Hondenpoep en hoe het niet moet

Wij wonen in een overwegend groene wijk vol groenstroken, bermen en grasveldjes. Wij wonen ook in een wijk waar veel mensen denken dat al dat groen bedoeld is als afvalbak. Stukken lunch, hele avondmaaltijden (over het balkon), gebruikte koffiefilters, allerhande lege verpakkingen, gebroken glas, stukken metaal, versplinterd hout, stukken textiel en soms zelfs kapotte kerstballen, een verdwaalde stofzuiger of half gesloopte kast, het is allemaal vertegenwoordigd op ons groen. Samen met het feit dat we hondenbelasting betalen, is dat voor ons reden genoeg om geen hondenpoep van grasveldjes op te ruimen. Let wel, ‘we’ poepen niet op de stoep, in tuinen, op groenstroken die aan achterdeuren grenzen en ook speelweides en voetbalvelden worden met rust gelaten.

Soms wordt ik hier op aangesproken en/of wensen mensen met mij daar een discussie over aan te gaan. Dat mag natuurlijk, we denken niet allemaal hetzelfde. Frappant is alleen hoe mensen mij daar op aanspreken. Zo start men de conversatie graag luidruchtig, op onbeschofte toon en is de eerste zin negen van de tien keer doorspekt met scheldwoorden. Sommige mensen houden liever een veilige afstand en gillen dus hun verwensingen en bedreigingen drie deuren verderop vanaf het balkon mijn kant op. Is er dan ruimte voor hoor en wederhoor, wordt het nog mooier. Blijkbaar is het moeilijk om te zeggen dat men iets gewoon vervelend vindt, dus wordt er doorgaans gegrepen naar een flinke leugen. Meest gehoorde is die van mensen zonder thuiswonende kinderen, die krijsen dat hun kinderen dagelijks op betreffende veldje spelen en onder de hondenpoep thuis komen. Meest absurde is de evenzo veel voorkomende ‘als de gemeente het gras maait, spat bij mij de hondenpoep tegen de ramen’. Merken mensen vervolgens dat al dat loze geschreeuw en gekrijs niets gaat uithalen, is het einde van het ‘gesprek’ doorgaans net zo onbeschoft als de start. Terwijl ik nog aan het praten ben, gooien mensen al dan niet scheldend de deur dicht.  Blijkbaar schenkt dat nog in enige mate een gevoel van overwinning na deze hopeloze missie.

Zult u denken dat de schreeuwlelijkerd dezelfde is als de toch al asociale, vervuilende buurtbewoner. Maar niets is minder waar. Doorgaans gaat het om de net geklede, middelbare vrouw die oogt alsof ze weet hoe het hoort.

Het zal ongetwijfeld aan mij liggen, misschien ben ik gewoon wat ouderwets ende achterhaald. Maar wat is het toch dat mensen denken dat zij gewenst gedrag kunnen afdwingen door totaal asociaal door het lint te gaan?

Comments (4)



Previous

De Winter Efteling

Next

Tanden en kiezen

4 Comments

  1. In feite schelden deze mensen zichzelf uit voor hun eigen wandaden. Projectie heet dat.

  2. desiree

    Als mijn hond per ongeluk op de stoep poept ruim ik het keurig op.
    Maar het plantsoentje is bij ons toch echt uitlaat terrein voor de hond.
    Nooit commentaar gehad gelukkig… tot nu toe dan 😉

  3. ctje

    mmm Ukkie heeft al drie keer met poepschoenen naar boven gerent, de poep zat letterlijk overal en al kokhalzend is dat opgeruimt door manlief.

    We hebben de doeners daar al op aangesproken maar tot op heden ligt het vol in het veldje voor ons huis.

    Geen sneeuwspelen voor onze uk. Men laat de hond gewoon naast haar uit waar ze speelt. Tis daar geen uitlaat plek en men neemt geen zakje mee.

    En de laatste weken, word het peopen op het gras minder maar ligt het gewoon op de stoep. Ik steek wel es over omdat ik anders de poeproute naar school moet nemen.

    Zo hoort het dus niet.

  4. CiNNeR

    @Terrebel: tja, ze zien er niet uit alsof ze veel wandaden begaan. Maar wellicht knijpen ze katjes in het donker 😉

    @desiree: nu is het maar indirect commentaar, zou er geen acht op slaan 😉

    @ctje: Op de stoep ben ik helemaal met je eens, zo hoort het inderdaad niet. Het veldje weet ik niet. Je zegt dat het geen honden uitlaat plaats is. Maar is het wél bedoeld als speelveld voor kinderen dan?

    Valt mij namelijk op dat mensen het idee hebben dat honden nergens mogen maar kinderen juist overal waar gras is. Dat laatste ben ik het echter niet mee eens en de gemeente ook niet. Kinderen die op een plantsoen of een groenstrook spelen, zorgen voor aardig wat overlast als je daar toevallig woont. Weet ik dat Uk een schat is maar goed, het algemene principe blijft hetzelfde.

    In elk geval hier zijn er zat velden bedoeld voor kinderen, met of zonder voetbal doelen, basketbal palen of speeltoestellen. Daar ga ik niet in de buurt met de hond. De andere veldjes waar ik mijn hond uit laat, zijn plantsoenen en geen speelvelden. Als kinderen daar toch spelen, lopen ze het risico op poep onder de schoen. Zo gaat dat.

    Er voetballen trouwens wel eens kinderen. Die beschadigen dan ook regelmatig auto’s, schoppen de portiek ramen aan gort, gooien stokjes en steentjes tegen de ramen omdat de kat dan zo leuk schrikt of maken aardig wat geluid. Vroeger stonden er paaltjes met draad om heen omdat het niet bedoeld was voor kinderen maar ja, de kinderen sloopten de paaltjes voortdurend.

    Een ander nadeel, elke bewoner die me aanspreekt op het veldje waar hun problemen hebben met poep, verwijzen me naar een veldje verderop. Maar dát veldje wonen gerust ook mensen die zelf ook weer naar een ander veldje verwijzen. Zo blijft er geen veldje over. Als ik weet dat op een plantsoen vaak kinderen spelen, wil ik gerust dat veldje mijden. Maar niet alle veldjes, zeker niet als er naast gewoon een stuk groen met speeltoestellen voor kinderen is.

    Vooral stopt mijn bereidwilligheid waar dan ook rekening mee te houden, zodra mensen van meet af aan onbeschoft zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

 

Powered by WordPress & theme based on Lovecraft