellicht zijn Japanners een stuk minder gestressed over hun levenswijze?

Comments (5)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft