Month: November 2010

Pavlov – Grenzen stellen

Vanavond in Pavlov, kreeg Stacey Rookhuizen een test die vliegers in opleiding moeten ondergaan. In het kort komt het er op neer dat deelnemers in een kamer worden geplaatst, waar een rampscenario wordt nagebootst waardoor zowel druk als zuurstof wegvallen in de ruimte. De deelnemers moeten vervolgens een blad met testjes proberen in te vullen. Op het moment dat dat niet meer gaat of zij zich te onwel gaan voelen, moeten zij dat aangeven en een zuurstofmasker opzetten.

Toen de test begon dacht ik wat ik zelf zou doen, namelijk alles uit de kast trekken om het blad met testjes ingevuld krijgen. Dat bleek ook de gedachtegang van Stacey Rookhuizen te zijn. Het bleek echter ook een foute keuze te zijn. Door het gebrek aan zuurstof wordt het niet alleen moeilijk om de testjes te kunnen doen, als een mens te lang zonder zuurstof zit, valt elke gedachte weg. Ook de gedachte dat het zuurstofmasker terug op moet! Stacey wachtte in al haar ijverigheid te lang en de instructeur moest haar het zuurstofmasker opzetten omdat zij er zelf niet meer op kwam dat te doen.

Te leren les was natuurlijk ook niet hoe testjes te maken met zuurstofgebrek. De les was om duidelijk je eigen grenzen te leren vaststellen en respecteren zodat je jezelf en anderen niet in gevaar brengt, door bijvoorbeeld te lang te wachten met het zuurstofmasker op te zetten. Stacey was ‘gezakt’. En ik dus ook.

Confronterend. Want dit was een grappige test maar in het dagelijks leven heb ik – chronisch ziek met beperkingen en al – dezelfde neiging. Weten dat de boodschappen te zwaar zijn, de wandeling te ver, de activiteit te omvangrijk en het dan toch doen. Me bewust van het gevaar van de trap te donderen, geen energie meer over te hebben of ziek te worden en het dan toch doen. Ervaren dat het geen slim plan was, maar het de volgende keer doodleuk toch weer  doen.

Misschien wordt het tijd dat eens te veranderen …

Comments (8)



Lieve Rinus

De woorden zijn uit mijn hoofd gevallen, maar jij was al nooit een man van veel woorden. Je liet liever in daden zien wat iemand voor je betekende. Zoals toen mijn moeder nog leefde en je haar vele ochtenden buiten het bezoekuur om kwam ‘ontvoeren’ uit haar ziekenhuiskamer. Stiekem sigaretjes roken en lekker wat kletsen. Al heb ik 38 jaar aan leuke, grappige en intense herinneringen meer, is deze herinnering aan jou me het dierbaarst. Stoere man met oh zo’n klein hartje.

Ik zal je verschrikkelijk missen lieverd …

Comments (2)



De politie is verre van een ‘beste vriend’

Dat iemand heeft staan kloten aan het motor slot op je snorfiets, zodat je die niet meer los krijgt. Dat je bang bent dat als je naar huis gaat, iemand anders in alle rust de hele snorfiets mee kan nemen. Dat de snorfiets te zwaar is om naar huis te dragen en er niemand in de vriendenkring te vinden is die een betonschaar paraat heeft. Of een busje om snorfietsen in te kunnen vervoeren. Er om half zes op zaterdagavond geen slotenmaker te vinden is. Dat de ANWB – tevens je snorfiets verzekeraar – niets voor je zegt te kunnen doen.  En dat je dan maar de politie belt in de hoop dat die iets kunnen betekenen of een geniaal advies hebben.

Inderdaad, dat laatste is al te naïef gedacht natuurlijk. Zodra ik mijn probleem had voorgelegd, werd mij vriendelijk doch vastberaden mede gedeeld dat als ik zou proberen mijn slot door te laten knippen en de politie het zou zien, ik gearresteerd zou worden. En had ik wel een aankoopbewijs bij me? Een beetje verbouwereerd – ik vroeg om advies, ik vroeg niet of ik mijn slot mocht doorknippen – antwoordde ik dat men toch kon zien aan het kenteken en kentekenbewijs dat het om mijn snorfiets zou gaan. Maar volgens deze mevrouw was dat niet afdoende bewijs, zonder aankoopbewijs mocht ik mijn eigen snorfiets niet zomaar gaan stelen. Ik besloot die discussie maar te laten voor de totale onzin die het was en legde nogmaals uit dat ik haar om hulp vroeg, aangezien ik niet bij machte was mijn slot door te knippen, geen mogelijkheid had de snorfiets naar huis te krijgen en hem niet achter durfde te laten. Ook daarop kreeg ik een reactie die ik niet aan zag komen: “Ja, als u hem laat staan zal hij zeker gestolen worden. Maar u probeert nu van uw probleem ons probleem te maken, en u begrijpt toch hopelijk wel dat dat absoluut niet kán?”

Ik heb het na wat gepruttel over en weer maar opgegeven. Maar ik moet zeggen, ik begrijp er absoluut niets van. Vooral begrijp ik niet waarom zo’n mens niet gewoon kan zeggen dat ze me niet verder kunnen helpen en ook even niet weet wat ik het beste kan doen. Gewoon, een beetje sympathiek reageren zonder meteen te gaan dreigen. Dreigen met onzin ook. Buiten dat een kentekenbewijs natuurlijk afdoende bewijs van eigendom van een voertuig is, is er nooit maar een agent in de buurt te bekennen. Een van de redenen dat in deze wijk  zoveel snor- en bromfietsen gejat worden!

Enfin, een vriend heeft een geval met wielen langs gebracht waarmee mijn man de snorfiets bij ons thuis heeft kunnen krijgen. En wonder boven wonder bleken we ook nog iemand te kennen met een betonschaar, dus dat komt wel goed. Nu alleen een nieuw slot nodig ..


Comments (15)



Wat mankeert mensen toch?

De invoering van een checklist bij een ziekenhuisopname kan duizenden levens redden. (…)  Jaarlijks worden in Nederland 500.000 mensen geopereerd. 7500 patiënten overleven de operatie niet, ze overlijden tijdens of na de ziekenhuisopname. Door de nieuwe checklist daalt het aantal doden met de helft naar 3750. (…) Ziekenhuizen in de hele wereld hebben al belangstelling getoond voor de nieuwe werkwijze. De inspectie voor de gezondheidszorg wil dat alle Nederlandse ziekenhuizen het overnemen.(Bron)

Dat mag dan wel een bijzondere checklist zijn, dacht ik nog. Maar nee, het blijkt om imbeciel simpele vragen te gaan. Zoals: ‘Gaat het om de juiste patiënt?’, ‘Weten we waaraan hij/zij wordt geopereerd?’, ‘Zijn er allergieën?’.

De mevrouw op het nieuws stond vol trots te vertellen over dit nieuw uitgevonden wiel wat duizenden mensen het leven gaat redden. Ik kon me alleen in shock afvragen wat de mensheid toch in hemelsnaam mankeert. De zorg inclusief die mevrouw moet zich toch kapot schamen dat voorheen maar wat uit het blote hoofd gedaan werd! En vooral dat nu blijkt dat door dat aanrommelen elk jaar 3750 mensen totaal overbodig dood zijn gegaan?!

Laat de Kamervragen maar komen …

Comments (13)



Powered by WordPress & theme based on Lovecraft