Pavlov – Grenzen stellen

Vanavond in Pavlov, kreeg Stacey Rookhuizen een test die vliegers in opleiding moeten ondergaan. In het kort komt het er op neer dat deelnemers in een kamer worden geplaatst, waar een rampscenario wordt nagebootst waardoor zowel druk als zuurstof wegvallen in de ruimte. De deelnemers moeten vervolgens een blad met testjes proberen in te vullen. Op het moment dat dat niet meer gaat of zij zich te onwel gaan voelen, moeten zij dat aangeven en een zuurstofmasker opzetten.

Toen de test begon dacht ik wat ik zelf zou doen, namelijk alles uit de kast trekken om het blad met testjes ingevuld krijgen. Dat bleek ook de gedachtegang van Stacey Rookhuizen te zijn. Het bleek echter ook een foute keuze te zijn. Door het gebrek aan zuurstof wordt het niet alleen moeilijk om de testjes te kunnen doen, als een mens te lang zonder zuurstof zit, valt elke gedachte weg. Ook de gedachte dat het zuurstofmasker terug op moet! Stacey wachtte in al haar ijverigheid te lang en de instructeur moest haar het zuurstofmasker opzetten omdat zij er zelf niet meer op kwam dat te doen.

Te leren les was natuurlijk ook niet hoe testjes te maken met zuurstofgebrek. De les was om duidelijk je eigen grenzen te leren vaststellen en respecteren zodat je jezelf en anderen niet in gevaar brengt, door bijvoorbeeld te lang te wachten met het zuurstofmasker op te zetten. Stacey was ‘gezakt’. En ik dus ook.

Confronterend. Want dit was een grappige test maar in het dagelijks leven heb ik – chronisch ziek met beperkingen en al – dezelfde neiging. Weten dat de boodschappen te zwaar zijn, de wandeling te ver, de activiteit te omvangrijk en het dan toch doen. Me bewust van het gevaar van de trap te donderen, geen energie meer over te hebben of ziek te worden en het dan toch doen. Ervaren dat het geen slim plan was, maar het de volgende keer doodleuk toch weerΒ  doen.

Misschien wordt het tijd dat eens te veranderen …

Comments (8)



Previous

Lieve Rinus

Next

Foto’s

8 Comments

  1. HenK

    Gemakkelijker ‘gezegd’ dan gedaan…

    ‘k Ben benieuwd of deze les beter blijft hangen dan alle vorige, die je ongetwijfeld hebt gehad.

    “Blijven bewegen, maar op tijd rust nemen en nooit forceren…”.
    Met mijn geheugen is, gelukkig, ook nog steeds weinig mis…
    Weten is één ding, toepassen iets anders. πŸ™‚

  2. Ik ken het probleem, loop er zelf ook nog wel eens tegenaan. Soms overigens met voorbedachte rade: ik vertik het om sommige dingen niet meer te doen/niet meer te kunnen doen en doe ze dus toch, dat ik me daarna een tijdje redelijk gesloopt voel neem ik dan maar een keer op de koop toe.

    Maar dat kun je niet oneindig volhouden dus het is wel een kwestie van daarbij de juiste keuzes maken en dit alleen te doen bij bezigheden waarbij het plezier dat je er van hebt tegen het ongemak opweegt. En juist die keuzemogelijkheid maakt het nog lastiger.

  3. CiNNeR

    @HenK: Daar ben ik ook benieuwd naar eigenlijk hahaha Ik forceer ook niets, ik doe gewoon te veel πŸ˜‰

    @Frans54: Ja, met voorbedachte rade is niet erg denk ik, mits dat ook met mate blijft. Maar tegenwoordig is het weini met voorbedachte rade bij mij, dat is wel een valkuil.

  4. Ik moest aan de column van Renske de Greef denken (http://www.nrcnext.nl/columnisten/2010/11/26/loslaten), totaal andere insteek, maar ook een illustratie van wat misschien een moderne kwaal is: we moeten maar alles kunnen, altijd en overal. En dat terwijl iedereen in meer of mindere mate beperkt is in zijn mogelijkheden, er zijn bijvoorbeeld maar 24 uren in de dag, 168 in de week, waarvan je er ook nog een flink aantal moet slapen en eten. Door het niet meewerken van je lichaam heb je daar nog een stapeltje extra bezwaren bij, en dat zal vast regelmatig botsen met de wil om dingen te doen. Toch.
    Het moeilijkste in het leven is het accepteren van de dingen die je niet kunt doen. Maar elke acceptatie gaat met vallen (letterlijk in jouw geval πŸ™‚ ) en opstaan. Accepteer dan tenminste dat je geen heilige bent en zo nu en dan toch probeert je beperkingen te trotseren, want daaruit spreekt moed en wil en daar is toch ook wat voor te zeggen πŸ˜‰

  5. CiNNeR

    @Jaco: Veelzeggende column idd. Ik heb het op andere gebieden maar ergens is het hetzelfde principe.

    Denk dat ik er ook moeite mee heb omdat de dingen die ik doe, wel nodig zijn om te doen wil het leefbaar blijven en het dan makkelijk is overboord te gaan of lastig om het altijd strak uit te puzzelen. De hond moet uit, de was gedaan en het moet toch redelijk opgeruimd en schoon blijven in huis bijvoorbeeld. Dat versterkt het gevoel van ‘moeten’ nogal, terwijl nog steeds geldt dat ik maar zoveel kan (en het huis ook niet in een keer in elkaar stort). Ook is het kwestie van zelfoverschatting. Dan voel ik me even goed en vol goede moed, ga compleet overboord tot mijn lichaam weigert. Dan is het al te laat natuurlijk, moet dat van te voren wat beter inschatten.

    Je laatste zin vond ik de mooiste, die neem ik mee πŸ˜‰

  6. Je eigen grenzen aangeven is waarschijnlijk de grootste levensles die er is… Ik denk bijv. altijd stiekem dat als dit of dat eenmaal gebeurd is, dan, dan, dan (weet het niet meer dus)… ik leef blijkbaar bij momenten en geef mezelf teveel. Ik denk dat we dat allemaal min of meer onbewust wel doen… πŸ˜‰

  7. Luuk

    Niet helemaal eerlijk hoe de testpersoon op het verkeerde been wordt gezet. Alles straalt uit dat hoe langer je het zonder zuurstof uithoudt, hoe beter het is. Terwijl: mocht ik ooit in een vliegtuig zitten en de druk valt weg, reken maar dat ik dan als een waanzinnige dat masker op zet.

    Niet voor niets luidt de instructie bij vliegtuigpassagiers met kinderen, wanneer de druk wegvalt: eerst zelf het masker opzetten en daarna pas je kind helpen dat ding op te doen.

    Met andere woorden CiNNeR: sneller voor jezelf kiezen en niet malen om verwachten van anderen.

  8. CiNNeR

    @Irene: de een wat minder dan de andere waarschijnlijk πŸ˜‰

    @Luuk: Nou ja, juist doordat het doel van de test onduidelijk is, kan je zien hoe iemand reageert en of diegene wel voldoende voor zichzelf en daarmee voor anderen zorgt. Zou je het doel vertellen, gooit iedereen het blaadje weg, zet het masker op en weet je niets. En dan had je mij dit goede advies niet kunnen geven! Waar pijnlijk waarheid in zit.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft